در دیدارهای دوستانه، مربیان معمولاً بازیکنان مختلف را در پست‌ها و تاکتیک‌های گوناگون محک می‌زنند. تعویض در فیفادی امری طبیعی است، اما در فوتبال ایران، همه چیز متفاوت است. در حالی که در بازی‌های دوستانه در سراسر جهان، نتیجه اولویت ندارد، امیر قلعه‌نویی به شدت نیازمند پیروزی در این دیدار بود و ترجیح داد بین لبنان و فلسطین، تیم دوم را انتخاب کند.
در نیمه اول بازی مقابل فلسطین، نتیجه همان ابتدای مسابقه باقی ماند. ایران بر زمین مسلط بود و موقعیت‌های متعددی روی دروازه حریف خلق کرد، حتی به تیرک هم زد، اما گلی به ثمر نرسید. در این نیمه، جعفر سلمانی از سمت چپ محور حملات بود و محمدجواد حسین‌نژاد، ستاره ایران، بیش از سایر بازیکنان درخشید.
بر خلاف انتظار که معمولاً بازیکنان ضعیف‌تر تعویض می‌شوند، قلعه‌نویی این دو بازیکن را به همراه آریا یوسفی، محمد قربانی و دنیس درگاهی از زمین خارج کرد. صالح حردانی و حسین گودرزی در دفاع، رزاق‌نیا در میانه میدان و محمد مهدی محبی و سردار آزمون در خط حمله به زمین آمدند.
با ورود سردار آزمون، سبک بازی ایران به طور محسوسی تغییر کرد. توپ‌ها به کناره‌ها ارسال شد و سانترها از جناحین با هدف استفاده از قدرت سرزنی آزمون صورت گرفت. این نشان می‌داد که قلعه‌نویی چقدر برای گلزنی و کسب پیروزی در این مسابقه اهمیت قائل بود. سردار آزمون نیازی به اثبات خود ندارد و همواره در ترکیب اصلی تیم قرار می‌گیرد. حضور او در نیمه دوم، تنها دلیلش نیاز مبرم قلعه‌نویی به قدرت گلزنی او بود.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.