به گزارش بخش استانها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از سنندج، در ورزش، گاهی یک هشدار میتواند از دهها مراسم تجلیل و نشست خبری مهمتر باشد؛ بهویژه زمانی که این هشدار از سوی فردی مطرح میشود که سالها در میدان رقابت حضور داشته، طعم قهرمانی را چشیده و اکنون در سطح ملی مسئولیت هدایت یک تیم را برعهده دارد.
اما پرسش مهمتر این است که وقتی چنین هشداری درباره وضعیت یک رشته ورزشی مطرح میشود، واکنش متولیان آن باید چه باشد؟ بررسی دقیق مشکلات، ارائه آمار و پاسخگویی به افکار عمومی یا قرار گرفتن در موضع دفاعی و تلاش برای کمرنگکردن اصل مطالبه؟
بسکتبال کردستان مدتی است با پرسشهایی درباره وضعیت تیمهای بانوان، فعالیت ردههای پایه، نحوه مدیریت منابع، استفاده از ظرفیت مربیان باسابقه و آینده این رشته روبهروست؛ پرسشهایی که پاسخ آنها نه با اختلافنظرهای شخصی روشن میشود و نه با انتشار مطالبی در دفاع از عملکرد مدیران.
25 مهرماه امسال، خبرگزاری تسنیم در گزارشی با عنوان «وضعیت بسکتبال کردستان از نگاه سرمربی تیم ملی؛ 100 درصد سقوط کردیم!» به بررسی وضعیت این رشته پرداخت و دیدگاههای سروه ضرغامیان، سرمربی تیم ملی بسکتبال دختران زیر 16 سال کشور و از چهرههای باسابقه این رشته در کردستان را منعکس کرد.
آن گفتوگو، فارغ از موافقت یا مخالفت با تمام ارزیابیهای مطرحشده، مجموعهای از پرسشهای مشخص درباره وضعیت بسکتبال استان را پیش روی مسئولان قرار داد؛ پرسشهایی درباره سرنوشت تیمهای بانوان، وضعیت استعدادهای بومی، فعالیت مدارس بسکتبال، جایگاه مربیان و داوران، شفافیت مالی و چگونگی بهرهگیری از ظرفیت نیروهای متخصص.
پس از انتشار آن گزارش و بازتاب گسترده آن در فضای رسانهای و ورزشی استان و کشور، مطالبی در مقام پاسخ و دفاع از عملکرد هیئت بسکتبال مطرح شد. همچنین اخبار واصله از تحرکاتی در فضای داخلی این مجموعه علیه این مربی حکایت داشت؛ موضوعی که خود نیازمند بررسی و شفافسازی است.
دفاع از عملکرد، بدون ارائه کارنامه؛ پاسخ به کدام پرسشها؟
نخستین نکته در بررسی پاسخ عوامل هیئت، تأکید بر ضرورت ارزیابی همهجانبه عملکرد هیئت و در نظر گرفتن محدودیتهای مالی، امکاناتی و شرایط موجود است.
بدیهی است که هیچ مجموعه ورزشی را نمیتوان بدون توجه به امکانات، منابع مالی و شرایط حاکم بر آن ارزیابی کرد. همچنین نقد منصفانه باید میان ضعفهای مدیریتی، مشکلات ساختاری و محدودیتهایی که خارج از اختیار مدیران قرار دارند، تفاوت قائل شود.
اما مسئله اینجاست که این توضیحات تا زمانی که با آمار و اطلاعات قابل بررسی همراه نباشد، نمیتواند پاسخ روشنی به مطالبات مطرحشده باشد.
اگر وضعیت بسکتبال کردستان مطلوب است، تعداد تیمهای فعال استان در لیگهای کشوری چقدر است؟ چه تعداد تیم در بخش بانوان و آقایان فعالیت دارند؟ طی چهار سال گذشته چند تیم به رقابتهای کشوری اعزام شدهاند؟ جایگاه آنها در جدول مسابقات چه تغییری داشته است؟
چند مدرسه بسکتبال در استان فعال است؟ تعداد بازیکنان سازمانیافته در ردههای سنی مختلف چقدر است؟ چند مربی و داور در این سالها آموزش دیدهاند و چه تعداد از استعدادهای کردستانی به اردوهای تیم ملی راه یافتهاند؟
اینها پرسشهای پیچیدهای نیستند؛ اطلاعاتی هستند که باید در کارنامه هر هیئت ورزشی وجود داشته باشند و ارائه آنها نیز نباید به مطالبه رسانهای یا اختلافنظر با یک مربی موکول شود.
