بخشی از انتقادات حامد کاویانپور علیه کریم باقری، بازیکن سابق پرسپولیس، منتشر شده است. کاویانپور در این باره گفته است: «خصوصیات اخلاقی ایشان به گونه‌ای نیست که غم‌خوار سرمربی تیم باشند. من با صراحت این موضوع را بیان می‌کنم؛ چه هواداران خوش‌شان بیاید و چه نیاید. حضور کریم باقری برای امور دیگری است. بر اساس وظایف و به عقیده من، ایشان ذاتاً برای این نقش ساخته نشده‌اند!»
مشخص نیست که این اظهارات علیه کریم باقری، نقدی بر سال‌ها حضور او در پرسپولیس بوده یا تسویه‌حساب شخصی. با این حال، باید یادآوری کرد که با وجود شایستگی‌های فنی حامد کاویانپور، کریم باقری همواره از اعتبار و جایگاه ویژه‌ای در پرسپولیس برخوردار بوده است. از نظر فنی و جایگاه فوتبالی نیز، مقایسه این دو چندان محل بحث نیست.
با در نظر گرفتن بزرگ‌منشی و شخصیت سازنده کریم باقری که باعث شد این ماجرا به‌سادگی حل‌وفصل شود، شایسته است یادآوری کنیم که در سال‌های اخیر، چهره‌ای پرسپولیسی‌تر از کریم باقری در این باشگاه دیده نشده است.
کریم باقری نه‌تنها حضوری همه‌جانبه و بدون غیبت در پرسپولیس داشته، بلکه در هر نقشی که باشگاه به او نیاز پیدا کرده، حاضر شده است. زمانی که پرسپولیس به کمک‌مربی نیاز داشت، او در این سمت بود. وقتی تیم بدون سرمربی ماند، کریم باقری اعتبار و وجاهتش را برای باشگاه گذاشت. گاهی حتی مسئولیت سرپرستی را برعهده گرفت و بارها در نقش چهره‌ای آرامش‌بخش ظاهر شد؛ فردی که می‌توانست بازیکنان خاطی را سر جای خودشان بنشاند.
اعتبار کریم باقری در پرسپولیس به اندازه‌ای است که بازیکنان در مواجهه با او حساب کار دست‌شان می‌آید؛ اتفاقی که در فوتبال امروز ما کوچک نیست. حتی مهدی تارتار نیز در حال حاضر از شخصیت سازنده و اعتبار باقری در کنار خود بهره می‌برد.
اما باید روشن کرد که کریم باقری قرار نیست از مربیان بازنده در پرسپولیس دفاع کند. غم‌خواری در فوتبال به این معنا نیست که او باید برای اتصال سرمربی و مدیر باشگاه وساطت کند یا هر اختلافی را با ریش‌سفیدی حل‌وفصل کند؛ چنین انتظاراتی بیشتر به درد فیلم‌های هندی می‌خورد تا فوتبال حرفه‌ای!
کریم باقری یک چهره پرافتخار پرسپولیسی است. اگر می‌گوییم پرسپولیسی‌تر از او سراغ نداریم، دلیل روشنی وجود دارد. او حتی ماندن در جمع سرخ‌ها را به حضور در تیم ملی ترجیح داد؛ آن هم در شرایطی که همه خواهان حضورش در تیم ملی بودند و برای بازگشتش اصرار داشتند. باقری می‌توانست یک حضور راحت و بی‌دردسر در تیم ملی داشته باشد، اما انتخاب دیگری کرد و پرسپولیس را در اولویت قرار داد.
این‌ها اتفاقاتی نیست که بتوان با چند جمله از حافظه فوتبال پاک کرد. گاهی سکوت در برابر بی‌احترامی، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه بزرگواری است. کاش بعضی‌ها پیش از آنکه درباره شخصیت و جایگاه دیگران اظهارنظر کنند، کمی از همین بزرگ‌منشی کریم باقری یاد بگیرند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.