مقتل‌خوانی بدون دشمن‌شناسی، پیام قیام عاشورا را منتقل نمی‌کند

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از بیرجند، حجت‌الاسلام هادی حاجی‌آبادی، راوی خاطرات شهدا ظهر امروز در مراسم تشییع شهدای گمنام در میدان اجتماعات بیرجند با اشاره به ضرورت شناخت عمیق‌تر تاریخ اسلام و حوادث عاشورا اظهار کرد: ما در طول سال‌های متمادی درباره مصائب اهل‌بیت(ع) سخن گفته‌ایم، مقتل خوانده‌ایم و از نحوه شهادت بزرگان دین روایت کرده‌ایم اما پرسش اساسی این است که چرا این جنایت‌ها اتفاق افتاد و انگیزه قاتلان چه بود؟

وی افزود: آن‌قدر که در محافل و حوزه‌ها درباره مسائل مختلف سخن گفته‌ایم، به چرایی شهادت حضرت زهرا(س) و امام حسین(ع) و شناخت جریان‌های مقابل جبهه حق نپرداخته‌ایم. صرفاً بیان نحوه شهادت، اگر با شناخت دشمن و انگیزه‌های او همراه نباشد، نمی‌تواند جامعه را به دشمن‌شناسی برساند.

مقتل‌خوانی باید به دشمن‌شناسی منتهی شود

حاجی‌آبادی با تأکید بر اینکه شناخت انگیزه دشمنان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، تصریح کرد: دو ماه محرم و صفر و ایام فاطمیه، مملو از روایت‌ها و مقتل‌هایی است که نحوه شهادت اهل‌بیت(ع) را بیان می‌کنند؛ اما آنچه از همه مهم‌تر است، شناخت انگیزه قاتلان و چرایی وقوع این جنایت‌هاست.

وی ادامه داد: اگر در جلسه‌ای مقتل خوانده شود اما انگیزه قاتل و ماهیت جبهه مقابل تبیین نشود، آن جلسه نمی‌تواند نسل جوان را دشمن‌شناس و آمریکا‌شناس تربیت کند.

راوی خاطرات شهدا با بیان اینکه گریاندن مردم با بیان مصائب و روضه‌خوانی کار دشواری نیست، گفت: می‌توان با خواندن یک مقتل از مردم اشک گرفت اما آنچه به نسل جوان انگیزه می‌دهد و مردم را حول یک محور واحد جمع می‌کند، شناخت علت و انگیزه جنایت‌هاست. باید بدانیم چرا حضرت زهرا(س) به شهادت رسید و چرا امام حسین(ع) را به آن وضع به شهادت رساندند.

روایت مادری که 30 سال چشم‌انتظار فرزند شهیدش ماند

حاجی‌آبادی با بیان خاطراتی از خانواده‌های شهدا، به ماجرای مادری در بابل به نام «ننه‌علی» اشاره کرد و گفت: شهید علی نبی‌پور، فرزندی بود که مادرش 30 سال چشم‌انتظار بازگشت او ماند اما سرانجام این مادر نیز چند سال پیش از دنیا رفت.

وی با بیان اینکه تحمل چند ساعت بی‌خبری از فرزند برای بسیاری از خانواده‌ها دشوار است، اظهار کرد: اگر فرزند یک ساعت دیرتر به خانه برسد، خانواده همه‌جا را برای یافتن او جست‌وجو می‌کند؛ اما ننه‌علی 30 سال از فرزندش بی‌خبر بود و در تمام این سال‌ها چشم‌انتظار ماند.

راوی خاطرات شهدا افزود: این مادر در سال‌های پایانی انتظارش می‌گفت خدایا حتی اگر یک تکه استخوان از فرزندم برگردد، راضی‌ام؛ دیگر نمی‌خواهم حتماً سالم برگردد، فقط خبری از او به من برسد.

حاجی‌آبادی با اشاره به اینکه ننه‌علی هیچ‌گاه در خانه‌اش را به روی فرزندش نبست، بیان کرد: او می‌گفت اگر علی برگشت، نباید در خانه بسته باشد. حتی وقتی می‌خواست از خانه خارج شود، کلید را به همسایه می‌سپرد و سفارش می‌کرد اگر علی آمد، مراقب باشید در خانه بسته نباشد.