اگر مدیریت هیئت از عملکرد خود دفاع میکند، بهترین پاسخ، انتشار همین آمار و مستندات است.
نقد عملکرد هیئت نباید به تقابل با منتقد تبدیل شود
سروه ضرغامیان از جمله مربیانی است که سالها از عمر حرفهای خود را در بسکتبال کردستان سپری کرده و اکنون نیز در سطح ملی فعالیت دارد. طبیعی است که سابقه و جایگاه حرفهای او به معنای مصونیت از نقد نیست؛ همانطور که مسئولیت مدیریتی در یک هیئت ورزشی نیز نباید کسی را از پاسخگویی معاف کند.
درباره کارنامه خود ضرغامیان نیز سؤالاتی مطرح شده در دورهای که مسئولیت نایبرئیسی بانوان هیئت را برعهده داشته، چه برنامههایی اجرا شده است؟ چه تعداد تیم و بازیکن تحت پوشش برنامههای توسعهای قرار گرفتهاند؟ چه دستاوردهای ماندگاری برای بسکتبال بانوان به ثبت رسیده است؟این پرسشها کاملاً بجاست اما یک نکته اساسی وجود دارد: بررسی کارنامه گذشته یک مربی، جایگزین پاسخگویی مدیریت فعلی نیست.
اگر فردی در دورهای مسئولیتی داشته، عملکردش باید در همان دوره و براساس اختیارات، امکانات و وظایفش ارزیابی شود؛ اما نمیتوان به استناد مسئولیت پیشین او، پرسشهای امروز درباره عملکرد مدیریت مستقر را بیپاسخ گذاشت.
به بیان دیگر، هم کارنامه ضرغامیان قابل بررسی است و هم کارنامه رئیس و اعضای فعلی هیئت؛ هیچکدام نباید سپر دفاعی دیگری شوند.
از سوی دیگر و مهمتر از این همه، حضور یک مربی در سطح ملی، فرصتی برای ورزش استان محسوب میشود. آیا هیئت بسکتبال برنامهای برای استفاده از ظرفیت چنین مربی در آموزش، استعدادیابی و ارتقای دانش فنی مربیان جوان دارد؟ اگر اختلافنظرهایی وجود دارد، چرا سازوکار حرفهای برای حل آنها و استفاده از تجربه افراد باسابقه طراحی نمیشود؟
آیا قرار است سرمایههای انسانی ورزش استان به دلیل اختلافات مدیریتی و سلیقهای از بدنه ورزش کنار بمانند؟
هیئت ورزشی یا محل فعالیت افراد فاقد تخصص؛ معیار انتخاب مسئولان چیست؟
یکی از موضوعات مهم در ارزیابی عملکرد هیئتهای ورزشی از جمله هیئت بسکتبال، ترکیب مدیریتی و تخصصی افرادی است که در بخشهای مختلف آن فعالیت میکنند.
هیئت ورزشی محل تصمیمگیری درباره آینده یک رشته تخصصی است. بنابراین طبیعی است که انتظار داشته باشیم مسئولان بخشهای مختلف آن، علاوه بر علاقه و تعهد، از دانش، تجربه و سابقه متناسب با همان رشته برخوردار باشند.
