به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از اصفهان در قلب محله تاریخی جلفای اصفهان، جایی میان کوچه‌های قدیمی و خانه‌هایی که هنوز عطر تاریخ را در خود حفظ کرده‌اند، بنایی باشکوه با گنبدی مرتفع و نقاشی‌هایی خیره‌کننده، روایتگر بیش از چهار قرن تاریخ و هنر است؛ کلیسای بیت‌اللحم، یکی از مهم‌ترین و زیباترین کلیساهای ارامنه اصفهان که نام خود را از شهر بیت‌اللحم، زادگاه حضرت عیسی مسیح (ع)، گرفته است.
این بنای تاریخی که در دوران صفویه و به همت یکی از بازرگانان نامدار ارمنی ساخته شد، تلفیقی چشم‌نواز از معماری ایرانی و هنر مذهبی ارامنه را به نمایش می‌گذارد. گنبد بزرگ، نقاشی‌های دیواری با موضوعات کتاب مقدس، تزئینات هنرمندانه و فضای معنوی آن، کلیسای بیت‌اللحم را به یکی از مقصدهای مهم گردشگری فرهنگی و مذهبی اصفهان تبدیل کرده است؛ جایی که در آن می‌توان ردپای تاریخ، مهاجرت، باورهای دینی و همزیستی فرهنگی را در کنار یکدیگر مشاهده کرد.
از جلفای نو تا بیت‌اللحم؛ قصه شکل‌گیری یک عبادتگاه تاریخی
برای شناخت کلیسای بیت‌اللحم باید به روزگار صفویه بازگشت؛ زمانی که اصفهان در دوران حکومت شاه‌عباس اول به یکی از مهم‌ترین مراکز سیاسی، اقتصادی و فرهنگی ایران تبدیل شده بود. در همین دوره و در پی انتقال شمار زیادی از ارامنه از مناطق ارمنستان تاریخی به ایران، محله جلفای نو در جنوب زاینده‌رود شکل گرفت و به‌تدریج به یکی از کانون‌های مهم زندگی اجتماعی و مذهبی ارامنه تبدیل شد.
ارامنه پس از استقرار در اصفهان، در کنار فعالیت‌های اقتصادی و تجاری به ساخت کلیساها، مدارس، مراکز فرهنگی و بناهای اجتماعی پرداختند. این مجموعه‌ها نه‌تنها پاسخگوی نیازهای مذهبی آنان بود، بلکه به حفظ هویت تاریخی، زبان، فرهنگ و سنت‌های جامعه ارمنی نیز کمک می‌کرد.
در چنین فضایی، کلیسای بیت‌اللحم در سال 1628 میلادی، برابر با سال 1037 هجری قمری، به همت یکی از بازرگانان سرشناس ارمنی به نام خواجه پطرس ولیجانیان ساخته شد. این کلیسا در فاصله کمی از کلیسای حضرت مریم و در میدان بزرگ جلفا قرار دارد و به دلیل ابعاد بنا، گنبد مرتفع و تزئینات داخلی، جایگاه ویژه‌ای در میان کلیساهای تاریخی اصفهان پیدا کرده است.
خواجه پطرس ولیجانیان؛ بازرگانی که نامش در تاریخ جلفا ماندگار شد
یکی از نکات جالب درباره کلیسای بیت‌اللحم، ارتباط شکل‌گیری آن با زندگی و فعالیت‌های خواجه پطرس ولیجانیان است؛ بازرگانی که از چهره‌های شناخته‌شده جامعه ارمنی اصفهان در دوره صفوی به شمار می‌رفت. او با اختصاص هزینه شخصی خود، زمینه ساخت این کلیسا را فراهم کرد و نامش به‌عنوان بانی یکی از مهم‌ترین بناهای مذهبی جلفا در تاریخ این محله ثبت شد. تصویر خواجه پطرس نیز بر دیوار داخلی کلیسا قرار گرفته است؛ تصویری که یادآور نقش خیران و بازرگانان در شکل‌گیری و گسترش مراکز مذهبی و فرهنگی در اصفهان قدیم است.
