به گزارش بخش استانها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از مشهد،چهارشنبه که از راه میرسد، گویی دلهای بسیاری پیش از قدمهایشان راهی مشهد میشوند؛ یکی از دور سلام میدهد و دیگری خود را به آستانی میرساند که سالهاست پناه دلتنگیها و حرفهای ناگفته است.
در حریم امام مهربانیها، هر زائر حکایتی دارد؛ حکایتی که گاهی در چند قطره اشک خلاصه میشود و گاهی در سکوتی طولانی مقابل گنبد طلایی؛ نگاه که از میان صحنها عبور میکند، پیش از هر چیز گنبد طلایی چشم را به خود میخواند؛ همان نقطهای که بسیاری از زائران، حتی پیش از رسیدن به نزدیکی حرم، چشم به آن میدوزند و زیر لب سلام میدهند.
گویی فاصله برای دلدادگان معنایی ندارد؛ چه آنکه بعضیها از کیلومترها دورتر دلشان را روانه این آستان کردهاند و بعضی دیگر، درست در چند قدمی ضریح، هنوز حرفهایی دارند که نمیدانند چگونه به زبان بیاورند.

در گوشهای از صحن، زائری روی صندلی نشسته است. نه عجلهای برای برخاستن دارد و نه انگار متوجه رفتوآمد اطرافش است. نگاهش به گنبد دوخته شده و لبهایش آرام تکان میخورند. حرف میزند، مکث میکند و دوباره نگاهش را به بالا میبرد. اشکهایی که روی گونههایش نشستهاند، از حرفهایی خبر میدهند که شاید مدتها در دل نگه داشته است. برای او اینجا فقط یک مکان زیارتی نیست؛ فرصتی است برای گفتن آنچه در هیچ جای دیگری مجال گفتنش را پیدا نکرده است.

در اطرافش، هر کسی به شیوهای مشغول زیارت است. یکی تسبیحی در دست دارد و ذکر میگوید، دیگری آرام قدم برمیدارد و چشم از گنبد برنمیدارد. خانوادهای کنار هم ایستادهاند و کودکی دست در دست مادر، با کنجکاوی به اطراف نگاه میکند. برخی با کتاب دعا آمدهاند و بعضی بیهیچ نوشتهای، تنها با سلامی ساده و دلی پر از حرف، زیارتشان را آغاز میکنند.
اینجا هر گوشه روایتی دارد؛ از زائری که پس از سالها دوری خود را به حرم رسانده تا کسی که آمدنش به عادتی شیرین در روزهای هفته تبدیل شده است. چهارشنبههای زیارتی برای بسیاری، فرصتی دوباره برای تازه کردن عهد دلدادگی است؛ قرار هفتگی با امامی که در باور زائران، مهربانی و رأفتش مرز نمیشناسد. در میان این رفتوآمدها، نام امام رضا(ع) بارها و بارها بر زبانها جاری میشود.

گاهی صدایی آرام از گوشهای بلند میشود و گاهی سلامی بیصدا در دل میماند. یکی برای خانوادهاش دعا میکند، دیگری از روزهای دشوار زندگی میگوید و آن یکی شاید تنها آمده تا دقایقی از هیاهوی روزمرگی فاصله بگیرد و در آرامش این آستان بنشیند.
گنبد طلا همچنان در نگاه زائران میدرخشد؛ گویی هر خشت آن برای دلی که از راه رسیده، نشانی از امید است. چشمهایی که به سوی آن بالا میروند، هر کدام خواستهای دارند و هر سلام، آغاز گفتوگویی تازه با امامی است که زائران او را ایهاالرئوف میخوانند. در این میان، زیارت همیشه به معنای خواندن دعاهای طولانی یا ایستادن در کنار ضریح نیست.
گاهی تمام زیارت در یک نگاه خلاصه میشود، در نشستن روی صندلی و خیره ماندن به گنبد، در اشکی که بیاختیار جاری میشود یا در زمزمه کوتاه یا امام رضا، مددی. چهارشنبه رو به پایان است، اما برای بسیاری از زائران، دلتنگی با پایان روز تمام نمیشود. عدهای با سبکبالی از صحنها بیرون میروند و عدهای دیگر، هنگام دور شدن نیز بارها سر برمیگردانند تا آخرین نگاه را به گنبد طلا هدیه کنند.

اینجا هر چهارشنبه، قصهای تازه از دلدادگی نوشته میشود؛ قصه آدمهایی که با هزاران حرف و خواسته میآیند و گاهی تنها با یک سلام، آرامتر از پیش بازمیگردند.
انگار در این آستان، حتی سکوت زائران هم شنیدنی است؛ سکوتی که در پس آن، هزاران حرف ناگفته با امام مهربانیها جریان دارد.
اللّهُمَّ صَلِّ عَلى عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضا الْمُرْتَضَى الاِمامِ التَّقِیِّ النَّقِیِّ وَ حُجَّتِکَ عَلى مَنْ فَوْقَ الاَرْضِ وَ مَنْ تَحْتَ الثَّرى الصِّدّیقِ الشَّهید صَلاةً کَثیرَةً تامَّةً زاکِیَةً مُتَواصِلَةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَةً کَاَفْضَلِ ما صَلَّیْتَ عَلى اَحَدٍ مِنْ اَوْلِیائِکَ
گزارش از زهرا بهمنی زاده





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.