پرسش اینجاست که در انتخاب مسئولان و عوامل اجرایی هیئت بسکتبال کردستان، چه شاخصهایی ملاک قرار گرفته است؟
آیا سوابق ورزشی، تجربه مربیگری، داوری، مدیریت تیمها و شناخت مسائل فنی رشته در اولویت بوده یا ملاحظات دیگری در این انتخابها نقش داشته است؟
افرادی که در ساختار یک هیئت ورزشی مسئولیت میپذیرند، باید بتوانند برای توسعه همان رشته خروجی مشخص داشته باشند. صرف حضور در جلسات، انتشار تصاویر فعالیتها و شرکت در مراسم به معنای اثرگذاری در ورزش نیست. این نقد مطالبهای درباره ضرورت شفافیت در انتخاب نیروها و تناسب مسئولیتها با تخصص افراد است.
اگر ترکیب مدیریتی یک هیئت از نیروهای متخصص و باتجربه فاصله بگیرد، طبیعی است که کیفیت تصمیمگیری، برنامهریزی و حل مشکلات نیز تحت تأثیر قرار گیرد.
آیا ادارهکل ورزش و جوانان استان، بهعنوان دستگاه متولی نظارت بر عملکرد هیئتها، این موضوع را بررسی کرده است؟ آیا ارزیابی تخصصی از ترکیب مدیریتی و اجرایی هیئت بسکتبال انجام شده است؟
وقتی نقد مطرح میشود، چرا به جای نشست تخصصی، فضای تقابل شکل میگیرد؟
در بخش دیگری از پاسخ منتشرشده، بر ضرورت پرهیز از تقابل، حاشیهسازی و مقصرتراشی در هیئت تأکید شده است؛ موضوعی که در اصل قابل دفاع است. هیچ رشته ورزشی با اختلافات مستمر و درگیریهای مدیریتی پیشرفت نمیکند. اما باید پرسید آیا صرف دعوت به آرامش و پرهیز از حاشیه، برای حل اختلافات کافی است؟
اگر واقعاً هدف توسعه بسکتبال است، چرا نشست مشترکی با حضور مربیان باسابقه، پیشکسوتان، ورزشکاران، مدیران فعلی و نمایندگان بخش بانوان برگزار نمیشود تا مسائل روی میز قرار گیرد؟
چرا به جای پاسخ به پرسشهای فنی و مدیریتی، فضای ورزش استان باید درگیر روایتهای متقابل غیرکارشناسی شود؟ چرا سخنی از تعداد تیمهای فعال، وضعیت ردههای پایه، برنامه استعدادیابی و میزان پیشرفت بسکتبال گفته نمیشود.
نقد یک عملکرد، تخریب یک شخص نیست؛ همانطور که دفاع از یک مجموعه نیز نباید به معنای نادیدهگرفتن کاستیها باشد. حتی اگر بخشی از انتقادهای مطرحشده را نادرست بدانیم، راهحل، ارائه مستندات و پاسخ کارشناسی است؛ نه شکلگیری فضای تقابل با منتقدان.
وعده پالایش هیئتها چه شد؟ سکوت ادارهکل ورزش و جوانان قابل تأمل است
در این میان، نقش ادارهکل ورزش و جوانان استان کردستان نیز قابل چشمپوشی نیست.
مدیرکل ورزش و جوانان استان در نشست خبری اخیر خود از برنامه پالایش هیئتهای ورزشی سخن گفت؛ وعدهای که انتظار میرفت در چارچوب آن، وضعیت مدیریتی، تخصصی و عملکردی هیئتها با شاخصهای مشخص مورد ارزیابی قرار گیرد.
اما اکنون این پرسش مطرح است که این پالایش به کجا رسیده و چه زمانی قرار است از مرحله اعلام برنامه و وعده به مرحله اجرا برسد؟
آیا هیئتها براساس تعداد ورزشکاران سازمانیافته، تیمهای فعال، نتایج مسابقات، توسعه ردههای پایه، عملکرد مالی، میزان جذب منابع و رضایت بدنه تخصصی رشته ارزیابی میشوند؟
آیا در این ارزیابی، صرفاً فعالیتهای اداری و گزارشهای ارسالی هیئتها ملاک قرار میگیرد یا عملکرد واقعی آنها در میدان ورزش نیز بررسی خواهد شد؟
در ماجرای بسکتبال کردستان، انتظار میرود ادارهکل ورزش و جوانان صرفاً نظارهگر اختلافنظرهای مطرحشده نباشد و با استفاده از ظرفیت کارشناسی خود، ارزیابی مستقلی از وضعیت این رشته انجام دهد.
