به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از بروجرد، در وناییِ اشترینان، یاد درگذشتگان تنها با برگزاری مراسم سوگواری و توزیع خیرات گرامی داشته نمی‌شود؛ بخشی از مردم این شهر سال‌هاست هزینه‌هایی را که می‌تواند صرف مراسم پرخرج شود، به مسیری دیگر هدایت می‌کنند.
در این سنت مردمی، خیرات به جای آنکه تنها در روزهای نخست فقدان مصرف شود، به سرمایه‌ای برای آموزش نسل‌های بعد تبدیل می‌شود؛ اقدامی که با مشارکت خانواده‌های درگذشتگان، اهالی و خیران ادامه یافته و حالا نتیجه آن را می‌توان در افتتاح دو کلاس درس در این شهر دید.
سیب بروجرد از باغ تا بازار؛ 56 هزار تن تولید و چالش تکمیل زنجیره ارزش
یکی از اهالی ونایی با اشاره به مشارکت مردم در ساخت فضاهای آموزشی، مدرسه‌سازی را از بهترین راه‌های خیرات برای درگذشتگان دانسته و گفته مردم این شهر طی سال‌های اخیر بیش از یک میلیارد تومان برای این کار هزینه کرده‌اند. این رقم، حاصل مشارکت‌های مردمی است که در طول زمان و با همراهی خانواده‌ها و خیران جمع شده و برای ساخت کلاس درس به کار رفته است.
ثمره این مشارکت در افتتاح دو کلاس درس در ونایی نمایان شده است؛ کلاس‌هایی که با کمک‌های مردمی و همراهی خیران ساخته شده و برای استفاده دانش‌آموزان در اختیار آموزش‌وپرورش قرار گرفته‌اند.
افتتاح این کلاس‌ها بخشی از نیاز فضای آموزشی منطقه را پاسخ می‌دهد و نشان می‌دهد که کمک‌های پراکنده، اگر در مسیری مشخص و با همراهی مردم جمع شوند، می‌توانند به زیرساختی ماندگار تبدیل شوند.
آموزشگاه پسرانه شیخ علی‌محمد نجفی از جمله مراکزی است که با همراهی مردم و خیران، دو کلاس آموزشی به آن افزوده شده است. در این طرح، کمک خیران با مشارکت اهالی همراه شده تا بخشی از کمبود فضای آموزشی مدرسه جبران شود و امکان استفاده دانش‌آموزان از کلاس‌های بیشتری فراهم شود.
البته مدرسه‌سازی مردمی جایگزین مسئولیت دولت در تأمین فضای آموزشی استاندارد نیست. مدرسه باید علاوه بر برخورداری از کلاس کافی، از نظر ایمنی، تجهیزات، امکانات بهداشتی و شرایط مناسب یادگیری نیز وضعیت مطلوبی داشته باشد. کمک‌های مردمی می‌تواند بخشی از نیازها را برطرف کند، اما شناسایی کمبودها، تأمین امکانات موردنیاز و تضمین دسترسی برابر دانش‌آموزان به آموزش باکیفیت همچنان به برنامه‌ریزی و پشتیبانی مستمر دستگاه‌های مسئول نیاز دارد.
آنچه این سنت را در ونایی متمایز می‌کند، پیوند میان سوگواری و ساختن است؛ در جایی که یاد درگذشتگان می‌تواند به جای پایان‌یافتن در یک مراسم، در فضایی ادامه پیدا کند که هر روز دانش‌آموزان در آن درس می‌خوانند.
هر کلاس ساخته‌شده، امکان تازه‌ای برای آموزش فراهم می‌کند و یادآور مشارکت کسانی است که خواسته‌اند بخشی از دارایی یا خیرات خود را صرف آینده کودکان کنند. این شیوه، خاطره فرد ازدست‌رفته را از محدوده خانواده فراتر می‌برد و آن را به زندگی جمعی شهر پیوند می‌زند.
در ونایی، بیش از یک میلیارد تومان کمک مردمی برای مدرسه‌سازی و افتتاح دو کلاس درس، حاصل سال‌ها همراهی اهالی و خیران است؛ مشارکتی که از یک رسم محلی فراتر رفته و به اقدامی برای توسعه فضای آموزشی تبدیل شده است.
ارزش این تجربه در آن است که مردم، یاد عزیزان خود را با ساختن جایی برای آموختن گره زده‌اند؛ جایی که نسل امروز در آن درس می‌خواند و نسل‌های بعد نیز می‌توانند از آن بهره ببرند. در این شهر، بخشی از خیرات درگذشتگان به دیوار و سقف کلاس‌هایی تبدیل شده است که زندگی آموزشی دانش‌آموزان در آن ادامه پیدا می‌کند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.