به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از همدان، 22 آبان‌ماه، سالگرد شهادت شهید مدافع حرم محمدحسین بشیری، جوان برومند و پاسدار همدانی است که در سال 1395 در حلب سوریه در حال خنثی‌سازی مین هوشمند به شهادت رسید. به همین مناسبت، روایت همسر این شهید از زندگی، عشق و شهادت او روایتی که از 12 سال زندگی مشترک، سه بار اعزام به سوریه و وداعی سحرگاهی با پسر خردسالش حکایت دارد را می خوانید.
ازدواجی با شرط ایمان و صداقت
همسر شهید بشیری که خود خواهر یک شهید دفاع مقدس و از خانواده‌ای مذهبی است، در روایت خود از آشنایی و ازدواج با این شهید می‌گوید: من در یک خانواده مذهبی به دنیا آمدم و برادرم سید علی اصغر بلوری از شهدای دفاع مقدس هستند. من بعد از 5 پسر به دنیا آمدم و سه ماهه بودم که برادرم به شهادت رسید. آشنایی من و محمدحسین در همدان رقم خورد. او متولد سال 60 بود و بسیار مشتاق بود که با خانمی از سادات ازدواج کند. شرط من برای ازدواج ایمان و صداقت بود و کسی را می‌خواستم که از لحاظ معنوی خیلی بالا باشد و اعتقادات من را بالاتر ببرد.
نیره السادات بلوری تصریح می‌کند: وقتی با او همکلام شدم به من گفت که از حضرت زهرا (س) خواسته بود که همسری سیده نصیبش کند. خانم هم حاجت روایش کرده بود. برای 17 ربیع الاول سال 83 بود که یک صیغه محرمیت خوانده شد. برای مراسم عقد هم رفتیم حرم امام رضا(ع) و 9 مهرماه سال 1383، مصادف با نیمه شعبان هم مراسم عروسی انجام شد و ما زندگی مشترکمان را آغاز کردیم و 12 سال در کنار هم بودیم که حاصل زندگی ما پسرمان، علیرضا است.
توسل به حضرت زهرا(س)
وی افزود: خیلی به حضرت زهرا توسل می‌کرد و می‌گفت من داماد حضرت زهرا هستم. زیارتنامه حضرت زهرا را بعد نمازهایش می‌خواند. اوایل آشنایی هم این زیارتنامه را به من داد و من هم بعد از نمازهایم می‌خوانم. در مشکلات به ایشان توسل می‌کرد. در مراسم‌ها خیلی با سوز دل برای حضرت‌گریه می‌کرد. در صحبت هایش در کلاس‌ها برای قلب نازنین حضرت زهرا صلوات می‌گرفت و در نوشته هایش هم این کار را انجام می‌داد.
عشق به شهادت از روزهای نخست
همسر شهید بشیری با اشاره به اینکه از همان ابتدا از مأموریت‌های همسرش آگاه بوده است، می‌گوید: همان زمان هم که محمدحسین با من صحبت کرد از نبودن‌های گاه و بیگاهش در زندگی مشترک و مأموریت‌هایی که در کارش پیش خواهد آمد برایم گفت و من با علم و آگاهی این زندگی را انتخاب کردم.
بلوری افزود: اوایل زندگی یکی از دوستانش فوت کرده بود، محمدحسین گفت برای من دعا کن، من دوست ندارم این طوری و با مرگ طبیعی از دنیا بروم. دوست دارم مرگم با شهادت باشد.
سه بار اعزام به سوریه
همسر شهید بشیری درباره اعزام‌های همسرش به سوریه می‌گوید: محمدحسین سه بار به سوریه اعزام شد. یک بار شهریور 94، که دو ماه آنجا بود و برگشت. بعد اسفند 94 باز هم دو ماه آنجا بود. عید نوروز هم نبود. بار سوم هم اول آبان 95 بود که بعد از 22 روز شهید شد.
وی در تشریح اولین اعزام می‌گوید: بار اول که از اعزام، رفتن و مدافع حرم شدن برای من صحبت کرد، ابتدا مخالفت کردم. گفتم آنجا خطرناک است من و علیرضا تنها می‌مانیم. اما محمدحسین از خانم حضرت زینب(س) گفت و غریبی و مظلومیت حرمشان. با همه نگرانی‌ام به خاطر امنیت و خطرات احتمالی منطقه محمدحسین را برای اولین اعزامش اواخر شهریور سال 1394 راهی کردم.
همسر شهید در ادامه تصریح می‌کند: وقتی برای بار دوم می‌خواست برود مخالفت کردم و از دلتنگی‌های نبودنش گفتم. در مقابل او هم از شهادت برایم صحبت کرد. از غربت شهدا، از مظلومیت مردم جنگ‌زده سوریه و گفت اگر ما نرویم پس چه کسی باید برود. باید برویم و از حرم حضرت زینب (س) دفاع کنیم. خانم! من فقط برای شهید شدن و شهادت نمی‌روم. نیت من برای دفاع از اسلام است. شهادت جزو آن سعادت‌ها و لیاقت‌هایی است که خدا در ادامه جهاد به آدم عطا می‌کند. امیدوارم این اجرت نصیب من هم شود.
