تیم ملی ایران در نیمه اول دیدار برابر فلسطین، کاملاً بر حریف خود برتری داشت. در واقع، فلسطین از نظر توانایی در سطح تیم ملی ایران نبود و حتی یک تیم از نیمه دوم جدول لیگ برتر نیز میتوانست به نتیجه مشابهی دست یابد. مشکلات بازیکنان فلسطین در اصول اولیه فوتبال، باعث شد تا برتری ایران چندان افتخارآمیز نباشد؛ تیمی که در پاس دادن ساده، حفظ توپ و رعایت اصول دفاع و حمله ناتوان بود.
با وجود برتری آشکار، ایران نتوانست به گل برسد و حتی شوت به تیرک دروازه و درخشش دروازهبان حریف، نکات منفی در عملکرد تیم محسوب میشد. در فوتبال، نتیجهگیری ملاک اصلی است و ناکامی در گلزنی برابر تیمی چنین ضعیف، نمره منفی برای عملکرد بازیکنان ایران در نیمه اول به حساب میآید.
در میان بازیکنان ایران، سه نفر در نیمه اول بیشتر از بقیه مورد توجه قرار گرفتند، هرچند دلیل توجه به هر یک متفاوت بود. محمد خلیفه، تا دقیقه ۴۰ بازی، در تصاویر تلویزیونی دیده نشد و تنها زمانی که توپی از بالای دروازه رد شد و دوربین به اجبار او را نشان داد، متوجه حضورش شدیم. او آنقدر غایب بود که به شوخی، نیاز به آگهی گمشده داشت.
جعفر سلمانی در سمت چپ، از ضعفهای فردی و تیمی فلسطین نهایت بهره را برد. او که پیش از این به استقلال پیوسته بود اما دوران افت را تجربه کرد و در ملوان فرصت بازی پیدا نکرد، اکنون تحت هدایت علیرضا منصوریان در لیگ عراق توپ میزند. با توجه به شرایط لیگ عراق و نبود درآمدهای قابل توجه، اگر پیشنهاد مناسبی از لیگ برتر ایران دریافت کند، احتمال بازگشت او و سایر بازیکنان وجود دارد.
محمدجواد حسیننژاد، بازیکنی بود که تواناییهایش از پیش مشخص بود. او با نمایش پای چپ جادویی در پیراهن سپاهان، استعداد ستاره شدن را نشان داد و انتخابش برای حضور در لیگ روسیه، بسیاری را متعجب و سپس متاسف کرد. جای خالی او در تیم ملی در یک سال اخیر احساس میشد. اگرچه فلسطین رقیب سرسختی برای خودنمایی نبود، اما توان فنی و جسارت حسیننژاد، حسرت غیبت او در این مدت و عدم انتقال او به تیمی بهتر را دوچندان میکند.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.