خانواده منصور پورحیدری همواره در بطن ورزش بوده‌اند؛ پدر استقلال که عمر خود را وقف آبی‌پوشان کرد، همسرش جزو مدیران ورزش کشور و دخترش، عسل، کاپیتان تیم بسکتبال بانوان استقلال است. عسل پورحیدری در گفتگو با خبرورزشی، ناگفته‌هایی را از دوران پدرش و حضور خود در دنیای ورزش مطرح کرد که تا کنون کمتر شنیده شده است.
وی با اشاره به خاطرات کودکی خود و ارتباطش با استقلال، گفت: «من متولد مهر ۱۳۷۰ هستم؛ درست در فاصله‌ی قهرمانی دوم استقلال در جام باشگاه‌های آسیا و نایب قهرمانی در دوره بعدی. پدرم همیشه می‌گفت که من برای استقلال خوش قدم هستم. فرزند منصور پورحیدری بودن حس غریبی است که به آن افتخار می‌کنم.» او همچنین ابراز امیدواری کرد که استقلال بتواند روزی دوباره قهرمان آسیا شود.
عسل پورحیدری خاطراتی از دوران حضور پدرش در تیم ملی نیز تعریف کرد: «تابستان سال ۷۸، زمانی که پدرم سرمربی تیم ملی بود، به همراه او به زمین شماره ۲ ورزشگاه آزادی می‌رفتم و تمرینات را از نزدیک می‌دیدم. گاهی بازیکنان، از جمله مهدی هاشمی‌نسب، به شوخی اذیتم می‌کردند.»
او درباره علاقه شدید پدرش به استقلال گفت: «تصمیمی که پدرم در اسفند ۱۳۷۸ گرفت و تیم ملی را رها کرد تا سرمربی استقلال شود، نشان داد که این تیم را به همه چیز ترجیح می‌دهد. او عاشق استقلال بود و حتی زمانی که سرمربی نبود هم با استرس بازی‌هایش را دنبال می‌کرد. الان که خودم کاپیتان تیم بسکتبال استقلال هستم، دقیقاً همین حس را دارم.»
دختر اسطوره آبی‌ها به تلخ‌ترین خاطره دوران حضور پدرش در استقلال اشاره کرد و گفت: «خرداد ۱۳۸۱، در هفته پایانی اولین دوره لیگ برتر، استقلال برای قهرمانی فقط به یک مساوی نیاز داشت اما باختیم. هنوز هم در مورد آن بازی بحث‌های زیادی مطرح است. پدرم هیچ وقت درباره آن صحبت نکرد. چند بازیکن استقلال در آن بازی کم‌کاری کردند و شاید خیانت کرده باشند. آنقدر این موضوع تلخ است که دوست ندارم زیاد درباره‌اش حرف بزنم. حرف‌های مادرم پس از فوت پدرم هم نشان داد که قضیه کاملاً مشخص است.» وی به ادعای فریده شجاعی، همسر منصور پورحیدری، مبنی بر تماس برخی بازیکنان استقلال در آن بازی و طلب حلالیت از وی اشاره کرد.
وی خاطره‌ای از بازی استقلال و الاتحاد عربستان در زمستان ۱۳۸۰ را نیز تعریف کرد: «در دقایق تلف شده، علیرضا نیکبخت واحدی گل صعود را زد و برادرم از شدت خوشحالی من را به هوا پرتاب کرد، طوری که نزدیک بود سرم به سقف بخورد! استرس من و برادرم برای بازی‌های استقلال همیشه بیشتر از مادرم بود.»
پورحیدری درباره پیگیری بازی‌های استقلال پس از فوت پدرش گفت: «یک دوره‌ای به خاطر فوت پدرم بازی‌ها را نمی‌دیدم و فقط نتایج را دنبال می‌کردم، اما حالا دوباره به طور جدی پیگیری می‌کنم.»