وداع سحرگاهی پدر و پسر
بلوری همسر شهید بشیری آخرین وداع خود و پسرش با این شهید را چنین روایت می‌کند: این بار وداع من و پسرم علیرضا با محمدحسین خیلی با دفعات قبلی فرق داشت. محمدحسین بار سوم رفتنش را یک‌باره به من گفت. بعد شروع کرد از شهادت حرف زدن. می‌گفت وقتی خبر شهادتم را شنیدی صبوری کن. راضی نیستم که گریه و زاری کنی. نمی‌خواهم نامحرم صدای گریه و ناله شما را بشنود.
وی عنوان کرد: یکی دو روز قبل از اینکه برود سوریه، علیرضا را برده بود پارک. اینها را بعد از شهادتش علیرضا به من گفت. گفت: وقتی در ماشین بودیم گفت ممکن است این بار برنگردم. گفته بود بابا من را خیلی دوست داری؟ گفته بود بله. گفته بود وقتی کسی را زیاد دوست داری باید برای او دعا کنی. برای من دعا کن شهید شوم. گفته بود اگر شهید شوی من چکار کنم. گفته بود تو دعا کن بقیه‌اش با خداست. فقط این حرف‌ها را به مادرت نگو. مانند یک مرد مراقب مادرت باش.
همسر شهید تصریح می‌کند: صبح وقتی محمدحسین خواست برود رفت تا علیرضا را بیدار کند. همین که یک بار گفت علیرضا بلند شو، علیرضا بیدار شد و بدون هیچ حرفی رفت سمت آشپزخانه. کاسه‌ای را پر از آب کرد و قرآن را آورد. علیرضا با قلبی امیدوار و محکم خیلی مردتر از سن و سالش با بابا محمدحسینش خداحافظی کرد. محمدحسین موقع رفتن جلوی پاهایم زانو زد و گفت حاج خانم من را ببخش و از من راضی باش.
لحظه‌های انتظار و خبر شهادت
همسر شهید بشیری درباره روزهای پرتنش پیش از شهادت اظهار کرد: یک هفته به شهادتش مانده بود استرس شدیدی گرفتم؛ اما هیچ وقت فکر شهادت محمدحسین را به دلم راه ندادم. در آن یک هفته چندین بار افت فشار پیدا کردم و حالم بد شد.
او در تشریح لحظه دریافت خبر شهادت گفت: در راه برگشت از مطب دکتر، برادرم در آسانسور به من گفت حرفی را می‌خواهد بزند که امیدوار است من ناراحت نشوم. من هم گفتم بگو، برادرم گفت محمدحسین مجروح شده است. اما من به برادرم گفتم نه محمدحسین شهید شده است. سریع سوار ماشین شدم و از او خواستم من را به خانه‌ام برساند. وقتی به مسجد نزدیکی خانه رسیدم متوجه شدم که برادر کوچکم گریه‌کنان محمدحسین را صدا می‌کند. آنجا بود که مطمئن شدم محمدحسین شهید شده است.
نحوه شهادت
همسر شهید بشیری نحوه شهادت همسرش را چنین روایت می‌کند: روز شنبه 22 آبان 1395 ساعت یک بعد از ظهر شهید بشیری به همراه دو تا از دوستانش به نام‌های شهید حریری و شهید جهانی که اهل مشهد بودند برای پاکسازی منطقه به یک روستا در حلب رفتند. آنها به آن خانواده می‌گویند کمی آن طرف‌تر بایستید تا ما خانه‌تان را پاکسازی کنیم. اینها وارد خانه می‌شوند که آنجا را پاکسازی کنند، که در ابتدا شهید حریری جلو می‌رود و به علت انفجار مین هوشمند به شهادت رسید، شهید بشیری به دنبال او می‌رود و همراه دوستش در حال خنثی‌سازی مین بودند که با انفجار مین هر دو به شهادت رسیدند. البته شهید بشیری در ابتدا مجروح شده بود و دقایقی بعد در حالی که زیارت عاشورا را زیر لب زمزمه می‌کرد به شهادت رسید.
خداوند جانشین سرپرست خانواده شهید می‌شود
همسر شهید بشیری با اشاره به صبر خود پس از شهادت همسرش می‌گوید: اوایل شهادت همسرم برایم خیلی سخت بود؛ چون علیرضا هم خیلی به پدرش انس داشت و بهانه می‌گرفت؛ ولی حضرت زهرا (س) به ما خیلی کمک کردند و صبری را در دل‌هایمان قرار دادند که باعث شد کمی آرام بگیریم.
