خبرگزاری تسنیم، البرز - بعضی نامها را نمیتوان فقط خواند، باید با احترام بر زبان آورد. بعضی چهرهها را نمیتوان فقط در قاب عکس دید، باید پشت آن نگاهها، سالها ایستادگی، رنج، تلاش، فداکاری و ازخودگذشتگی را دید. قهرمانان را میگویم؛ همانهایی که هر یک در میدان خود، از سنگر علم و دانش تا عرصه فرهنگ و هنر و از میدان ورزش تا خط مقدم دفاع از میهن، ایستادند تا نام ایران سربلند بماند.
آنان فقط بخشی از تاریخ این سرزمین نیستند، بلکه روایت زندهای از غیرت، شجاعت و مسئولیتی هستند که گاه با قلم و دانش، گاه با افتخارآفرینی و گاه با نثار جان برای نسلهای بعد به یادگار گذاشتهاند. ساده بگویم، بعضی انسانها وقتی از میان ما میروند، تازه بیشتر دیده میشوند، چراکه زندگیشان فقط متعلق به خودشان نبوده است؛ آنها بخشی از تاریخ یک ملت شدهاند.
امروز 30 آبان، روز ملی قهرمان است، قهرمانان هر سرزمین، آینهای از آرمانها و ارزشهای همان ملت هستند. قهرمان، فقط کسی نیست که مدالی بر گردن انداخته، جامی بالای سر برده یا نامش در کتابهای تاریخ ثبت شده بلکه قهرمان واقعی کسی است که در لحظهای که باید انتخاب کند، خودش را انتخاب نمیکند، مسئولیت را انتخاب میکند.
گاهی قهرمانی در آزمایشگاه و دانشگاه اتفاق میافتد؛ جایی که دانشمندی شبهای طولانی را برای کشف یک حقیقت علمی پشت سر میگذارد. گاهی در کلاس درس؛ آنجا که معلمی آینده یک نسل را میسازد. گاهی روی تشک کشتی و سکوی المپیک؛ جایی که یک ورزشکار با پرچم ایران بر شانههایش برای سربلندی وطن میجنگد و گاهی پشت دوربین، در شعر، هنر و ادبیات.
گاهی قهرمانی در تاریکترین و سختترین لحظه تاریخ اتفاق میافتد؛ جایی که صدای گلوله بلندتر از هر صدایی است و انسان باید میان ماندن و رفتن، ترس و شجاعت، جان و آرمان یکی را انتخاب کند. آنجاست که قهرمان واقعی خودش را نشان میدهد. ایران سربلند، در طول تاریخ خود، کم قهرمان نداشته است.
از مردان و زنانی که قرنها پیش مرزهای علم و اندیشه را جابهجا کردند تا انسانهایی که در روزگار معاصر، نام ایران را در قلههای علم، ورزش، فرهنگ و مقاومت بلندآوازه کردند. فردوسی فقط شاعر نبود؛ او نگهبان حافظه یک ملت بود و در روزگاری که زبان و هویت ایرانی در معرض فراموشی قرار داشت، شاهنامه را آفرید و تاریخ، فرهنگ و زبان فارسی را برای نسلهای بعد به یادگار گذاشت.
چهرههایی که نام ایران را ماندگار کردند
ابوعلی سینا، ابوریحان بیرونی، محمد بن موسی خوارزمی و خواجه نصیرالدین طوسی تنها دانشمندانی متعلق به گذشته نیستند، آنها نماد ملتی هستند که قرنها پیش در عرصه دانش جهانی حرفی برای گفتن داشت و میراث علمیشان هنوز در دانشگاهها و کتابهای سراسر جهان شناخته میشود. حافظ، سعدی و مولانا نیز از مرزهای جغرافیا عبور کردند.
شعر آنها فقط مجموعهای از واژههای زیبا نیست؛ بخشی از روح و اندیشه ایرانی است که قرنهاست با انسانهای سراسر جهان سخن میگوید. در روزگار معاصر، مریم میرزاخانی ثابت کرد که قلههای علم، جنسیت و مرز نمیشناسند. او از ایران برخاست و به یکی از بزرگترین افتخارات علمی جهان تبدیل شد. نخستین زن و نخستین ایرانی دریافتکننده مدال فیلدز، نام ایران را در بلندترین سطوح ریاضیات جهان ثبت کرد.