او همچنین از پیگیری بازی‌های استقلال در لس آنجلس خاطراتی را بیان کرد: «مدتی در لس آنجلس زندگی می‌کردم و همانجا هم بازی‌های استقلال، به ویژه دربی‌ها را با دوستان پرسپولیسی‌ام کل‌کل می‌کردم. وقتی آمریکا بودم، بلافاصله بعد از دربی به پدرم زنگ می‌زدم. در مقطع مدیریت فنی پدرم، استقلال ۴ دربی متوالی را برد که من سه مسابقه را در آمریکا دیدم.»
عسل پورحیدری به خاطر دربی بهمن ۱۳۹۰ که به دربی ایمون زاید معروف شد، خاطره‌ای تلخ دارد: «بعد از باخت استقلال در آن دربی، گوشی خودم را خاموش کردم و چند روز جواب کسی را نمی‌دادم. هر وقت استقلال دربی را می‌باخت، گوشی را خاموش می‌کردم ولی اگر بازی را می‌برد، خودم به همه زنگ می‌زدم و کری می‌خواندم.»
وی همچنین از دوران همکلاسی بودن با نگار عابدزاده، دختر احمدرضا عابدزاده، گفت: «من و نگار عابدزاده در دبیرستان مهدوی همکلاسی بودیم و بغل دست هم می‌نشستیم. خیلی با هم کری می‌خواندیم، اما بعد از مدرسه دیگر او را ندیدم.»
او درباره درگذشت پدرش توضیح داد: «سال ۱۳۹۴ بود که خبر به کما رفتن پدرم را در آمریکا خواندم. یک هفته بعد به تهران آمدم و حدود یک ماه کنار پدرم ماندم. بیماری پدرم پیشرفت کرده بود، اما شیمی درمانی در مرحله اول جواب داد و پزشکان معجزه‌اش می‌دانستند. اوایل سال ۱۳۹۵ وزنش اضافه شد و حالش بهتر شده بود، اما اواخر تابستان همان سال حالش دوباره بد شد. آمدم ایران و یک هفته در بیمارستان کنار پدرم ماندم، اما مجبور شدم به خاطر امتحانات مهمم برگردم. دقیقاً ۲۴ ساعت بعد از بازگشت به لس آنجلس، پدرم فوت کرد و به همین دلیل در مراسمش حضور نداشتم.»
عسل پورحیدری درباره مطالبات مالی استقلال از پدرش گفت: «پدرم وقتی فوت کرد، مبالغی را از استقلال طلبکار بود که هنوز پس از ۱۰ سال پرداخت نشده است. حتی متوجه شدیم که او تکه زمینی داشت که فروخت تا چند بازیکن استقلال را نگه دارد. احترام مردم به نام پدرم با ارزش‌تر از هر پولی است. من و برادرم از مادرم استقلالی‌تریم؛ شاید مادرم به خاطر مسائلی که در استقلال دید، حالتی خاص دارد، اما او هم استقلالی است.»
وی درباره عدم ماندن پدرش در آمریکا توضیح داد: «شرایط اقامت من در آمریکا به گونه‌ای بود که پدر و مادرم باید سال ۱۳۹۲ به این کشور سفر می‌کردند. پدرم فقط یک بار به آمریکا آمد و گفت نمی‌توانم اینجا زندگی کنم. او همه فکرش استقلال بود و بازی‌ها را تماشا می‌کرد.»
پورحیدری به بازیکنان مورد علاقه پدرش اشاره کرد: «پدرم فرهاد مجیدی، مجتبی جباری، خسرو حیدری و ستار همدانی را خیلی قبول داشت.»
او از تلاش مادرش برای تاسیس تیم بسکتبال بانوان استقلال گفت: «مادرم از روزی که در هیئت مدیره استقلال قرار گرفت، برای تاسیس تیم بسکتبال و گسترش فعالیت بانوان تلاش زیادی کرد. سرانجام تابستان ۱۴۰۴ این تیم راه افتاد و من هم به آن پیوستم. حس رویایی و افتخارآمیزی بود چون هم بسکتبال را دوست داشتم و هم به استقلال علاقه‌مند بودم.»
پورحیدری درباره شایعات نقش خود در تیم بسکتبال بانوان استقلال گفت: «اینکه می‌گفتند عسل پورحیدری باند درست کرده و سرمربی پنهانی است، صحت ندارد. این حرف‌ها را به زمان می‌سپارم.»