وی به خاطره دیگری از این مادر اشاره کرد و گفت: زمانی که کاروانی عازم کربلا بود، ننه‌علی با لباس محلی بابلی و چادر رنگی خود همراه کاروان شد. وقتی از او پرسیدند چرا با این پوشش به کربلا می‌آید، پاسخ داد: پسرم علی شهید کربلاست؛ لباس و چادر مرا می‌شناسد. می‌خواهم اگر در حرم امام حسین(ع) مرا دید، بشناسد.

مادری که دو فرزندش را در کنار هم به خاک سپرد

این راوی خاطرات شهدا به خاطره‌ای از گلزار شهدای میناب و خانواده شهید سالاری اشاره کرد و گفت: در یکی از دیدارها با بانویی محجبه روبه‌رو شدم که پس از گفت‌وگو مشخص شد خواهر شهید است و وقتی از نسبت او با شهید پرسیدم، گفت خواهرم شهید شده است؛ اما سپس به دو مزار کنار هم اشاره کرد و گفت اینجا مزار خواهرم و آنجا مزار فرزندش علی سالاری است.

وی با بیان اینکه کنار هم قرار گرفتن مزار مادر و فرزند، تصویری دردناک از عمق مصیبت خانواده‌های شهدا را به نمایش می‌گذارد، افزود: گاهی وقتی به مزار این مادر و فرزند نگاه می‌کنید، گویی مادری را می‌بینید که در آغوش خود دو فرزندش را گرفته است.

حاجی‌آبادی با اشاره به غربت حضرت زهرا(س) و مظلومیت اهل‌بیت(ع)، این خاطره را به روضه شهادت حضرت زهرا(س) پیوند زد و از غربت آن بانوی بزرگوار سخن گفت.

حسرت خواهری که نتوانست پیکر خواهر شهیدش را در آغوش بگیرد

وی با روایت خاطره‌ای از خواهر شهیده زهرا میادی اظهار کرد: خواهر این شهیده به من گفت شب آخر، خواهرم با دستان خودش خمیر آماده کرده و نان پخته بود و حتی برای همسایه‌ها نیز نان برده بود. برای شب بعد از شهادتش هم خمیر آماده کرده بود تا فردا شب نان بپزد.
راوی خاطرات شهدا ادامه داد: او حتی خانه را مرتب کرده و لباس بچه‌هایش را عوض کرده بود؛ درست مانند مادری که تمام دغدغه‌اش رسیدگی به فرزندانش است.

حاجی‌آبادی با اشاره به آرزوی برآورده‌نشده خواهر این شهیده گفت: او می‌گفت حسرت به دلم ماند که خواهرم را در آغوش بگیرم. وقتی پیکر خواهرش را آوردند از شدت جراحات، بخش‌هایی از بدن او باقی نمانده بود. با وجود علاقه و دلبستگی فراوان، به او گفته شد توان دیدن آن وضعیت را ندارد.

وی افزود: چند ماه بعد خبر دادند تکه دیگری از پیکر خواهرش پیدا شده است و از او خواستند برای غسل پیکر حاضر شود. وقتی به محل رسید با پیکری مواجه شد که بخشی از پهلویش باقی مانده بود. او با دستان خود خواهرش را غسل داد و در همان حال به یاد مصائب حضرت زهرا(س) افتاد.

روایت دختربچه سه‌ساله‌ای که پدرش هنوز چشم‌انتظار موی اوست

حاجی‌آبادی به خاطره پدر شهیده سه‌ساله، محیا اشاره کرد و گفت: پدر این کودک تعریف می‌کرد وقتی برای آواربرداری و یافتن پیکر اعضای خانواده آماده می‌شد، ابتدا به سراغ وسایل دخترش رفت و کش موی او را برداشت.

وی ادامه داد: پدر محیا می‌گفت با خودم گفتم دخترم زیر آوار بوده و موهایش خاکی شده است؛ وقتی پیدایش کنم، موهایش را تمیز می‌کنم، نوازشش می‌کنم و دوباره برایش کش می‌بندم.

این راوی خاطرات شهدا با اشاره به عمق داغ این پدر افزود: او می‌گفت هفت ماه است این کش مو را نگه داشته‌ام؛ چون وقتی به دنبال دخترم رفتم، پیکر او پیدا شد اما سرش باقی نمانده بود. این کش مو هنوز یادگار دخترم است.