وقتی ناجیان جان، خود قربانی خشونت می‌شوند؛ حمله به تکنسین اورژانس!

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از سنندج، مأموریت نیروهای اورژانس، حضور در لحظه‌هایی است که ثانیه‌ها می‌توانند مرز میان زندگی و مرگ باشند؛ از تصادف‌های جاده‌ای تا حوادث خانگی و کارگاهی، امدادگرانی که با شنیدن صدای درخواست کمک، آسایش خود را کنار می‌گذارند تا شاید فرصتی دوباره برای زندگی به انسانی دیگر ببخشند. اما گاهی همین دست‌های یاریگر، به‌جای قدردانی و همکاری، با خشونت مواجه می‌شوند!؛ اتفاقی تلخ که نه‌تنها سلامت یک امدادگر، بلکه امنیت محیط خدمت و اعتماد عمومی به حرمت حرفه‌های نجات‌بخش را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این‌بار، یکی از تکنسین‌های اورژانس 115 در سنندج، در جریان مأموریت برای امدادرسانی به فردی که از داربست سقوط کرده بود، هدف حمله قرار گرفت؛ حادثه‌ای که بار دیگر ضرورت صیانت از نیروهای امدادی و حساسیت جامعه نسبت به رفتار با کسانی را یادآور می‌شود که برای نجات جان دیگران به دل حوادث می‌روند.

بابک هدائی، رئیس اورژانس پیش‌بیمارستانی دانشگاه علوم پزشکی کردستان، در گفت‌وگوی اختصاصی با خبرنگار تسنیم در تشریح جزئیات این حادثه اظهار کرد: پس از دریافت تماس تلفنی مبنی بر سقوط فردی از داربست، نیروهای اورژانس بلافاصله به محل حادثه در نزدیکی ترمینال سنندج ـ تهران اعزام شدند.

وی افزود: با وجود ترافیک و مسافت، همکاران اورژانس در مدت هشت دقیقه به محل رسیدند و پس از حضور مشخص شد فرد مصدوم هنگام انجام عملیات ساخت‌وساز غیرمجاز از داربست سقوط کرده است.

رئیس اورژانس پیش‌بیمارستانی دانشگاه علوم پزشکی کردستان ادامه داد: در زمان حضور نیروهای امدادی، همراه فرد مصدوم با یکی از تکنسین‌های اورژانس درگیر شد و به او حمله کرد. این تکنسین از ناحیه پشت مورد ضربه مشت قرار گرفت و بر اثر این حادثه، دو دیسک گردن وی دچار آسیب جدی شد.

هدائی با اشاره به پیگیری قضایی پرونده خاطرنشان کرد: با دستور قاضی، فرد متهم به مدت 24 ساعت بازداشت شد و سپس با قید وثیقه آزاد شد. پرونده این حادثه همچنان در حال پیگیری است.

خشونت علیه امدادگر؛ آسیب به امنیت خدمت‌رسانی

نیروهای اورژانس برای نجات جان مصدومان و کاهش رنج آسیب‌دیدگان به محل حادثه اعزام می‌شوند؛ آنان نه مسئول وقوع حادثه‌اند و نه طرف اختلافات شخصی. وظیفه‌شان روشن است: ارزیابی وضعیت مصدوم، انجام اقدامات درمانی اولیه و انتقال ایمن او به مراکز درمانی در صورت نیاز. هرگونه درگیری با این نیروها، روند امدادرسانی را مختل می‌کند و ممکن است رسیدگی به فردی را که به کمک فوری نیاز دارد، با مشکل مواجه سازد.

در چنین شرایطی، انتظار می‌رود همراهان مصدومان با حفظ آرامش، اطلاعات لازم را در اختیار امدادگران قرار دهند و اجازه دهند آنان وظایف تخصصی خود را انجام دهند. اضطراب ناشی از حادثه قابل درک است، اما نه نگرانی، نه عصبانیت و نه اختلاف احتمالی، هیچ‌کدام توجیهی برای ضرب‌وشتم نیروی امدادی نیست.

تکنسین اورژانس در لحظه‌ای که به صحنه حادثه می‌رسد، باید تمام تمرکز خود را بر وضعیت مصدوم بگذارد؛ نه اینکه هم‌زمان نگران امنیت جسمی خود نیز باشد. اگر امدادگر به‌جای انجام وظیفه ناچار به دفاع از خود شود، آرامش و امنیتی که لازمه امدادرسانی است، آسیب می‌بیند.

حرمت لباس امداد، مسئولیتی همگانی

حادثه سنندج یادآور ضرورتی فراتر از محکومیت یک رفتار خشونت‌آمیز است: حفاظت از نیروهای امدادی باید به یک فرهنگ عمومی تبدیل شود. احترام به تکنسین‌های اورژانس، آتش‌نشانان و دیگر نیروهای امدادی، صرفاً قدردانی از یک شغل نیست؛ احترام به حقی همگانی برای برخورداری از خدمات سریع، ایمن و مؤثر در لحظه‌های بحرانی است.

نیروهای امدادی در شرایط دشوار، گاه با ترافیک، مسیرهای نامناسب و فشار روانی حوادث مواجه‌اند و با این حال تلاش می‌کنند در کوتاه‌ترین زمان ممکن خود را به مصدومان برسانند. پاسخ به این تلاش با خشونت، رفتاری ناپسند و غیرقابل‌قبول است که باید از منظر قانونی پیگیری شود و از منظر اجتماعی نیز با آموزش، آگاهی‌بخشی و تقویت مسئولیت‌پذیری عمومی مورد توجه قرار گیرد.

اکنون، در کنار پیگیری قضایی پرونده و رسیدگی به وضعیت تکنسین آسیب‌دیده، این پرسش جدی مطرح است که چگونه می‌توان امنیت نیروهایی را که مأمور نجات جان مردم‌اند، بیش از پیش تضمین کرد؟ حمایت قانونی، آموزش عمومی و برخورد بازدارنده با تعرض به امدادگران می‌تواند در کاهش تکرار چنین حوادثی نقش داشته باشد.

امدادگر باید با اطمینان به صحنه حادثه برسد؛ با این باور که مردم برای نجات جان انسان‌ها در کنار او هستند، نه در برابرش. حرمت لباس امداد، حرمت جان انسان‌هاست؛ چراکه روزی ممکن است هر یک از ما یا عزیزانمان، در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، چشم‌انتظار رسیدن همین ناجیان باشیم.