سکوت در برابر پرسشهای مطرحشده، بهویژه زمانی که پای آینده یک رشته پرمخاطب ورزشی و ظرفیتهای انسانی آن در میان است، نمیتواند پاسخگوی افکار عمومی باشد.
البته این انتظار به معنای جانبداری از یک فرد یا پذیرش تمام انتقادهای مطرحشده نیست؛ اتفاقاً ادارهکل باید بدون پیشداوری، عملکرد همه طرفها را بررسی و نتیجه را شفاف اعلام کند.
اگر وعده پالایش هیئتها جدی است، اکنون فرصت مناسبی برای مشخصشدن معیارها و آغاز یک ارزیابی واقعی است.
بسکتبال کردستان به پاسخ نیاز دارد، نه مسابقه روایتها
آنچه امروز درباره بسکتبال کردستان اهمیت دارد، تعیین برنده اختلاف میان یک مربی و مدیریت هیئت نیست. مسئله اصلی، آینده رشتهای است که سالها برای آن سرمایه انسانی، تجربه و ظرفیت ورزشی شکل گرفته است.
اگر تیمهای بانوان از چرخه رقابتهای کشوری فاصله گرفتهاند، باید علت آن مشخص شود. اگر مشکلات مالی مانع فعالیت تیمها شده، باید میزان حمایتها و اقدامات انجامشده برای جذب اسپانسر اعلام شود. اگر اختلافات مدیریتی مانع همکاری مربیان و ورزشکاران شده، باید برای حل آن راهکار ارائه شود.
همچنین اگر ادعا میشود عملکرد هیئت در سالهای اخیر قابل دفاع بوده، باید این ادعا با آمار و نتایج رسمی اثبات شود.
پیشنهاد مشخص این است که ادارهکل ورزش و جوانان استان با تشکیل یک کارگروه کارشناسی مستقل، عملکرد چهار سال گذشته هیئت بسکتبال را در بخشهای بانوان و آقایان، ردههای پایه، آموزش، استعدادیابی، اعزامها، منابع مالی و ترکیب مدیریتی بررسی و نتیجه را در اختیار جامعه ورزش قرار دهد.
در کنار آن، باید زمینه برگزاری نشستی تخصصی با حضور مربیان باسابقه و مدیران فعلی فراهم شود تا اختلافنظرها به جای فضای رسانهای، در یک چارچوب حرفهای و با هدف اصلاح امور بررسی شود. بسکتبال کردستان نه ملک شخصی یک مدیر است، نه عرصه رقابت برای تصاحب جایگاه و نه سرمایهای که بتوان آن را قربانی اختلافات فردی کرد.
این رشته متعلق به ورزشکارانی است که سالها در سالنهای ورزشی تمرین کردهاند، خانوادههایی که برای آینده فرزندانشان هزینه و زمان صرف کردهاند و مربیانی که عمر حرفهای خود را برای پرورش استعدادها گذاشتهاند نه افراد غیرورزشی.
بنابراین هیچکس نباید خود را فراتر از پرسش و ارزیابی بداند؛ نه مربی باسابقه، نه رئیس هیئت، نه اعضای مدیریتی و نه دستگاه متولی نظارت.
اکنون توپ در زمین هیئت بسکتبال و ادارهکل ورزش و جوانان کردستان است؛ جامعه ورزش منتظر شنیدن پاسخهایی روشن، مستند و قابل سنجش است. پاسخهایی که باید نشان دهد در این سالها چه کردهاند، چه فرصتهایی از دست رفته و برای بازگرداندن بسکتبال کردستان به جایگاه شایسته آن چه برنامهای دارند.
خبرگزاری تسنیم آمادگی دارد پاسخ مستند رئیس هیئت بسکتبال و مدیرکل ورزش و جوانان استان را منتشر کند؛ چراکه هدف، نه تخریب اشخاص، بلکه مطالبه شفافیت، اصلاح مدیریت و دفاع از آینده ورزش کردستان است.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.