علیرضا منصوریان، سرمربی سابق الطلبه عراق، با امضای قراردادی شش‌ماهه هدایت تیم الزورا را بر عهده گرفت. این تیم در حال حاضر با ۲۱ امتیاز در رتبه ششم لیگ ستارگان عراق قرار دارد و منصوریان در نخستین مسابقه خود باید مقابل تیم سابقش، الطلبه، صف‌آرایی کند.
گذشته منصوریان در تیم قبلی و دلایل جابجایی او به لیگ عراق، موضوع اصلی این گزارش نیست. همچنین تعریف و تمجید او از تیم، مدیران و هواداران جدید را به حساب تعارف‌های معمول ایرانی می‌گذاریم. نکته قابل توجه در این خبر، مدت زمان قرارداد منصوریان است.
فوتبال ایران، چه در گذشته و چه در شرایط فعلی، قابل قیاس با فوتبال عراق نیست. فوتبال ایران با وجود افتخارات ملی از جام ملت‌ها و بازی‌های آسیایی گرفته تا جام جهانی، و همچنین سابقه درخشان در سطح باشگاهی و لیگ برتر حرفه‌ای، از نظر ساختاری و تجربه‌های فوتبالی با کشور همسایه فاصله دارد. با این حال، یکی از نام‌های بزرگ فوتبال ایران راهی لیگ عراق شده است.
علیرضا منصوریان جایگاه ویژه‌ای در فوتبال ایران دارد؛ او بازیکن، کاپیتان و سرمربی سابق استقلال بوده، سابقه بازی در جام جهانی با تیم ملی را دارد و تجربه حضور در فوتبال حرفه‌ای اروپا را نیز در کارنامه خود ثبت کرده است. منصوریان همچنین سابقه حضور در کادر فنی تیم ملی را دارد. حالا چنین شخصیت برجسته‌ای با این اعتبار، حاضر به امضای قراردادی شش ماهه در لیگ حرفه‌ای عراق شده است.
منصوریان در این باره گفته است: «فعلاً قراردادی شش‌ماهه امضا کرده‌ام تا من و باشگاه شناخت بیشتری از یکدیگر پیدا کنیم. اگر شرایط خوب پیش برود، امکان تمدید بلندمدت قرارداد وجود دارد.» اما صرف نظر از این اظهارات، این سوال مطرح می‌شود که آیا علیرضا منصوریان حاضر بود در فوتبال ایران با تیمی قرارداد ۶ ماهه ببندد؟ حتی یک مربی جوان و تازه وارد نیز آیا چنین قرارداد کوتاه‌مدتی را در ایران قبول می‌کند؟
البته مربیان بسیاری در ایران هستند که در مدت زمان کوتاه‌تری از هدایت تیم‌ها برکنار یا استعفا می‌دهند، اما آن‌ها معمولاً قراردادهای بلندمدت و چند ساله دارند. این بخشی از ذات فوتبال است که گاه با وجود تمام بررسی‌ها، ممکن است یک مربی نتواند در یک تیم نتیجه بگیرد. اما مسئله اساسی اینجاست که کدام مربی در فوتبال ایران، با علم و آگاهی قبلی و پذیرش نوعی امتحان فنی، حاضر به انجام چنین کاری است؟
منصوریان به صراحت پذیرفته است که در الزورا یک امتحان فنی پس بدهد. همانطور که خودش اشاره کرده، این همکاری در صورت رضایت طرفین و مهیا بودن شرایط، ادامه خواهد یافت. این رویکرد در کشورهای صاحب فوتبال و حتی در منطقه خلیج فارس امری عادی و رایج است، اما فوتبال ایران با وجود ادعای حرفه‌ای بودن، تاکنون چنین تجربه‌ای را نداشته است.
با توجه به شخصیت و کاراکتر مربیان ایرانی، بعید است که این روند در آینده نزدیک در داخل کشور نیز مشاهده شود. سوال اصلی اینجاست که اگر این نوع قرارداد برای شان و شخصیت مربی خوب است، چرا در یک کشور دیگر حاضر به انجامش هستیم؟ و اگر خوب نیست، چرا هیچ مربی در داخل کشور حاضر به پذیرش امتحان عملی در مربیگری نیست؟
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.