در برخی روایت‌های تاریخی و محلی درباره انگیزه ساخت این کلیسا آمده است که خواجه پطرس در یکی از روزهای مذهبی برای حضور در کلیسای مریم مقدس مراجعه کرد، اما به دلیل ازدحام جمعیت نتوانست وارد شود و همین اتفاق او را به ساخت کلیسایی بزرگ‌تر ترغیب کرد. البته این موضوع در حد یک روایت تاریخی نقل شده و نمی‌توان آن را تنها دلیل قطعی احداث کلیسا دانست.
حیاط کلیسا نیز از نظر تاریخی اهمیت دارد؛ چراکه آرامگاه خواجه پطرس و شماری از اعضای خانواده او در این محدوده قرار گرفته است. به این ترتیب، کلیسا علاوه بر کارکرد مذهبی، به یادمانی برای یکی از شخصیت‌های اثرگذار در تاریخ اجتماعی و اقتصادی جلفا تبدیل شده است.
معماری کلیسا؛ گنبدی که بر فراز جلفا می‌درخشد
یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های کلیسای بیت‌اللحم، گنبد بزرگ و مرتفع آن است؛ گنبدی که در میان کلیساهای تاریخی جلفا از نظر ابعاد و ارتفاع جایگاه ویژه‌ای دارد و به یکی از نشانه‌های بصری این محله تبدیل شده است. این بنا با نقشه‌ای مستطیلی و در امتداد شرقی ـ غربی طراحی شده و از الگوی تالار گنبددار در معماری کلیساهای ارمنی پیروی می‌کند.
مصالح اصلی به‌کاررفته در ساخت آن خشت و آجر است و ساختار بنا با توجه به ویژگی‌های معماری دوره صفوی و سنت‌های معماری ارمنی شکل گرفته است. گنبد اصلی کلیسا دوپوسته است و ارتفاع آن از سطح زمین به حدود 26 متر می‌رسد. قطر گنبد نیز حدود 11 متر گزارش شده است. هشت نورگیر در بخش پایینی گنبد تعبیه شده‌اند که امکان ورود نور طبیعی به فضای داخلی را فراهم می‌کنند.
نور ورودی از این روزنه‌ها در کنار رنگ‌آمیزی و نقاشی‌های دیواری، فضایی متفاوت در داخل کلیسا ایجاد می‌کند. به‌ویژه در ساعات روز، روشنایی طبیعی بر سطح گنبد و نقاشی‌های اطراف آن می‌تابد و جزئیات هنری بنا را نمایان‌تر می‌سازد. گنبد بر چهار قوس استوار است که به ستون‌های بزرگ متصل به دیوارهای شمالی و جنوبی تکیه دارند. این شیوه سازه‌ای، علاوه بر تأمین استحکام بنا، امکان شکل‌گیری فضای وسیع مرکزی را فراهم کرده است.
در بخش غربی کلیسا، ایوانی دوطبقه در مقابل ورودی اصلی قرار دارد. طبقه بالای این بخش با فضای ناقوس‌خانه ارتباط دارد و ناقوس‌خانه در سال 1897 میلادی به ساختار کلیسا افزوده شده است. به این ترتیب، بنای اصلی صفوی در طول زمان با افزوده‌شدن برخی عناصر معماری، شکل تکامل‌یافته‌تری پیدا کرده است.
نقاشی‌های دیواری؛ روایت تصویری زندگی حضرت مسیح (ع)
اگر گنبد مرتفع، شاخص‌ترین ویژگی بیرونی کلیسای بیت‌اللحم باشد، نقاشی‌های دیواری و تزئینات داخلی آن را باید مهم‌ترین جاذبه هنری این بنا دانست؛ آثاری که فضای داخلی کلیسا را به گنجینه‌ای از هنر مذهبی تبدیل کرده‌اند.
