در چهاردهم آبان ماه سال ۱۳۶۸ و در شرایطی که نزدیک به شانزده ماه از پایان جنگ تحمیلی سپری می‌شد، دولت کویت مسابقاتی را با رویکردی ورزشی و سیاسی تحت عنوان «جام صلح و دوستی» تدارک دید. بر اساس گروه‌بندی این رقابت‌ها، تیم‌های ملی فوتبال ایران و عراق در یک گروه جای گرفتند.
این رویداد، نخستین تقابل ورزشی دو کشور پس از هشت سال جنگ به شمار می‌رفت و کویت به عنوان طراح اصلی این ماجرا تلاش داشت تا جایگاه خود را در فرآیند صلح‌سازی برجسته سازد. با این حال، هنوز ده ماه از برگزاری این جام نگذشته بود که عراق با آشکار کردن خصومت خود، کویت را اشغال کرد و بستر وقوع نخستین جنگ خلیج فارس را رقم زد.
در تاریخ ۱۴ آبان ۱۳۶۸، شاگردان علی پروین رودرروی عراق قرار گرفتند. پیش از شروع این مسابقه پرالتهاب که در نهایت با تساوی بدون گل به پایان رسید، شیخ جابر الصباح، رئیس وقت شورای المپیک آسیا و از اعضای خاندان سلطنتی کویت، یک جلد قرآن کریم به رسم دوستی به محمد پنجعلی، کاپیتان تیم ملی ایران، و احمد رازی، کاپیتان تیم ملی عراق، اهدا کرد.
این مسابقه در حالی برگزار شد که فرآیند مبادله اسرای میان دو کشور هنوز انجام نگرفته بود. محمد پنجعلی بعدها در این خصوص اظهار داشت: «بچه‌های ما در عراق اسیر بودند و همین اتفاق باعث شده بود تا فوق‌العاده نگران باشیم. از یک طرف دلمان می‌خواست عراق را ببریم، از طرف دیگر می‌ترسیدیم اگر پیروز شویم، صدام و ایادی او اسرای ما را شکنجه کنند.»
بر اساس خاطرات برخی از آزادگان پس از بازگشت به میهن، این مسابقه به صورت زنده از برخی اردوگاه‌های اسرای ایرانی پخش شده بود و عراقی‌ها مانور تبلیغاتی زیادی روی آن داشتند، اما با این وجود، اسرای ایرانی برای زندانبانان خود کری می‌خواندند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.