توسعه کریدورهای ریلی بین‌المللی: ابزاری برای رونق صادرات
به گزارش بخش اقتصاد وبانگاه بر اساس داده‌های خبری منتشر شده در باشگاه خبرنگاران جوان، جبارعلی ذاکری، مدیرعامل شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران، با تأکید بر اهمیت توسعه دیپلماسی ریلی، از فعال بودن هم‌اکنون چهار تا پنج شاخه ریلی بین‌المللی خبر داد. وی ابراز امیدواری کرد که با پیگیری‌های جاری و رایزنی با کشورهای همسایه و منطقه، یک یا دو مسیر جدید نیز به این کریدورهای فعال افزوده شود.
ذاکری در ادامه، نقش دیپلماسی ریلی را در پیشبرد اهداف تجارت بین‌المللی و تسهیل صادرات برجسته دانست. وی بیان کرد که یکی از وظایف اصلی ناوگان ریلی، یاری رساندن به تجارت و افزایش حجم صادرات از طریق گسترش همکاری‌های متقابل ریلی با کشورهای منطقه است. مدیرعامل راه‌آهن همچنین به همکاری مؤثر سازمان توسعه تجارت در این زمینه اشاره کرد و آن را عاملی مثبت ارزیابی نمود.
وی همچنین به تلاش‌ها برای کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل ریلی اشاره کرد و گفت: به منظور افزایش صرفه اقتصادی صادرات، ضروری است که هزینه‌های حمل‌ونقل نه تنها در داخل مرزهای کشور، بلکه در مسیرهای ریلی کشورهای همجوار نیز با توجه به ارزش کالاها و به منظور تشویق صادرکنندگان، تعدیل شود. این امر به نوبه خود می‌تواند شرکت‌ها را به افزایش فعالیت‌های صادراتی ترغیب کند.
مدیرعامل شرکت راه‌آهن ایران تصریح کرد که از طریق مذاکرات مستمر، برگزاری نشست‌های دوجانبه و چندجانبه با کشورهای منطقه، در نهایت دستیابی به تعرفه‌های مشترک برای کریدورها امکان‌پذیر خواهد شد که این خود گامی مهم در جهت ارتقاء سطح صادرات کشور محسوب می‌شود.
ذاکری افزود: بخشی از این اقدامات منجر به اقتصادی‌تر شدن فرآیند صادرات برای فعالان این حوزه خواهد شد. سازمان توسعه تجارت، در چارچوب تفاهم‌نامه‌های منعقد شده، مجوزهای لازم را برای اعمال تعرفه‌های ترجیحی و کاهش هزینه‌ها پیگیری می‌کند. از سوی دیگر، برای تحقق اهداف اقتصادی صادرات در برخی مسیرها، مذاکره با شرکت‌های راه‌آهن کشورهای منطقه برای کاهش هزینه حمل‌ونقل در دستور کار قرار دارد.
در پایان، ذاکری خاطرنشان کرد که در مواردی، بسته به حجم مبادلات تجاری و تناژ بار جابه‌جا شده، مجوزهای ویژه یا تعرفه‌های تعدیل شده از سوی کشورهای طرف مقابل دریافت می‌شود. ذاکری تأکید کرد که مجموعه این اقدامات هماهنگ، قادر است هزینه‌های صادرات را به شکل قابل توجهی کاهش دهد، انگیزه شرکت‌ها برای ورود به بازارهای منطقه‌ای را افزایش بخشد و در نهایت به رشد و پویایی صادرات کشور یاری رساند.