دیوارهای داخلی کلیسا با لایه‌ای از گچ پوشانده شده و بخش‌های مختلف آن با نقاشی‌هایی از موضوعات برگرفته از کتاب مقدس تزئین شده است. این تصاویر، بخش‌هایی از زندگی حضرت عیسی مسیح (ع)، رویدادهای مرتبط با دوران رسالت ایشان، مصلوب‌شدن، رستاخیز و دیگر روایت‌های مذهبی مسیحیت را به تصویر می‌کشند.
در میان این آثار، نقاشی‌هایی از چهره 12 حواری حضرت مسیح (ع) و صحنه‌هایی از معجزات ایشان دیده می‌شود. یکی از تصاویر قابل توجه، روایت حرکت پطرس حواری بر روی آب است که در کنار دیگر نقاشی‌ها، بخشی از مفاهیم اعتقادی مسیحیت را به زبان هنر بیان می‌کند.
این نقاشی‌ها از نظر شیوه اجرا و ترکیب‌بندی، نشان‌دهنده تأثیرپذیری هنر ارمنی از جریان‌های هنری دیگر سرزمین‌ها نیز هستند. در واقع، هنرمندانی که در جلفای اصفهان فعالیت می‌کردند، ضمن حفظ سنت‌های مذهبی خود، از هنر اروپایی و به‌ویژه شیوه‌های نقاشی رنسانس نیز تأثیر پذیرفته‌اند.
نکته جالب دیگر اینکه در دیوارهای شمالی و جنوبی کلیسا، دو تابلوی رنگ‌روغن روی بوم با موضوعات مذهبی وجود دارد که به یک هنرمند ونیزی نسبت داده شده‌اند. این آثار حدود 300 سال قدمت دارند و به‌عنوان نمونه‌هایی از ارتباطات هنری میان جامعه ارمنی اصفهان و هنرمندان اروپایی مورد توجه قرار می‌گیرند.
طلاکاری و تزئینات داخلی؛ جلوه‌ای از هنر و ظرافت
در کنار نقاشی‌های مذهبی، تزئینات طلاکاری‌شده کلیسای بیت‌اللحم نیز از عناصر چشمگیر فضای داخلی آن به شمار می‌رود. استفاده از رنگ‌های درخشان، نقوش تزئینی و ترکیب رنگ و تصویر در بخش‌های مختلف بنا، جلوه‌ای متفاوت به فضای عبادی کلیسا بخشیده است. سقف و بخش‌هایی از گنبد با تزئینات هنرمندانه آراسته شده‌اند و هماهنگی میان نقاشی‌ها، عناصر معماری و تزئینات، فضایی ایجاد کرده که در آن هنر و اعتقاد مذهبی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.
در قسمت‌های پایینی دیوارها نیز کاشی‌های لعاب‌دار با رنگ‌های نیلی و آبی به کار رفته‌اند. این کاشی‌ها در کنار گچ‌کاری‌ها و نقاشی‌های دیواری، ترکیبی از هنر تزئینی ایرانی و سنت‌های هنری ارمنی را به نمایش می‌گذارند. از دیگر بخش‌های قابل توجه کلیسا، طبقه دوم آن است که بخشی از فضای داخلی را تشکیل می‌دهد و در گذشته برای حضور بانوان در مراسم مذهبی مورد استفاده قرار می‌گرفت. این بخش نیز در ساختار کلی بنا و تفکیک فضاهای داخلی اهمیت دارد.
آنچه در بازدید از کلیسای بیت‌اللحم بیش از هر چیز توجه مخاطب را جلب می‌کند، هماهنگی میان اجزای مختلف آن است؛ از گنبد عظیم و قوس‌های معماری گرفته تا نقاشی‌های روایی و تزئینات ظریف. این مجموعه نشان می‌دهد که ساخت یک بنای مذهبی در جلفای دوران صفوی تنها به ایجاد فضایی برای عبادت محدود نبوده، بلکه نمایش هنر، هویت و توانایی‌های فرهنگی جامعه ارمنی نیز در آن اهمیت داشته است.