پروفسور حسابی و بسیاری از دانشمندان و استادانی که عمر خود را برای ساختن زیرساختهای علمی کشور گذاشتند نیز از همین خانواده هستند؛ مردان و زنانی که شاید صدای تشویق ورزشگاهها را نشنیدند اما با ساختن علم و دانش، آینده یک کشور را ساختند. در میدان ورزش نیز ایران قهرمانان بزرگی دارد. نام غلامرضا تختی برای مردم ایران فقط یادآور یک ورزشکار بزرگ نیست.
تختی پیش از آنکه قهرمان کشتی باشد، قهرمان اخلاق بود. نام او با جوانمردی، مردمداری و دستگیری از دیگران گره خورده و او نشان داد که قهرمانی فقط به قدرت بازو نیست؛ به بزرگی دل است اما همه قهرمانیها در میدان مسابقه، آزمایشگاه و دانشگاه اتفاق نمیافتد. در تاریخ ایران، قهرمانانی هستند که میدانشان نه سکوی افتخار، بلکه سنگر بود.
آنجا دیگر خبری از مدال و تشویق و نورافکن نبود و انتخاب، انتخاب میان زندگی و مرگ بود. شهیدان حسین بابایی و شیرودی از مردانی بودند که آسمان ایران را سنگر خود کردند. هواپیمای آنها فقط یک وسیله جنگی نبود، بلکه بخشی از اراده یک ملت برای دفاع از خاک و استقلال خود بود.
محمدحسین فهمیده نیز یک قهرمان ملی بود؛ همان نوجوانی که فرصت زیادی برای زندگی نداشت و با ایثار خود، به نمادی ماندگار از شجاعت تبدیل شد. سن او کم بود اما در لحظه تصمیم، بزرگی روحش از بسیاری از بزرگسالان بیشتر بود تا جایی که رهبر آن زمان او را رهبر جامعه خواند. شهید محسن حججی نیز در حافظه مردم ایران با تصویر استقامت و مظلومیت ماندگار شد.
جوانی که ایستاد و نشان داد گاهی یک انسان میتواند با ایستادگی خود، به نماد یک نسل تبدیل شود و در میان همه این نامها، نام حاج قاسم سلیمانی جایگاهی ویژه دارد؛ فرماندهای که سالها در میدانهای دشوار جنگید و بخش بزرگی از عمر خود را در خط مقدم گذراند. برای بسیاری، او تصویر فرماندهای بود که فاصلهای میان خود و نیروهایش نمیدید و امنیت و آرامش مردم را در اولویت قرار میداد.
قهرمانی به روایت ایستادگی و فداکاری
شهدای عرصه علم و فناوری نیز قهرمانان دیگری از همین سرزمین هستند؛ شهیدان مجید شهریاری، محسن فخریزاده و دیگر دانشمندانی که علم را به میدان خدمت به کشور آوردند و در این مسیر جان خود را از دست دادند اما وقتی سخن از قهرمانان ملی به میان میآید، نباید فقط از چهرههای مشهور سخن گفت. قهرمانان واقعی ایران بسیار بیشتر از آنهایی هستند که نامشان را میشناسیم.
مادری که فرزندش را با چشمانی اشکبار راهی میدان و صبر کرد. پدری که داغ جوانش را تحمل کرد و ایستاد. همسر شهیدی که سالها با خاطره عزیزش زندگی کرد و معلمی که در دورترین نقطه کشور، چراغ مدرسه را روشن نگه داشت. قهرمان ملی همان کارگری است که با دستهای پینهبسته چرخ تولید این کشور را چرخاند.
همچنین کشاورزی که با زحمت خود سفره مردم را رنگین کرد و پزشکی که در روزهای سخت کنار مردم ماند. قهرمانان این مرزوبوم همه زنان و مردانی هستند که بیآنکه دوربینها به سراغشان بیاید، برای بهتر شدن این سرزمین تلاش کردند. اینها نیز قهرمانان ایران هستند اما در میان همه این روایتها، یک تصویر بیش از همه مفهوم قهرمانی را برای ما معنا میکند؛ تصویر انسانی که در سنگر مانده است.