وی درباره کنار گذاشته شدن فرزانه جمامی از سرمربیگری تیم بسکتبال بانوان توضیح داد: «هنگامی که می‌خواستند خانم فرزانه جمامی را به استقلال بیاورند، از من پرسیدند و نظرم را گفتم، اما انتخاب ایشان با باشگاه بود. مادرم پیگیر بودند و فرزانه جمامی سرمربی شد. انتخاب کادر فنی و بازیکنان کاملاً در حیطه اختیارات او بود و من دخالتی نکردم. حتی تابستان امسال که تصمیم به تغییر کادر فنی گرفته شد، هیچ نظری از من نخواستند.»
او ادامه داد: «شاید خانم جمامی و چند نفر دیگر فکر کردند که من ایشان را برکنار کردم، اما باور کنید کوچک‌ترین نقشی نداشتم. مادرم در روی کار آوردن خانم جمامی نقش داشت و از من نظر خواست، ولی بازیکنان و کادر فنی را خودش انتخاب کرد. الان خانم جمامی از من دلخور است و جوابم را نداده، در حالی که من برایش استوری گذاشتم و آرزوی موفقیت کردم. برای من که ۳ سال در تیمش بازی کردم، این حرکت دردناک بود. دلم از او شکسته، اما همه این موارد را به زمان می‌سپارم.»
پورحیدری به فشارهای برای خروج خانواده‌اش از استقلال اشاره کرد: «اواخر تابستان دو نفر به من گفتند که شنیده‌ایم یک عده دوست ندارند در استقلال بمانی. حتی یک نفر زنگ زد و گفت که باید پای خانواده پورحیدری را از باشگاه استقلال قطع کنیم. بعد از اینکه مصاحبه‌ام با خبرورزشی رسانه‌ای شد، باشگاه استقلال بیانیه صادر کرد.»
وی درباره قرارداد خود با استقلال گفت: «هنگام عقد قرارداد، حتی رقم آن را نگاه هم نکردم چون عاشق این تیم هستم. مادرم از این قضیه حرص می‌خورد، اما فکر می‌کنم در این رابطه به سمت پدرم گرایش پیدا کرده‌ام.»
او درباره تیم فعلی استقلال گفت: «این فصل تیم خیلی خوبی با سهراب بختیاری‌زاده داریم و امیدوارم حرف‌های زیادی در لیگ نخبگان آسیا داشته باشیم. در لیگ برتر هم انشالله قهرمان می‌شویم.»
عسل پورحیدری درباره رابطه پدرش با رسانه خبرورزشی گفت: «بابا کلاً دوست نداشت بازیکنان زیاد مصاحبه کنند، ولی هیچ وقت در خانه از خبرورزشی بد نگفت و با رسانه شما واقعاً خوب بود.»
وی درباره فراموش شدن خانواده‌اش پس از فوت پدرش گفت: «استقلالی‌های واقعی بعد از فوت پدرم ما را فراموش نکردند، اما یک عده هم بودند که دیگر سراغمان را نگرفتند. مجسمه پدرم که سر کوچه ما نصب شده بود هم هنوز پیدا نشده است. اول گفتند دزدیده شده، بعد گفتند برای تعمیرات بردند، ولی هنوز برنگشته است. آنقدر که منصور پورحیدری برای استقلال مایه گذاشت، استقلال در حقش محبت نکرد. همین الان پرداخت مطالبات پدرم بعد از ۱۰ سال کمترین کاری است که می‌توانستند انجام بدهند.»
پورحیدری در پایان به احتمال مربیگری خود اشاره کرد: «مربیگری را دوست دارم و شاید روزی سرمربی تیم بسکتبال بانوان استقلال شوم. در عرصه دانشگاه مربیگری کرده‌ام و می‌دانم چقدر سخت است. شاید اگر سرمربی شدم، بازیکنانی هم باشند که بخواهند زیرآب سرمربی خود را بزنند، اما من از پدرم یاد گرفتم که در شرایط سخت روی اعتقاداتم بایستم و پا روی شرافتم نگذارم.»
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.