جام رسانه امید، فرصتی برای نمایش قدرت و ظرفیت‌های ایران است.

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از تبریز، فائزه زنجانی، فعال رسانه‌ای، در یادداشتی با عنوان «برای دیده شدن قدرت ایران، باید روایت کرد» که در اختیار تسنیم گذاشته است، به اهمیت روایتگری رسانه‌ای، تقویت قدرت نرم کشور و نقش رویدادهایی همچون جام رسانه امید در معرفی ظرفیت‌ها و دستاوردهای ایران پرداخت. متن یادداشت به این شرح است:

در روزگاری که رقابت کشورها تنها به میدان‌های اقتصادی و نظامی محدود نیست و روایت‌ها به یکی از ابزارهای تعیین‌کننده قدرت تبدیل شده‌اند، تقویت توان رسانه‌ای و تربیت روایتگران حرفه‌ای ضرورتی انکارناپذیر است؛ ضرورتی که برگزاری رویدادهایی مانند جام رسانه امید را به فرصتی برای هم‌افزایی و تقویت صدای ایران تبدیل می‌کند.

امروز دیگر قدرت کشورها تنها با شاخص‌هایی همچون توان اقتصادی، نظامی و سیاسی سنجیده نمی‌شود؛ توان روایت‌سازی، اثرگذاری بر افکار عمومی و اقناع مخاطبان نیز به یکی از مؤلفه‌های مهم قدرت ملی تبدیل شده است. در جهانی که هر اتفاقی می‌تواند در چند دقیقه به موضوعی برای روایت‌های متضاد تبدیل شود، کشوری موفق‌تر است که علاوه بر برخورداری از دستاورد و توانمندی، قدرت بازگو کردن آن را نیز داشته باشد.

در چنین شرایطی، برگزاری رویدادهایی مانند «جام رسانه امید» را نمی‌توان صرفاً یک گردهمایی برای تولید محتوا یا رقابتی میان فعالان رسانه‌ای دانست؛ این رویدادها فرصتی برای تقویت زیرساخت انسانی و حرفه‌ای رسانه کشور و شکل‌گیری شبکه‌ای از نیروهای فعال در عرصه روایتگری است.

واقعیت این است که ایران در حوزه‌های مختلف علمی، صنعتی، فناوری، دفاعی، فرهنگی و اجتماعی ظرفیت‌ها و دستاوردهای قابل توجهی دارد؛ اما داشتن دستاورد به‌تنهایی برای اثرگذاری بر افکار عمومی کافی نیست. آنچه اهمیت دارد، توانایی تبدیل این ظرفیت‌ها به روایت‌هایی دقیق، جذاب، مستند و قابل فهم برای مخاطب است. گاهی یک دستاورد بزرگ به دلیل ضعف در روایتگری، آن‌گونه که باید دیده نمی‌شود و در مقابل، یک روایت ناقص یا تحریف‌شده می‌تواند تصویری غیرواقعی از واقعیت بسازد.

از همین منظر، تولید محتوای امیدآفرین نباید با نادیده گرفتن مشکلات یا ارائه تصویری غیرواقعی از جامعه اشتباه گرفته شود. امید زمانی ماندگار و اثرگذار است که بر پایه واقعیت، شواهد و تجربه‌های ملموس شکل بگیرد. رسانه امید، رسانه‌ای نیست که صرفاً از موفقیت‌ها بگوید؛ بلکه رسانه‌ای است که در کنار بیان چالش‌ها، مسیرهای عبور از آن‌ها، ظرفیت‌های موجود و تلاش انسان‌هایی را که برای ساختن آینده بهتر قدم برمی‌دارند، نیز به تصویر بکشد.

اهمیت دیگر چنین رویدادهایی، ایجاد ارتباط میان فعالان رسانه‌ای استان‌های مختلف است. ظرفیت رسانه‌ای کشور تنها در پایتخت متمرکز نیست. در شهرها و استان‌های مختلف، خبرنگاران، مستندسازان، فعالان فضای مجازی و تولیدکنندگان محتوا، روایت‌هایی ارزشمند از پیشرفت‌ها، مسائل و توانمندی‌های مناطق خود در اختیار دارند؛ اما این ظرفیت‌ها اغلب به شکل پراکنده فعالیت می‌کنند.

