محسن محمدی‌پناه، مداح اثر «باید برخاست»، از پیامی می‌گوید که ریشه در دعوت همیشگی انبیا و جبهه حق به قیام دارد.

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم، گاهی یک اثر هنری فراتر از قالبی که در آن متولد شده، حرکت می‌کند و به حامل یک پیام و بازتاب‌دهنده یک باور جمعی تبدیل می‌شود؛ اثری که نه صرفاً برای شنیدن، بلکه برای برانگیختن اندیشه، زنده‌کردن یک آرمان و دعوت به مسئولیت‌پذیری شکل می‌گیرد. در چنین آثاری، کلمات تنها ابزار بیان احساس نیستند، بلکه رسالتی فراتر پیدا می‌کنند و مخاطب را از تماشای یک اتفاق به درک سهم خود در آن فرا می‌خوانند.

شعر آیینی نیز در طول تاریخ تشیع، همواره یکی از ظرفیت‌های مهم انتقال مفاهیم اعتقادی، حماسی و اجتماعی بوده است؛ ظرفیتی که در آن، واقعه عاشورا تنها یک روایت تاریخی از مظلومیت و شهادت نیست، بلکه مدرسه‌ای برای ایستادگی، آزادگی و مقابله با ظلم به شمار می‌رود. در همین منظومه فکری، انتظار مهدوی نیز مفهومی منفعلانه نیست، بلکه با امید، آمادگی و مسئولیت در برابر سرنوشت جامعه پیوند می‌خورد.

در این میان، اثر «باید برخاست» تلاش می‌کند با عبور از مرزهای متعارف شعر و مداحی، مخاطب را با یک پرسش بنیادین روبه‌رو کند: اگر ایمان، محبت اهل‌بیت(ع) و باور به عدالت در وجود انسان ریشه دوانده است، سهم او در میدان عمل و دفاع از حقیقت چیست؟

این اثر با تکیه بر مفاهیم عاشورایی، انتظار مهدوی و عدالت‌خواهی علوی، بر ضرورت تبدیل اعتقاد به حرکت تأکید دارد؛ نگاهی که در آن، سوگواری برای امام حسین(ع) با روحیه قیام، انتظار با آمادگی و محبت با مسئولیت اجتماعی معنا پیدا می‌کند.

اما «باید برخاست» از کجا شکل گرفت و چه پیامی در پس این عنوان و مضمون قرار دارد؟ برای واکاوی نگاه سازندگان این اثر و چرایی شکل‌گیری آن، با محسن محمدی‌پناه، مداح این اثر، گفت‌وگو کردیم.

«باید برخاست» حرف تازه‌ای نیست؛ ندای همیشگی انبیا و جبهه حق است

محسن محمدی‌پناه در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم کردستان با تأکید بر اینکه پیام اصلی اثر «باید برخاست» ریشه در یک حقیقت دیرینه اعتقادی و تاریخی دارد، اظهار کرد: «باید برخاست» حرف تازه‌ای نیست؛ این همان حرف همه انبیا، اولیا، سردمداران جبهه حق و کسانی است که در طول تاریخ پرچم حق را برافراشته‌اند.

وی با اشاره به اینکه این پیام در امتداد دعوت الهی به قیام و ایستادگی قرار دارد، افزود: اساس این نگاه، همان «قیام لله» و برخاستن برای خداست؛ دعوتی که در تمام ادوار تاریخ از سوی پیامبران و پیشوایان الهی مطرح شده و همواره محور حرکت جبهه حق بوده است.

مداح اثر «باید برخاست» با اشاره به بازتاب این اثر و همراهی مردم با پیام آن تصریح کرد: آنچه موجب انعکاس و بازتاب این پیام شده، پشتوانه مردمی آن است؛ چراکه مردم پشتوانه این حرکت و پیام هستند.

از باور تا مسئولیت؛ پیام فراتر از یک اثر هنری

آنچه در روایت محمدی‌پناه از «باید برخاست» اهمیت دارد، تأکید بر استمرار یک دعوت تاریخی است؛ دعوتی که نه به یک مقطع زمانی محدود می‌شود و نه در قالب یک اثر هنری خلاصه می‌ماند.

در این نگاه، هنر آیینی زمانی می‌تواند نقش‌آفرین باشد که میان باورهای اعتقادی و واقعیت‌های اجتماعی پیوند برقرار کند و مخاطب را به بازاندیشی درباره مسئولیت خود در برابر حقیقت، عدالت و آرمان‌های دینی سوق دهد.

«باید برخاست» نیز با همین رویکرد، بر مفهومی تأکید می‌کند که در منظومه فکری انبیا و اولیای الهی جایگاهی محوری دارد: ایستادن در مسیر حق، پرهیز از بی‌تفاوتی و تبدیل ایمان به کنش مسئولانه.

از این منظر، اهمیت چنین آثاری صرفاً در میزان استقبال یا بازنشر آن‌ها خلاصه نمی‌شود؛ بلکه باید دید تا چه اندازه می‌توانند پیام خود را به یک باور ماندگار و انگیزه‌ای برای حرکت در جامعه تبدیل کنند.

چراکه در منطق این اثر، برخاستن یک انتخاب مقطعی یا واکنشی احساسی نیست؛ امتداد همان ندایی است که قرن‌هاست از زبان پیامبران، اولیای الهی و پرچمداران جبهه حق شنیده می‌شود؛ ندایی که مخاطب امروز را نیز در برابر یک مسئولیت قرار می‌دهد: تماشاگر حق نباشد، بلکه در مسیر آن بایستد.

.

©‌ وبانگاه، خبرگزاری تسنیم