ناقوس‌خانه؛ صدایی که تاریخ را به یاد می‌آورد
در بخش غربی کلیسا و بالای ورودی اصلی، ناقوس‌خانه‌ای قرار دارد که در سال 1897 میلادی ساخته شده است. این بخش بر چهار ستون سنگی استوار است و با سقفی مخروطی‌شکل و صلیبی در بالاترین قسمت آن تکمیل می‌شود. ناقوس در کلیساهای مسیحی تنها یک عنصر معماری نیست، بلکه نقش مهمی در زندگی مذهبی و اجتماعی جامعه مسیحیان دارد.
صدای آن در مناسبت‌های مذهبی، آیین‌های کلیسایی و زمان برگزاری مراسم، مؤمنان را به حضور در کلیسا فرا می‌خواند. اضافه‌شدن ناقوس‌خانه در اواخر قرن نوزدهم میلادی نشان می‌دهد که کلیسای بیت‌اللحم در طول زمان با تغییرات و تکمیل‌هایی همراه بوده است؛ تغییراتی که بدون از بین بردن هویت تاریخی بنا، به تکامل عملکرد و ساختار آن کمک کرده‌اند. این ناقوس‌خانه در کنار گنبد مرتفع، به یکی از عناصر شاخص سیمای کلیسا تبدیل شده و جلوه معماری آن را کامل‌تر کرده است.
کلیسای بیت‌اللحم در گذر زمان؛ از آسیب‌های تاریخی تا مرمت
مانند بسیاری از بناهای تاریخی، کلیسای بیت‌اللحم نیز در طول قرن‌ها از تغییرات محیطی و آسیب‌های ناشی از شرایط شهری در امان نمانده است. یکی از مواردی که در تاریخ مرمت این بنا ثبت شده، ترک‌خوردگی گنبد در سال 1970 میلادی است. عبور خودروهای سنگین از خیابان نظر و لرزش‌های ناشی از تردد، از عوامل مطرح‌شده در بروز این آسیب بوده‌اند.
در آن زمان، عملیات مرمت برای جلوگیری از گسترش ترک‌ها انجام شد. همچنین در سال 1394، عملیات مرمت پوسته بیرونی گنبد کلیسا با همکاری اداره‌کل میراث فرهنگی استان اصفهان و شورای خلیفه‌گری ارامنه اصفهان و جنوب ایران آغاز شد. این عملیات شامل تعویض آجرهای فرسوده، ترمیم بندکشی‌ها و عایق‌کاری گنبد در برابر عوامل جوی بود. با توجه به ارتفاع زیاد بنا، اجرای این عملیات به تجهیزات و داربست‌گذاری ویژه نیاز داشت.
اهمیت چنین اقداماتی از آن جهت است که گنبد کلیسای بیت‌اللحم علاوه بر ارزش معماری، بخشی از هویت تاریخی و منظر فرهنگی جلفا محسوب می‌شود و هرگونه آسیب به آن می‌تواند بر پایداری و اصالت بنا تأثیر بگذارد.
ثبت ملی؛ میراثی فراتر از یک بنای مذهبی
کلیسای بیت‌اللحم در تاریخ 17 اسفند 1381 با شماره 7643 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این ثبت، جایگاه تاریخی، معماری و فرهنگی بنا را به‌عنوان بخشی از میراث ارزشمند کشور تثبیت می‌کند. اهمیت این کلیسا تنها به قدمت بیش از چهارصدساله آن یا ویژگی‌های معماری‌اش محدود نمی‌شود؛ بلکه این بنا بخشی از تاریخ حضور ارامنه در ایران و نمونه‌ای از تنوع فرهنگی و مذهبی اصفهان است. جلفای اصفهان در طول قرن‌ها میزبان جامعه‌ای بوده که توانسته است در کنار حفظ هویت مذهبی و فرهنگی خود، در عرصه‌های اقتصادی، هنری و اجتماعی شهر نیز نقش‌آفرینی کند.
