مشکلات سهراب بختیاریزاده قبل از آغاز فصل کاملاً قابل درک بود. او مسئولیت آمادهسازی تیمی برای رقابتهای همزمان لیگ برتر، جام حذفی و لیگ نخبگان آسیا را بر عهده داشت، در حالی که پنجره نقلوانتقالاتی بسته بود و امکان تقویت ترکیب وجود نداشت. بختیاریزاده با وجود این شرایط سکوت کرد، اما ظاهراً ریشههای مشکلاتی که در نهایت او را به استعفا کشاند، عمیقتر از مسائل فنی و کمبود بازیکن بود.
نقطه آغاز مشکلات، زمین تمرین بود. از بین رفتن چمن کمپ زندهیاد ناصر حجازی، استقلال را مجبور کرد تمرینات خود را به زمین شماره چهار آزادی منتقل کند؛ زمینی که از کیفیت مطلوبی برخوردار نبود. بختیاریزاده از ابتدای فصل بر نیاز استقلال به حداقل دو زمین تمرین مناسب و همچنین مجموعهای برای ریکاوری و تغذیه بازیکنان پس از تمرین تأکید کرده بود.
پاسخ اولیه مدیران باشگاه به این خواسته مثبت بود: «هیچ مشکلی نیست، انجام میدهیم.» اما حدود ۲۰ روز بعد، سهراب متوجه شد زمین شماره چهار آزادی اجاره شده و تیمهای پایه و بانوان استقلال نیز قرار است در همین زمین تمرین کنند.
عجیبترین واکنش مدیران به مطالبه سرمربی، این بود که نمیتوانند هزینهای برای نگهداری یک زمین برای استقلال تقبل کنند، در حالی که قرار نیست تمام ساعات روز از آن استفاده شود.
این اتفاقات در نهایت منجر به استعفای بختیاریزاده شد؛ استعفایی که کمتر از ۲۴ ساعت دوام آورد و خیلی زود پس گرفته شد. این بازگشت سریع، پرسشهای جدیدی را مطرح کرد: آیا خواستههای سرمربی اجابت شده است؟ آیا مشکلات زمین تمرین و امکانات ریکاوری حل شدهاند؟ یا استعفا صرفاً ابزاری برای بیان اعتراض و کسب امتیاز بوده است؟
بختیاریزاده هنوز توضیحی روشن درباره دلایل استعفا و بازگشت سریع خود ارائه نکرده است. اگر مشکلاتی که منجر به استعفای او شده همچنان باقی باشند، این بازگشت نه تنها گرهی از کار تیم باز نمیکند، بلکه حرمت استعفا در استقلال را خدشهدار میسازد.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.