در دیدارهای دوستانه، مربیان فرصتی برای محک زدن بازیکنان جوان به دست می‌آورند. تیم ملی سال‌ها در پست دفاع چپ با چالش روبرو بوده و بازیکنانی چون علی نعمتی (مدافع میانی) و میلاد محمدی (که حتی در پرسپولیس فیکس نبود) در جام جهانی به میدان رفتند. این در حالی بود که کارشناسان و رسانه‌ها همواره بر وجود استعدادهای درخشان در لیگ ایران تاکید داشتند، اما امیر قلعه‌نویی و کادر فنی تیم ملی معتقد بودند بازیکن جوان و آماده‌ای در اختیار ندارند.
اما برای این فیفا دی، قلعه‌نویی یکی از همین استعدادهای جوان را فراخواند. حسین گودرزی در نیمه دوم به میدان آمد و سازنده هر دو گل تیم ملی شد. گودرزی هر دو گل را با ارسال‌های دقیق با پای چپ خود طراحی کرد؛ ابتدا سردار آزمون با بغل پا اولین گل را به ثمر رساند و سپس صالح حردانی، مدافع راست استقلال، گل دوم را وارد دروازه فلسطین کرد. نکته جالب این بود که این دو، مدافعان چپ و راست استقلال در فصل جاری بودند که برای اولین بار همزمان در تیم ملی به میدان رفتند.
سبک بازی قلعه‌نویی، مانند بسیاری از مربیان ایرانی، بر استفاده از کناره‌ها و ارسال توپ برای گلزنی استوار است. حسین گودرزی با دو پاس گل بی‌نقص، تبحر خود را در سانتر کردن به نمایش گذاشت. حضوری که سال‌ها در استقلال و لیگ برتر وجود داشت اما تیم ملی از آن غافل بود.
این استعداد جوان که مانند بسیاری از فوتبالیست‌های ایرانی به صورت خودجوش رشد کرده و به استقلال رسیده، اکنون در تیم ملی در نیمه دوم به میدان می‌رود و با ارسالی‌های بی‌نقص خود، زمینه ساز گل‌های تیمش می‌شود.
اکنون این سوال مطرح است که آیا باید از درخشش گودرزی در اولین بازی ملی و ثبت دو پاس گل در حالی که حسین نژاد، ستاره نیمه اول بود، خوشحال باشیم یا از اینکه چرا تا این حد دیر متوجه توانایی‌های این بازیکن شدیم، ابراز تاسف کنیم؟
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.