کلیساهای این محله از جمله مهم‌ترین نشانه‌های این حضور تاریخی هستند. در این میان، کلیسای بیت‌اللحم به دلیل وسعت بنا، گنبد مرتفع، نقاشی‌های مذهبی و تزئینات داخلی، جایگاهی برجسته در میان آثار تاریخی جلفا دارد. این کلیسا همچنین در نوامبر 2016 در گزارشی از روزنامه دیلی‌تلگراف در میان 23 کلیسای زیبای جهان معرفی شد؛ موضوعی که به شناخته‌شدن بیشتر این اثر در عرصه گردشگری بین‌المللی کمک کرد.
جلفا؛ مقصدی برای گردشگری تاریخی و فرهنگی
کلیسای بیت‌اللحم در خیابان نظر میانی و میدان بزرگ جلفا قرار دارد؛ محدوده‌ای که به دلیل برخورداری از مجموعه‌ای از کلیساهای تاریخی، خانه‌های قدیمی، کافه‌ها و مراکز فرهنگی، یکی از مقصدهای مهم گردشگری در اصفهان به شمار می‌رود. نزدیکی این کلیسا به کلیسای حضرت مریم و هاکوپ، امکان بازدید از چند بنای مذهبی تاریخی را در یک مسیر فراهم می‌کند.
گردشگران با قدم‌زدن در کوچه‌های جلفا می‌توانند علاوه بر تماشای معماری کلیساها، با بخشی از شیوه زندگی، آداب و رسوم و تاریخ اجتماعی ارامنه اصفهان نیز آشنا شوند. البته گردشگری در چنین محدوده‌ای باید همراه با احترام به حریم مذهبی و فرهنگی ساکنان و جامعه ارمنی باشد.
کلیساها پیش از آنکه جاذبه‌ای برای بازدید گردشگران باشند، مکان‌هایی برای عبادت و برگزاری آیین‌های دینی هستند و حفاظت از آرامش و حرمت آن‌ها اهمیت فراوانی دارد. معرفی این بناها در برنامه‌های گردشگری شهری، تهیه محتوای چندزبانه، ارائه اطلاعات تاریخی مستند و توجه به مرمت مستمر آثار هنری می‌تواند زمینه شناخت بهتر میراث ارامنه اصفهان را فراهم کند.
کلیسای بیت‌اللحم؛ روایتی از همزیستی فرهنگ‌ها در اصفهان
کلیسای بیت‌اللحم را می‌توان یکی از روشن‌ترین نمونه‌های پیوند تاریخ، معماری و فرهنگ در اصفهان دانست؛ بنایی که در دوران صفویه شکل گرفت و در گذر بیش از چهار قرن، همچنان بخشی از هویت تاریخی جلفا باقی مانده است. در این کلیسا، گنبدی مرتفع بر فراز بنایی تاریخی قرار گرفته، نقاشی‌های مذهبی داستان‌های کتاب مقدس را روایت می‌کنند و تزئینات هنری، ذوق و مهارت هنرمندان دوره‌های گذشته را به نمایش می‌گذارند. هر گوشه این مجموعه، نشانی از تلاش نسلی است که در سرزمین جدید خود، برای حفظ باورها و میراث فرهنگی‌اش بناهایی ماندگار آفرید.
بیت‌اللحم تنها یادگار حضور ارامنه در اصفهان نیست؛ بلکه بخشی از تاریخ مشترک مردمانی است که با وجود تفاوت‌های مذهبی و فرهنگی، در شکل‌گیری هویت تاریخی این شهر سهیم بوده‌اند. شاید ارزش واقعی این کلیسا نیز در همین نکته نهفته باشد؛ اینکه اصفهان در طول تاریخ، نه با یک روایت و یک فرهنگ، بلکه با کنار هم قرار گرفتن روایت‌های گوناگون ساخته شده است.
امروز، وقتی گردشگری در میدان بزرگ جلفا مقابل گنبد کلیسای بیت‌اللحم می‌ایستد و از در ورودی آن به تماشای نقاشی‌های دیواری و تزئینات طلایی می‌پردازد، در واقع با بخشی از تاریخ چندصدساله اصفهان روبه‌رو شده است؛ تاریخی که هنوز در کوچه‌های جلفا نفس می‌کشد و حفاظت از آن، مسئولیتی برای نسل امروز و آینده به شمار می‌رود.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.