وقتی دشمن پیش میآید، وقتی خطر نزدیک میشود، وقتی صدای گلوله همهجا را پر میکند و وقتی راه عقبنشینی وجود دارد، آنجاست که قهرمان واقعی شناخته میشود. قهرمان کسی نیست که هرگز نترسد؛ کسی است که با وجود ترس، عقبنشینی نکند و قهرمان کسی نیست که مرگ را دوست داشته باشد؛ کسی است که وقتی پای دفاع از مردم و سرزمینش به میان میآید، مرگ را بر تسلیم ترجیح دهد.
اینجاست که باید با افتخار از رهبر شهید و همه فرماندهان شهیدی که میتوانستند سنگر را رها کنند، یاد کرد. همانهایی که میتوانستند عقب بنشینند یا مخفی شوند اما ایستادند و میتوانستند خود را نجات دهند اما ماندند تا دیگران بمانند. آنها فقط رهبر و فرمانده نبودند؛ پناه و تکیهگاه نیروهای خود بودند زیرا فرمانده ای که در لحظه خطر سنگر را ترک کند، فقط یک جایگاه را از دست نمیدهد؛ اعتماد کسانی را از دست میدهد که به او چشم دوختهاند.
رهبر و فرماندهان شهید ما ماندند و سنگر را حفظ کردند؛ تا آخرین لحظه، تا آخرین نفس. تا آنجا که دیگر چیزی جز شهادت باقی نماند. شاید همین، یکی از روشنترین تعریفهای قهرمانی باشد، اینکه وقتی همه راهها به سمت نجات خودت باز است، تو راه مسئولیت را انتخاب کنی. این قهرمانان برای ما فقط خاطره نیستند، بلکه معیار هستند.
قهرمانان رفتند، رسم ایستادگی ماند
معیار اینکه در روزهای سخت چگونه باید ایستاد. معیار اینکه مسئولیت یعنی چه؟ فرماندهی واقعی چیست؟ وفاداری به مردم و سرزمین تا کجا باید ادامه پیدا کند؟ آنها رفتند اما سنگر را به آیندگان سپردند. امروز اگر از قهرمانان ملی ایران سخن میگوییم، باید بدانیم که قهرمانی فقط در یک شکل و به زمان خلاصه نمیشود. فردوسی با قلمش ایستاد و میرزاخانی با علمش درخشید.
تختی با جوانمردی ماندگار شد و قهرمانان ورزش با افتخارآفرینی پرچم ایران را بالا بردند، دانشمندان با دانش خود خدمت و شهیدان با خون خود از بزرگترین سنگرهای این سرزمین دفاع کردند. هرکدام در میدان خود یک قهرمان بودند اما بعضی از قهرمانان، آخرین درس خود را با جانشان نوشتند: «سنگر را ترک نکن.»
شاید سالها بعد، بسیاری از جزئیات امروز از یادها برود؛ شاید نام بعضی آدمها کمتر شنیده شود و شاید تصاویرشان رنگ ببازد اما تا زمانی که این سرزمین پابرجاست، باید کسانی باشند که به نسلهای بعد بگویند این خاک، با ایستادگی چه مردان و زنانی حفظ شده است. امروز نام قهرمانان را باید زنده نگه داشت، نه برای اینکه فقط گذشته را ستایش کنیم، بلکه برای اینکه نسل امروز بداند قهرمان بودن یعنی چه.
قهرمان بودن یعنی در لحظهای که باید بایستی، نایستی و تماشا نکنی؛ بایستی و مسئولیتت را انجام دهی و چه زیباست که در میان همه قهرمانان این سرزمین، نام شهیدان را با افتخار بر زبان بیاوریم؛ مردانی که آخرین تصویر زندگیشان، تصویر فرار نبود؛ تصویر ایستادن بود. آنها نرفتند که سنگر خالی بماند، ماندند تا سنگر بماند، ماندند تا پرچم بماند و ماندند تا ایران بماند.
یاداشت از: صدیقه صباغیان





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.