رقابت حساس ایران و عراق در بصره، اصلیترین دلیل سفر زمینی به کشور همسایه است. امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی، به شدت به دو پیروزی در این فیفادی نیاز دارد؛ حضوری که حتی اگر با سفر پیاده نیز همراه بود، برای او توجیهپذیر میشد.
قلعهنویی برای بقا در سمت خود به برد نیاز دارد و به خوبی میدانست که پیروزی مقابل لبنان و فلسطین برای او کافی نخواهد بود. بنابراین، بازی با عراق از اهمیت بالایی برخوردار است. برای کسب پیروزی، گلزنی ضروری است و در بازی با فلسطین مشخص شد که تیم ملی همچنان برای رسیدن به گل به سردار آزمون وابسته است. اکنون، ایران در مصاف با رقیب دیرینهاش، دوباره به یک "ایزی گیم" دیگر از سردار نیاز دارد.
رقابت میان همسایگان در سراسر جهان امری رایج است و بازی با عراق، از همان نخستین رویارویی در دهه ۴۰ شمسی، همواره مهم بوده است. این اهمیت تا حدی است که سردار آزمون در تلویزیون اعتراف کرد که پس از شکست مقابل عراق و شنیدن خندههای ویلموتس، دکمه خروج او را فشار دادهاند، چرا که ویلموتس از اهمیت این بازی و لزوم پیروزی در آن بیاطلاع بوده است.
پس از ویلموتس، اسکوچیچ هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت و سردار آزمون گلزنی کرد تا عراق را شکست دهیم؛ همان "ایزی گیم" مشهور و تاریخی که عراقیها هنوز در پی تلافی آن و جبران نتیجه آن بازی هستند. این رویارویی ۶۰ ساله، چه دوستانه و چه رسمی، اهمیت و جایگاه خود را دارد و فارغ از اینکه در کجا برگزار میشود یا چه بازیکنانی در زمین حضور دارند، هیچکدام از دو تیم خواهان شکست نیستند.
در طول تاریخ، تیمهای ملی ایران و عراق بارها به مصاف هم رفتهاند و نتایج این دیدارها با یک جستجوی ساده قابل مشاهده است. اما هیچگاه آمار و ارقام، تعصبی که پشت این بازی نهفته است را نشان نمیدهند؛ همانطور که وضعیت کنونی قلعهنویی را نیز محاسبه نمیکنند.
شعارهای جوانگرایی و حرفهای پیش از بازی را فراموش کنید؛ سهشنبه ۲۶ آبان از ساعت ۱۹:۴۵ در بصره، هیچ چیز دوستانهای در میان نخواهد بود.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.