دروازه تیم ملی ایران در ثانیه ۲۲ بازی دوستانه مقابل عراق با گلی زودهنگام باز شد؛ شوکی که به مراتب بدتر از دریافت گل در دقایق پایانی است. دریافت گل در ابتدای بازی، ایران را مجبور کرد تا برای جبران، دو برابر تلاش کند و زدن گل تساوی خود هدفی دشوار شد، چه رسد به کسب پیروزی.
با وجود تلاش ۸۳ دقیقهای برای زدن گل تساوی، این گل تنها انرژی باقیمانده بازیکنان و امید هواداران را به باد داد. نوع بازی تیم ملی در این دیدار نشان داد که توانایی این تیم حتی در مقابل عراق نیز محدود است. برخی معتقدند بازیکنان باتجربه نیز برای بازگشت تیم به اوج، نیازمند تجربه بازیهای سختتر و درسهای بیشتری هستند.
برای پیشرفت، تیم ملی نیازمند تزریق خون تازه است، اما این امر تنها با تاکتیک و برنامهریزی مشخص محقق میشود. علاوه بر طراحی تمرینات، رویارویی با حریفان قدرتمندتر و انجام بازیهای بیشتر برای محک زدن تواناییها ضروری است. حتی بازی با تیمهای درجه دوم آسیا نیز میتواند به کسب تجربه کمک کند؛ جمع کردن صرف بازیکنان شایسته، تضمینکننده موفقیت نیست.
نتایج اخیر تیم ملی، از جمله بازیهای دوستانه ماه گذشته برابر روسیه و ازبکستان و همچنین دیدارهای این هفته مقابل فلسطین و عراق، امیدواریها را برای موفقیت در جام ملتهای آسیا (که به تعویق افتاده است) کاهش داده است. تیمی که در مصاف با تیمهایی چون ازبکستان و عراق ناکام است، قطعا در برابر قدرتهایی مانند ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و عربستان حرفی برای گفتن نخواهد داشت.
واقعیت این است که تیم ملی مدتهاست درجا میزند و هیچکس نسبت به آینده آن خوشبین نیست. این وضعیت در تضاد با نام «ملی» و ادعاهای مدیران، مربیان و بازیکنان است. به نظر میرسد این تیم نه تنها «ملی» نیست، بلکه برای عموم خستهکننده شده است، به جز فدراسیون فوتبال، مربیان و بازیکنانی که از پسوند «ملی» برای دورهمیهای خود رضایت دارند.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.