خبرگزاری تسنیم - صدیقه صباغیان| چند روزی است که عطر شهادت در استان البرز پیچیده است؛ عطر 13 شهید گمنامی که هم‌زمان با ایام فاطمیه وارد استان شده‌اند و هر روز مهمان یکی از مراکز، دانشگاه‌ها، مساجد و محافل مردم می‌شوند؛ مهمانانی بی‌نام‌ونشان که هر جا قدم می‌گذارند، انگار بخشی از آسمان را با خود به زمین می‌آورند. این بار نوبت دانشگاه مشکات ولایت البرز بود.
محفل انس با قرآن طبق معمول دوشنبه‌ها برپا و رحل‌ها مقابل تصاویر شهدای این مرکز باز و آیات قرآن در فضای مجلس طنین‌انداز شده بود اما این روز با همه دوشنبه‌ها فرق داشت. قرار بود مهمانی بیاید که کسی نامش را نمی‌دانست اما برای آمدنش دل‌های بسیاری بی‌قرار بود؛ شهیدی که شاید سال‌ها پیش، مادری چشم‌انتظار بازگشتش مانده و شاید هنوز هم نمی‌داند فرزندش کجای این خاک آرام گرفته است.
خودروی حامل پیکر مطهر شهید با استقبال گرم دانشجویان و کارکنان دانشگاه وارد محل و تابوت شهید بر روی دستان همه تشییع و با عزت و احترام وارد این محفل قرآنی شد. همه به احترام این مهمان عزیز از جا برخاستند و با اشک و گریه او را تا جایگاه بدرقه کردند، حال و هوای مجلس به‌گونه‌ای تغییر کرد که دیگر تنها یک محفل قرآنی نبود؛ مجلس رنگ و بوی مادر سادات گرفت.
خانواده‌های شهدا آمده بودند؛ با قاب عکس‌هایی از فرزندانشان و با چشم‌هایی که مدت‌هاست به نبودن عادت کرده اما هیچ‌گاه دلتنگی را فراموش نکرده است. آن‌ها آمده بودند تا این بار برای شهیدی که مادر، پدر، خواهر و برادرش اینجا نبود، مادری، خواهری و پدری کنند؛ شاید در آغوش گرفتن تابوت یک شهید گمنام، بخشی از دلتنگی سال‌های دور خودشان را آرام کند.
اساتید، دانشجویان و مردم محل همه آمده بودند و گل‌های پرپر را بر تابوت این عزیز گمنام می‌ریختند. جوانانی در این محفل حضور داشتند که شاید سال تولدشان با روزهای دفاع مقدس فاصله زیادی داشته باشد اما دلشان با شهدا پیوند دارد. آمده بودند تا برای این شهید خواهری و برادری کنند و بگویند اگر مادرش اینجا نیست، مادران و دختران و پسران این سرزمین او را تنها نگذاشته‌اند.
هر کس به اندازه خودش هدیه‌ای برای این مهمان غریب داشت؛ یکی اشک، یکی دعا، یکی سلام و صلوات و دیگری دستی که آرام روی تابوت می‌کشید. مادری که خود سال‌ها پیش فرزندش را از دست داده بود، تابوت را در آغوش گرفت و با او درددل می‌کرد، نمی‌دانم چه می‌گفت اما آن‌قدر از دوری فرزندش دلش گرفته بود که گویی پسرش برگشته است.
مقابل پیکر شهید گمنام تصویر چهار شهید دانشگاه در قاب نیز خودنمایی می‌کردند؛ تصاویرشان در کنار رحل‌های قرآن، جعبه مهمات و کلاه یک رزمنده قرار گرفته بود. آری، یادگاران دفاع مقدس دیروز و امروز در یک قاب کنار هم بودند؛ قرآن، جعبه مهمات، کلاه خود، تصاویر شهدای دانشگاه، پیکر شهید گمنام و جوانانی که آمده بودند تا قصه آن روزها را از زبان بازماندگان بشنوند.
اما آمدن این شهید، فقط یک حضور ساده نبود؛ انگار خودش راوی روزهای سخت دوران دفاع مقدس بود، همان روزهایی که شاید جوانان امروز آن را به خاطر نداشته باشند اما وقتی از زبان راویان می‌شنوند می‌توانند آن روزها را مجسم کنند. آقای باهک، یکی از رزمندگان دوران دفاع مقدس که سن و سالی از او گذشته با صدایی لرزان و چشمانی گریان، زبان به بیان خاطره‌ای باز کرد و از سال‌های جنگ گفت.
وی از جوان‌هایی گفت که رفتند و بسیاری از آن‌ها دیگر برنگشتند. از عملیاتی گفت که جوانی در آن تیر خورد، در باتلاق افتاد و بدحال بود، وقتی بالای سرش رسید و به دنبال نام و نشانی از او بود، دید پلاکی بر گردن ندارد و به سختی لب به سخن باز کرد و گفت که پلاکش را در گل فرو برده تا گمنام بماند و لحظه‌ای بعد به شهادت رسید ...
