پس از پیروزی برابر فلسطین، امیر قلعه‌نویی بار دیگر مواضع همیشگی خود را تکرار کرد؛ از تعریف از حریف و کنایه به منتقدان تا یادآوری مشکلات پیش رو.

امیر قلعه‌نویی جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ فوتبال ایران دارد. بسیاری از متدهای مربیگری او مورد تقلید دیگران قرار گرفته و سبک برخورد و ادبیاتش در مواجهه با مسائل، الگویی برای مدیران، مربیان و بازیکنان شده است. بدون در نظر گرفتن سوابق بازی و مربیگری، قلعه‌نویی میراثی در فوتبال ایران بر جای گذاشته که ممکن است تا دهه‌ها باقی بماند.

یکی از ویژگی‌های برجسته او، ادبیات پس از هر پیروزی است. قلعه‌نویی معمولاً پس از برد، از حریف تمجید می‌کند تا ارزش کار خود را افزایش دهد. در کنار این، به سراغ تسویه حساب با منتقدان می‌رود، گاهی مستقیم و گاهی غیرمستقیم به آنها اشاره می‌کند و در نهایت، مشکلات و موانعی که خود و همکارانش با آن روبرو بوده‌اند را نیز فراموش نمی‌کند.

پس از دیدار با فلسطین، امیر در کنار تکرار شعارها، وعده‌ها و کنایه‌ها به منتقدان، جایگاه فلسطین در فوتبال و اینکه دیگر حریف آسانی وجود ندارد، به مشکلات موجود نیز اشاره کرد؛ از جمله ۵۰۰ روز خانه‌نشینی تیم ملی، فقدان حریف تدارکاتی و نبود هواپیما برای سفرها.

همه ما از مشکلات فدراسیون فوتبال آگاهیم و می‌دانیم که بخش بزرگی از این مسائل ریشه‌ای خارج از فوتبال دارد. با این حال، تکرار مداوم این مشکلات در صحبت‌های قلعه‌نویی، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا تنها نقطه قوت فدراسیون، انتخاب امیر قلعه‌نویی به عنوان سرمربی تیم ملی بوده است؟ و پس از آن، فدراسیون نتوانسته به وظایف خود عمل کند؟

حتی اگر چنین تفسیری درست باشد، انصاف و قدرشناسی حکم می‌کند که امیر قلعه‌نویی کمی ملاحظه مدیران و فدراسیون را داشته باشد. همین مدیران بودند که او را به عنوان جانشین کارلوس کیروش به این سمت منصوب کردند.

©‌ خبر ورزشی