گلزنی برای تیم ملی همواره افتخاری بزرگ است که نام بازیکن را جاودانه می‌کند، به‌ویژه برای مدافع راست که این موفقیت طعم و رنگ دیگری دارد. با این حال، هیچ‌یک از این دلایل، رفتار غیرمتعارف صالح حردانی پس از گل دوم را توجیه نمی‌کند.
فوتبالی‌ها از اختلافات میان صالح حردانی و رامین رضاییان آگاهند. حردانی، که جانشین رضاییان در جام جهانی شده بود، در طول سال‌ها شنیده بود که رامین در مسائل تهاجمی و گلزنی بهتر عمل می‌کند. او همواره تمایل داشته تا توانایی‌های خود را در این زمینه به اثبات برساند.
صالح حردانی در بازی قبلی استقلال نیز زننده هر دو گل تیمش بود. هت‌تریک او در دو بازی متوالی باشگاهی و ملی، خود دلیلی برای شادی است، اما انتظارات از بازیکنی که کاپیتان استقلال و سابقه حضور در جام جهانی را دارد، بسیار بیشتر از یک بازیکن جوان است.
هرچند حردانی حق داشت مانند هر بازیکن دیگری شادی کند، اما او به خوبی از جایگاه یک بازیکن ملی و کاپیتان استقلال آگاه است. فلسطین در سطحی نیست که بخواهیم آن را با فوتبال ایران مقایسه کنیم، به‌خصوص که این تیم ۱۰ نفره بود و بازی نیز تحت کنترل کامل ایران قرار داشت. ورزشگاه خالی نیز بر این صحنه افزوده بود.
سوال اینجاست که صالح حردانی با حرکت "هیس" به چه کسی اشاره داشت؟ حتی اگر فرض کنیم بحثی با منتقدان بوده، چرا در بازی برابر فلسطین و در فیفادی؟ بهتر بود این "خط و نشان" برای رامین رضاییان و حامیانش در بازی‌های مهم‌تری مانند جام ملت‌ها یا پس از گلزنی به تیم‌های قدرتمندی چون ژاپن یا عربستان صورت می‌گرفت.
اصولاً چرا باید شادی پس از گل در یک بازی ملی، چنین واکنشی را در پی داشته باشد؟ حردانی با این شادی عجیب و بحث‌برانگیز، باعث شد گل ملی او تحت‌الشعاع این حرکت قرار گیرد و احتمالاً او خود اولین کسی خواهد بود که در آینده از این اتفاق پشیمان می‌شود.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.