پس از مدتها، تیم ملی فوتبال ایران با شمایلی تازه و جوان در میدان حاضر شد؛ بازیکنانی که بسیاری از آنها لژیونر هستند و تجربه کافی در سطح بینالمللی دارند. این جوانان که برای اثبات شایستگی خود در سطح ملی اشتیاق زیادی نشان میدادند، از فرصت به دست آمده به آسانی عبور نخواهند کرد.
ایران بازی را با آرایش ۴-۲-۳-۱ آغاز کرد که نشان از رویکرد محتاطانه قلعهنویی برای جلوگیری از غافلگیری داشت. روی کاغذ، فلسطین در فیفادی قبلی پنج گل به چین زده بود و بازیکنانش تجربه حضور در لیگهای معتبر اروپایی را داشتند. با توجه به تغییرات گسترده در ترکیب تیم ملی ایران، این احتیاط سرمربی قابل درک بود.
اما پس از گذشت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه از آغاز بازی، زمانی که محمد قربانی به قلب دفاع اضافه شد تا کنار نعمتی و حزباوی، ایران با سه مدافع بازی کند، مشخص شد که کادر فنی نیز متوجه نکات مدنظر از طریق مشاهده بازی شده است. آزادسازی آریا یوسفی در سمت راست و جعفر سلمانی در سمت چپ، به همراه حضور فعال حسیننژاد در مرکز زمین و توانایی پای چپ او، تنها یک هدف را دنبال میکرد: به ثمر رساندن گل اول.
فاصله فنی میان بازیکنان دو تیم به حدی بود که فلسطین از همان ابتدا به لاک دفاعی فرو رفت و در تمام طول نیمه اول، هیچ موقعیت یا تهدید جدی از سوی بازیکنان حریف برای دروازه ایران ایجاد نشد.
در نهایت، این بازی اگرچه برای ارزیابی قدرت تهاجمی تیم ملی ایران بسیار مفید است، اما از نظر سنجش مقاومت مدافعان و تابآوری خط دفاعی، محک مناسبی به شمار نمیرود. به نظر میرسد نقطه ضعف احتمالی تیم امیر قلعهنویی در این دیدار مورد آزمایش قرار نخواهد گرفت.
در همین ارتباط: روز خاص پدیده فوتبال ایران؛ رونمایی از سورپرایز ویژه قلعهنویی در تیم ملی





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.