این رزمنده پیشکسوت، روایتش را به همین شهید گمنام پیوند زد و گفت شاید این همان شهید باشد؛ شاید همان جوانی باشد که بی‌نام‌ونشانی را انتخاب کرد و امروز مادرش اینجا نیست ... همین یک جمله کافی بود تا نگاه‌ها دوباره به سمت تابوت برگردد و اشک‌ها روی گونه‌ها روان شود. شاید مادرش اینجا نبود، اما مادرانی بودند که برایش اشک می‌ریختند.
شاید خواهرش نبود، اما دخترانی بودند که دست روی تابوتش می‌کشیدند و با خواهر چشم‌انتظارش هم ناله شدند. شاید خانه‌ای مشخص وجود نداشت که به آن بازگردد اما امروز یک دانشگاه، یک شهر و یک سرزمین خانه او شده بود. آری، شهدا گاهی بی‌نام می‌آیند، اما عجیب است که خیلی زود همه آن‌ها را می‌شناسند؛ نه با نام و نام خانوادگی، بلکه با حسی که در دل‌ها می‌گذارند.
در آن لحظه، شاید هیچ‌کس نمی‌توانست به‌طور قطع بگوید این شهید چه کسی است اما همه می‌دانستند که او روزی جوانی بوده با آرزوهایی شبیه همین جوان‌هایی که امروز دور تابوتش نشسته‌اند؛ جوانی که شاید می‌توانست بماند، زندگی و ازدواج کند، پدر شود و سال‌ها کنار خانواده‌اش باشد اما راه دیگری را انتخاب کرد؛ راهی که پایانش برای ما «شهادت» است و برای او شاید آغاز یک زندگی دیگر.
نوبت به مداحی رسید. صدای مداح که بلند شد، فضای مجلس دوباره تغییر کرد. نام حضرت زهرا(س) که آمد، دل‌ها شکست. انگار میان این همه دلتنگی، گمشده‌ای پیدا شده بود؛ مادری که قرار است این شهیدان در روز شهادتش مهمان او باشند. هم‌زمان پرچم حضرت رقیه(س) در میان جمعیت چرخید. پرچمی که از روی سرها عبور می‌کرد و هر دستی که به آن می‌رسید، انگار چیزی را به آسمان می‌سپرد؛ یک حاجت، یک دلتنگی، یک اشک و شاید یک سلام به شهیدی که قرار است به‌زودی برای همیشه در خاک این سرزمین آرام بگیرد.
سرها پایین بود و دل‌ها بی‌قرار. پرچم از روی سر مادران شهدا گذشت، از کنار دانشجویان عبور کرد، بر فراز دست‌های پدران و مادران و جوانان چرخید و دوباره به سمت جایگاه برگشت و سپس مهمانی که بی‌صدا آمده بود، بی‌صدا هم مجلس را ترک کرد اما مگر می‌شود شهید وارد جایی شود و چیزی از خودش باقی نگذارد؟ او رفت، اما سکوتی سنگین در مجلس ماند. او رفت، اما چشم‌هایی که تا لحظه خروجش دنبالش کردند، خیس بود. او رفت، اما انگار بخشی از دل آدم‌ها را با خودش برد.
چه تقارن عجیبی است؛ ایام فاطمیه و تشییع پیکر این 13 لاله گلگون‌کفن؛ شهدایی که سال‌ها پیش بی‌نام‌ونشان از میان ما رفتند، امروز در روز شهادت بانویی تشییع می‌شوند که خود نیز با غربتی بزرگ از دنیا رفت. شاید این شهدا گمنام باشند اما بی‌کس نیستند. مادرانی در این سرزمین برایشان گریه می‌کنند، دخترانی دست روی تابوتشان می‌کشند، دانشجویانی برایشان دعا می‌خوانند و مردمی که شاید هیچ‌گاه نام واقعی‌شان را ندانند، آن‌ها را «فرزند» خود صدا می‌زنند.
آن‌ها می‌روند تا در خاک آرام بگیرند، اما پیش از رفتن، یک سؤال را برای ما باقی می‌گذارند؛ ما برای این سرزمین، برای ایمانمان و برای حقیقتی که آن‌ها جانشان را پای آن گذاشتند، چه کرده‌ایم؟ شهید گمنام شاید نامش را با خود برده باشد، اما قصه‌اش را به ما سپرده است. قصه جوانی که روزی از خانه رفت و برنگشت؛ قصه مادری که چشم‌انتظار ماند؛ قصه نسلی که برای ماندن یک سرزمین، رفت و قصه امروز ما که هنوز، بعد از سال‌ها، با آمدن یک تابوت کوچک، دل‌هایمان می‌لرزد.
البرز همچنان میزبان 13 شهید گمنام دوران دفاع مقدس است؛ 13 جوانی که نامشان را نمی‌دانیم، اما جای خالی‌شان را می‌فهمیم. آن‌ها گمنام هستند اما غریب نیستند. قرار است در روز شهادت مادر، مهمان خاک شوند؛ شاید این بار دیگر مادران چشم‌انتظار نباشند. شاید این بار، حضرت زهرا(س) مادرانه به استقبالشان برود. روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد ...
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.