تیم ملی فوتبال ایران در دیدار تدارکاتی مقابل عراق، پس از دریافت گل زودهنگام، با گلی دیرهنگام بازی را مساوی کرد و از شکست گریخت.

دومین دیدار تیم ملی در فیفادی، مهم‌ترین آزمون این تیم محسوب می‌شد. مصاف با عراق همواره برای ایران اهمیت ویژه‌ای دارد. امیر قلعه‌نویی در مقایسه با بازی با فلسطین، تغییراتی را در ترکیب اولیه تیم خود اعمال کرد و بهترین بازیکنان حاضر در اردو را به میدان فرستاد. با این حال، تیم ملی هنوز به دقیقه اول نرسیده بود که ناهماهنگی در خط دفاعی باعث دریافت گل شد.

دفاع تیمی همواره یکی از نقاط ضعف تیم ملی در دوران قلعه‌نویی بوده است. در سمت چپ خط دفاع نیز همواره کمبود بازیکن پشتیبان احساس می‌شد. با درخشش گودرزی در بازی نخست، قلعه‌نویی او و صالح را در دو جناح خط دفاع قرار داد و سامان فلاح را به عنوان زوج نعمتی انتخاب کرد تا شاید هماهنگی بازیکنان استقلال بتواند به تیم ملی کمک کند. اما این بار، اشتباه فردی از منطقه صالح و ناهماهنگی تیمی باعث دریافت گل شد.

در ادامه نیمه اول، عراق در دفاع و حمله برتری عددی داشت، در حالی که ایران عقب بود و به دنبال گل تساوی می‌گشت. به عنوان نمونه، در دقیقه ۳۲، حسین‌زاده و دنیس در میان شش بازیکن حریف محاصره شدند و در برگشت، ایمن حسین در کورس با نعمتی به سمت دروازه ایران حرکت کرد و علی هم بدون یارگیری مناسب در مقابل دروازه قرار گرفت.

با آغاز نیمه دوم، قلعه‌نویی دست به سه تغییر زد تا شاید با تجربه سردار آزمون و امید نورافکن در خط حمله و دفاع، و همچنین حضور علی نعمتی در سمت چپ که پیش از جام جهانی با آریا یوسفی در این منطقه زوج موفقی را تشکیل داده بود، تیم ملی را احیا کند. در ادامه، چند بازیکن جوان دیگر نیز به میدان آمدند که حزباوی و صادقی از میان آن‌ها نمره قبولی گرفتند.

در نیمه دوم، بازیکنان تیم ملی، به ویژه در یک سوم میانی زمین، برتری محسوسی در مالکیت توپ و میدان از خود نشان دادند و با پاس‌های کوتاه متوالی، نمایشی چشم‌نواز ارائه کردند. با این حال، در فوتبال، هدف اصلی رسیدن به گل است و هر نمایشی، هرچقدر هم زیبا باشد، بدون دستیابی به این هدف، به معنای ناکامی است. سرانجام در ۱۵ دقیقه پایانی، زمانی که بازیکنان چه با دستور قلعه‌نویی و چه به صورت غریزی به ذات فوتبالی خود بازگشتند، تیم ملی موفق به کسب نتیجه شد.

فوتبال ایران از ابتدای شکل‌گیری، همواره کپی‌برداری از فوتبال سنتی انگلیسی بوده است که بر ارسال توپ از کناره‌ها با پای موافق و استفاده از ضربات سر یا ایجاد شلوغی در محوطه جریمه حریف استوار است. اشتباهات احتمالی مدافعان، به خصوص در دقایق پایانی که خستگی تمرکز بازیکنان را کاهش می‌دهد، و در این مسابقه نیز هماهنگی دو عنصر دفاعی تیم سپاهان در کنار اشتباهات حریف، به کمک تیم ملی آمد.

ارسال توپ از سوی نورافکن با پای چپ و ضربه سر حزباوی، در پی خروج اشتباه دروازه‌بان عراق و اشتباه بزرگتر مدافعان که حداقل سه بازیکن ایران را بدون مراقبت رها کرده بودند، منجر به گل تساوی شد. بدین ترتیب، امیر قلعه‌نویی بدون شکست این فیفادی را به پایان رساند؛ امری که او بیش از محک زدن بازیکنان جوان و شناخت نیروهای تازه، به آن نیاز داشت.

©‌ خبر ورزشی