سامان قدوس، یکی از بازیکنان برجسته تیم ملی فوتبال ایران در نسل اخیر، که از ابتدای هزاره سوم فرصت حضور در این تیم را یافت، از جمع ملی‌پوشان خداحافظی کرد. او در کنار بازیکنانی چون فریدون زندی و دنیس اکرت، نمونه‌ای از نسل بازیکنان دوگانه یا متولد و بزرگ‌شده خارج از ایران بود که در دوران برانکو ایوانکوویچ توانایی‌هایشان مورد توجه قرار گرفت.
قدوس که از او به عنوان یکی از متفاوت‌ترین و حرفه‌ای‌ترین بازیکنان تیم ملی یاد می‌شود، هرگز حاشیه‌ساز نبود و همواره در مواقع نیاز برای تیم ملی به میدان رفت. او با تمام توان خود به عنوان آخرین پلی‌میکر تیم ملی، وفاداری خود را نشان داد و به معنای واقعی کلمه، سرباز تیم ملی بود.
اما تفاوت قدوس با دیگران تنها به عملکردش در زمین محدود نمی‌شد. او در شیوه خداحافظی نیز تفاوتی آشکار از خود نشان داد؛ تفاوتی که ریشه در تفاوت فرهنگی میان اروپایی‌ها و فوتبالیست‌های داخل کشور دارد. این نگاه متفاوت به پایان حضور در تیم ملی، حتی پس از ورود به عرصه مربیگری نیز در بازیکنان داخلی ما مشاهده نمی‌شود.
سامان قدوس در زمانی که به او نیاز بود، پاسخ مثبت داد و اکنون نیز منتظر نماند تا در فرآیند تغییر نسل یا با ظهور بازیکنان جوان‌تر، از تیم ملی کنار گذاشته شود. او با وجود اینکه همچنان توانایی بازی در بالاترین سطح را دارد، با درک درستی از جایگاه خود، با عزت و احترام و «در اوج» از تیم ملی خداحافظی کرد؛ الگویی که در فرهنگ اروپایی مرسوم است و متاسفانه در ایران کمتر دیده می‌شود.
برخلاف قدوس، شاهد بازیکنانی هستیم که در آستانه ۴۰ سالگی، با کیفیتی به مراتب پایین‌تر و اشتباهاتی بسیار بیشتر، همچنان به دنبال حفظ موقعیت خود، کسب منافع مالی و رکوردهای شخصی هستند و در ادعا نیز خود را بهتر از دیگران می‌دانند. این در حالی است که رفتن در اوج، ویژگی بازیکنان ملی و افراد با شخصیت است که منتظر کنار گذاشته شدن نمی‌مانند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.