گردهم آمدن نمایندگان رسانه‌ای 31 استان در کنار یکدیگر می‌تواند زمینه تبادل تجربه، انتقال مهارت، شکل‌گیری همکاری‌های مشترک و ایجاد ارتباطاتی فراتر از محدوده جغرافیایی هر استان را فراهم کند. چنین ارتباطی اگر پس از پایان رویداد نیز حفظ شود، می‌تواند به شکل‌گیری یک شبکه فعال و پایدار رسانه‌ای منجر شود؛ شبکه‌ای که در بزنگاه‌های اجتماعی، اقتصادی و ملی، توان واکنش سریع‌تر و روایت دقیق‌تر داشته باشد.

حضور نمایندگانی از کشورهای مختلف نیز فرصت دیگری برای گسترش ارتباطات رسانه‌ای و آشنایی با ظرفیت‌ها و شیوه‌های روایتگری در سطح بین‌المللی است. در شرایطی که تصویر ایران در بسیاری از رسانه‌های خارجی از دریچه روایت‌های یک‌سویه بازنمایی می‌شود، ارتباط مستقیم با فعالان رسانه‌ای دیگر کشورها می‌تواند زمینه انتقال تجربه و معرفی واقعیت‌های ایران از مسیرهای متنوع‌تر را فراهم کند.

از سوی دیگر، ورود فناوری‌های نوین و هوش مصنوعی به عرصه رسانه، ضرورت برگزاری چنین برنامه‌هایی را دوچندان کرده است. سرعت تولید و انتشار محتوا افزایش یافته و رقابت برای جلب توجه مخاطب جدی‌تر از گذشته شده است. فعال رسانه‌ای امروز نمی‌تواند تنها به مهارت‌های سنتی خود متکی باشد؛ شناخت ابزارهای نوین، تحلیل داده، تولید محتوای چندرسانه‌ای و آشنایی با سازوکارهای انتشار و ارزیابی محتوا، بخشی از الزامات فعالیت حرفه‌ای در این عرصه است.

البته ارزش واقعی جام رسانه امید نه در تعداد شرکت‌کنندگان و نه صرفاً در حجم محتوای تولیدشده طی 36 ساعت برگزاری آن، بلکه در دستاوردهایی سنجیده می‌شود که پس از پایان رویداد باقی می‌ماند. آیا ارتباط میان فعالان رسانه‌ای استمرار پیدا می‌کند؟ آیا آموزش‌ها به بهبود کیفیت تولیدات رسانه‌ای منجر می‌شود؟ آیا روایت‌های تولیدشده به مخاطب واقعی می‌رسند و می‌توانند در اصلاح تصویرهای نادرست و معرفی ظرفیت‌های کشور مؤثر باشند؟

پاسخ به این پرسش‌هاست که میزان موفقیت چنین رویدادی را مشخص می‌کند.

جام رسانه امید زمانی می‌تواند به یک جریان اثرگذار تبدیل شود که به یک برنامه مقطعی و مناسبتی محدود نماند و خروجی‌های آن در قالب شبکه‌سازی مستمر، حمایت از ایده‌های خلاق، آموزش تخصصی و تولیدات مشترک ادامه پیدا کند.

امروز کشور بیش از هر زمان دیگری به رسانه‌هایی نیاز دارد که هم قدرت دیدن واقعیت را داشته باشند و هم توان روایت کردن آن را؛ رسانه‌هایی که نه در برابر تحریف‌ها منفعل بمانند و نه با فاصله گرفتن از واقعیت، اعتماد مخاطب را از دست بدهند.

در میدان رقابت روایت‌ها، سکوت به معنای بی‌اثر ماندن نیست؛ گاهی به معنای واگذار کردن میدان به دیگران است. از این رو، تقویت فعالان رسانه‌ای، پیوند دادن ظرفیت‌های پراکنده و فراهم کردن زمینه تولید روایت‌های حرفه‌ای و امیدآفرین، ضرورتی فراتر از یک برنامه رسانه‌ای است؛ ضرورتی برای تقویت قدرت نرم و صدای ملی ایران.

©‌ وبانگاه، خبرگزاری تسنیم