نتیجه بازی در این فیفادی برای امیر قلعه‌نویی اهمیت بسزایی داشت. او که پس از شکست مقابل ازبکستان و روسیه در فیفادی گذشته، مجبور به درخواست فرصت از مردم شده بود، با تعویق جام ملت‌ها و شرایط مشابه کنار رفتن موریاسو، تمام امیدش را به این دوره از بازی‌ها بسته بود تا شاید با کسب نتایج مطلوب، جایگاه مربیان ثابت نیمکت تیم ملی دستخوش تغییر شود.
به نظر می‌رسد تیم ملی در انتخاب حریفان دوستانه دچار مشکل است. در تورنمنت چهارجانبه اخیر، با وجود باز بودن دست برای انتخاب دو حریف، تیم فلسطین به عنوان حریفی با شانس پیروزی تضمین‌شده انتخاب شد. در این دیدار، قلعه‌نویی از ۲۲ بازیکن استفاده کرد و اگرچه نوار شکست‌ها پاره شد، اما مشکلات فنی تیم ملی به قوت خود باقی ماند.
از همان دقایق ابتدایی مسابقه مشخص بود که فلسطین توانایی ایجاد فشار بر تیم ملی ایران را ندارد و مشکلات همیشگی فوتبال ایران، به‌ویژه در خط دفاعی، همچنان پابرجا است. فوتبال ایران همواره در بخش تهاجمی سرآمد آسیا بوده، اما ضعف دفاعی همواره آسیب‌زننده بوده است. بازیکنان فلسطین حتی قادر به رسیدن به یک سوم دفاعی ایران نیز نبودند، چه رسد به محک خوردن بازیکنان جدید.
تیم ملی در هر دو نیمه برتر میدان بود، اما گل برتری در نیمه دوم و پس از اخراج یکی از بازیکنان فلسطین به ثمر رسید. با وجود این، تیم ایران همچنان در یافتن راه‌های رسیدن به گل با مشکل مواجه بود و دو گل تیم از روی ارسال از کناره‌ها، مهارت انفرادی حسین گودرزی و درخشش سردار آزمون به ثمر رسید.
در نهایت، با وجود محک خوردن ۲۲ بازیکن و امتحان دو سیستم، تنها دستاورد این بازی - در کنار باقی ماندن مشکلات دفاعی و تهاجمی - تکیه بر ستاره‌ها و فردمحوری بود. با بازگشت بازیکنان اصلی، انتظار می‌رود وضعیت به حالت قبل بازگردد و حالا دیگر مدرک محکمی برای اثبات این موضوع وجود دارد. در این شرایط، همه با امیر قلعه‌نویی موافقند که چرا فلسطین، بهترین حریف ممکن برای تیم ملی بود.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.