گمنامی در روز شهادت مادر؛ روایت وداع با 2 شهید در خرم‌آباد

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، غروب که آرام‌آرام بر خرم‌آباد سایه می‌انداخت، دو تابوت بر دوش مردم به آخرین ایستگاه بدرقه رسیده بودند.

این دو مسافر سال‌ها پیش، در جوانی راهی میدان نبرد شدند و حالا در روزهایی که نام و یاد حضرت فاطمه زهرا(س) با سوگ و داغ مادر گره خورده است، به آغوش مردمی بازگشته بودند که هرگز آن‌ها را از یاد نبرده‌اند.

این‌بار اما حال‌وهوای بدرقه با روزهای گذشته تفاوت داشت. هفت روز از آغاز میزبانی لرستان از دو شهید گمنام گذشته بود؛ هفت روزی که تابوت‌هایشان از 16 آبان، مسیر بروجرد تا خرم‌آباد را پیمود.

تابوت در شهرهای مختلف استان، بر شانه‌های مردمی نشست که برای استقبال از فرزندان وطن آمده بودند. امروز، پایان این سفر هفت‌روزه بود؛ قرار آخر، پیش از آنکه پیکرها برای همیشه از میان مردم بروند.

هفت روز میزبانی لرستان از دو مسافر جنگ

یکی از آن‌ها 17 سال بیشتر نداشت؛ جوانی که در عملیات کربلای 5، در شلمچه به شهادت رسید و دیگری 24 ساله بود؛ رزمنده‌ای که نامش با عملیات بدر و شرق دجله گره خورده است.

دو جوان با فاصله‌ای اندک در سن، اما با دهه‌ها فاصله در زمان بازگشت؛ دو زندگی ناتمام که سال‌ها زیر خاک ماندند تا سرانجام در روزهای سوگواری بانوی دو عالم، راه خانه را پیدا کنند.

در میدان، پرچم‌ها در دست مردم به حرکت درآمده بود. خرم‌آبادی‌ها این‌بار نه برای استقبال، که برای بدرقه آمده بودند؛ با پرچم‌هایی که بر فراز جمعیت به اهتزاز درآمده بود، تصویرهایی در دست و داغ‌هایی که شاید هرکدام قصه‌ای ناگفته داشت.

مردم آمده بودند تا آخرین لحظات حضور دو شهید را در میان خود قدر بدانند؛ حضوری که پس از سال‌ها انتظار، کوتاه بود اما برای بسیاری به اندازه یک عمر خاطره ساخت.

دست‌ها به‌سوی تابوت‌ها دراز می‌شد. بعضی دست بر پرچم سه‌رنگ تابوت می‌کشیدند و دست‌هایشان را به صورت می‌بردند؛ گویی می‌خواستند از این دیدار کوتاه، نشانی برای روزهای دورتر با خود ببرند.

یکی تصویر شهید خود را در آغوش داشت و آن را به تابوت نزدیک می‌کرد؛ دیگری تسبیحی در دست می‌گرداند و زیر لب دعا می‌خواند. هرکس به شیوه‌ای با این دو مسافر وداع می‌کرد؛ یکی با اشک، دیگری با سکوت و آن یکی با دعایی که شاید سال‌ها در دل نگه داشته بود.

آخرین دیدار؛ دست‌هایی که به تابوت‌ها رسیدند

اما در میان این جمعیت، مادران بیش از همه به چشم می‌آمدند؛ مادرانی که روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، برای بدرقه فرزندان مادرانی دیگر آمده بودند. بعضی خود داغ فرزند بر دل داشتند، بعضی هنوز چشم‌انتظار بازگشت عزیزشان بودند و بعضی نیز بی‌آنکه نامی از این دو شهید بدانند، رنج مادران چشم‌به‌راه را در وجود خود احساس می‌کردند.

قاب عکس شهدا در دست مادران کم نبود. زنانی که تصویر فرزند ازدست‌رفته‌شان را به تابوت‌ها نزدیک می‌کردند؛ شاید برای لحظه‌ای، دو شهید گمنام را به جای فرزند خود می‌دیدند و شاید در این وداع، دوباره با خاطره‌ای قدیمی روبه‌رو می‌شدند.

در گوشه‌ای، مادری با دستانی لرزان اشک می‌ریخت و به تابوت خیره مانده بود؛ اشک‌هایی که معلوم نبود از داغ کدام خاطره بر گونه‌هایش جاری شده است.

زبان مشترک مادران، اشک بود

پدران نیز آرام و بی‌قرار به تابوت‌ها نزدیک می‌شدند. پدری سر بر تابوت گذاشت و گریست؛ گویی سال‌ها حرف ناگفته را در همان چند لحظه با مسافری در میان می‌گذاشت که هرگز او را ندیده بود.

مادرانی هم بودند که درد دل‌هایشان را بر تابوت نوشتند؛ کلماتی کوتاه از جنس دلتنگی، دعا و آرزو، برای جوانانی که سال‌ها پیش از آنکه فرصت زندگی پیدا کنند، جانشان را برای وطن گذاشتند.

در روزی که سوگ حضرت فاطمه زهرا(س) یادآور مظلومیت و غربت مادری است که داغ فرزند و رنج روزگار را با خود داشت، این صحنه‌ها معنایی فراتر از یک مراسم تشییع پیدا کرده بود.

اینجا مادرانی گرد آمده بودند که هرکدام به شکلی با مفهوم انتظار، فراق و داغ آشنا بودند؛ مادرانی که شاید هیچ‌گاه فرصت دیدار فرزندان یکدیگر را نداشتند، اما در برابر دو تابوت، زبان مشترکشان اشک بود.

پدرانی که دلتنگی‌شان را بر تابوت‌ها گذاشتند

سرانجام زمان بدرقه فرا رسید. دو شهید، پس از هفت روز هم‌نشینی با مردم لرستان، با دعاها، التماس دعاها، نوشته‌ها، قاب عکس‌ها و اشک‌هایی که بر تابوت‌های‌شان نشست، از میان جمعیت عبور کردند. پرچم‌ها هنوز در دست مردم بود و چشم‌ها هنوز رفتنشان را دنبال می‌کرد.

آن دو جوان، یکی 17 ساله و دیگری 24 ساله، دهه‌ها پیش از خانه‌های‌شان رفتند؛ بی‌آ‌نکه بدانند بازگشتشان این‌همه دیر خواهد شد. حالا در روز شهادت حضرت مادر، در آغوش مردمی آرام گرفتند که برایشان نام و نشانی نداشتند، اما آن‌ها را از خود می‌دانستند.

میدان آرام‌آرام از هیاهوی بدرقه خالی می‌شد، اما برای مادرانی که دست بر تابوت کشیده بودند، برای پدری که سر بر آن نهاده و گریسته بود و برای زنی که آخرین حرف دلش را روی چوب تابوت نوشته بود، این وداع به همین روز ختم نمی‌شد.

دو شهید به قرار آخر رسیده بودند؛ اما قصه انتظارشان، این بار در دل مادران دیگری ادامه پیدا می‌کرد. شاید راز بازگشتشان همین بود؛ آمدند تا در روز مادر، بار دیگر یادمان بیاورند که هیچ مادری در این سرزمین، در داغ فرزندش تنها نیست.

گزارش از: مرضیه شیرخان چگنی