وی بیان کرد: یک زمانی به همسرم گفتم اگر شهید شوی من چکار کنم؟ گفت اگر کسی که سرپرست خانواده است، به شهادت برسد خود خداوند جانشینش می‌شود. این حرف را در محفلشان، به دوستانش هم گفته بود. من هم گفتم بالاتر از خدا که کسی نیست، وقتی خودش این حرف را زده پس همین‌طور است.
همسر شهید تصریح می‌کند: من همیشه شهید را در کنار خودم حس می‌کنم. وقتی علیرضا بیمار می‌شود از خود شهید می‌خواهم که کمک کند. خیلی جاها بوده که گیر می‌کردم و خودش کمکم کرده. الان هم قلبا پشیمان نیستم. درست است که آن زمان هم که می‌رفت رضایت نداشتم اما از ته قلبم نمی‌توانستم بگویم نرو. به فکر حضرت زینب (س) بودم. چون خودش هم گفته بود که باید جوابگو باشی. به این فکر می‌کردم که اگر روزی جلوی من را بگیرند و بگویند چه جوابی دارم بدهم. من که از حضرت بالاتر نیستم.
توصیه‌های شهید
همسر شهید بشیری درباره توصیه‌های همسرش می‌گوید: حضرت آقا را خیلی دوست داشت و توصیه به پشتیبانی از ولایت فقیه داشت. یکی از دلایل رفتنش به سوریه رهبر شهیدمان بودند. سخنان رهبری شهید را گوش می‌داد و در زندگی به کار می‌برد. به حجاب خیلی تاکید داشت و به اقوام هم توصیه می‌کرد که رعایت کنند.
وی افزود: محمدحسین از من خواست علیرضا را خوب تربیت کنم. به علیرضا هم سفارش کرد که حرف رهبری را گوش کند و هرچه ایشان امر کردند انجام بدهد. محمدحسین به نماز اول وقت بسیار تأکید داشت. بسیار دوست داشت علیرضا مکتبی و قرآنی پرورش پیدا کند.
دلنوشته شهید
شهید بشیری وصیت‌نامه ندارد، اما دلنوشته‌ای دارد که در آن آمده است: «راهی را می‌رویم که در آن قدمگاه حسین (ع) و رد پای حسینیان پیش از ما و پس از این آشکار است. تمام ناملایمات را به جان با چشم باز خریداریم زعمر ما بر این است هنوز صدای هل من ناصر مولایمان طنین‌انداز آفاق است. و دادخواهی مظلومانه‌اش گوش فلک را پر کرده است. و لبیک‌هایمان با اشک و التماس‌هایمان درهم است. به اصرار و التجار پا در این راه نهادم و از خداوند منان آرزوی پیروزی و نصرت برای لشکریان را دارم و خوب می‌دانم حضورمان اهدالحسنین است. چه بکشیم و چه کشته شویم ما پیروز این میدانیم. از تمامی برادران و خواهران عزیز و گرامی عاجزانه طلب حلالیت می‌کنم. مخصوصا از همسر صبور و وفادارم و برای همه عزیزان صبر و اجر مسالت می‌نمایم. الحقیر العاصی محمدحسین بشیری 2/8/95»
غذایش را به یتیمان سوری می‌داد
وی به نقل قول از یکی از همرزمان شهید بشیری تعریف کرد: بار آخری که رفته بود خیلی ساکت شده بود. در سوریه به نیروهایش خیلی رسیدگی می‌کرد. با بی‌سیم حال نیروها را می‌پرسید. دلش به حال مردم و بچه‌های سوریه می‌سوخت و غذایش را نمی‌خورد و برای بچه‌های سوری می‌برد و به آنها رسیدگی می‌کرد. یک روز توی مسیری از منطقه داشتیم برمی‌گشتیم که تعدادی دختر و پسر سوری آواره داشتند برای ما دست تکان می‌دادند و دنبال خودروی ما دویدند، محمدحسین به راننده گفت: بایست. وقتی خودرو ایستاد هر آنچه خوردنی و تنقلات داشتیم داد به آنها و حرکت کردیم. موقع حرکت گفت بچه‌ها نگاه کنید این دختر و پسرها چقدر زیبا و قشنگ و مثل عروسک هستند. بعد آهی کشید. پرسیدم چی شده؟ گفت: یاد علیرضا افتادم، دلم برایش تنگ شده.
به گزارش وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم،سروان شهید والامقام پاسدار «محمدحسین بشیری» ، از سال 1379 وارد سپاه شد و در سال 1386 به کمیته تخریب پیوست و به استاد نمونه تخریب و انفجارات تبدیل شد. سروان از نیروهای پادگان قدس، یازدهمین شهید مدافع حرم استان همدان است. وی حضور در جبهه مقاومت را هدف بزرگ زندگی خود می‌دانست. چندین بار به سوریه اعزام شد و در آخرین مأموریت در منطقه حلب، در تاریخ 22 آبان 1395 بر اثر انفجار تله انفجاری به شهادت رسید و مزارش بنا به وصیتش در کنار شهید «زارع الوانی» در گلزار شهدای همدان به خاک سپرده شد.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.