تیم ملی فوتبال ایران پس از دو شکست متوالی در دیدارهای دوستانه مقابل روسیه و ازبکستان، نیاز مبرمی به پیروزی داشت. شرایط امیر قلعهنویی روی نیمکت سرمربیگری پس از آن دو باخت تلخ بحرانی شده بود و افتادن جام ملتها فرصتی برای بازگشت به روزهای خوب فراهم کرد. با وجود آمادگی برای کسب دو پیروزی در دیدارهای دوستانه این فیفادی، تیم ملی در بازی مقابل فلسطین با وجود جوانتر بودن حریف، ایرادات تازهای از خود نشان داد.
این پرسش مطرح است که چرا تیم ملی ایران با وجود ستارههای لیگ برتری خود نتوانست فلسطین را با اقتدار بیشتری شکست دهد؟ اهالی فوتبال معتقدند که تیم ملی حتی با تیم امید خود باید ازبکستان را مغلوب میکرد، چه رسد به فلسطین. این در حالی است که ایران بیش از ۷۶ دقیقه مقابل تیم ۱۰ نفره فلسطین موفق به گلزنی نشد.
پیروزی در برابر تیم سوم فلسطین، آن هم با یک بازیکن کمتر و تنها در ۱۵ دقیقه پایانی، اتفاقی نیست که بتواند هواداران را به وجد آورد و باعث هورا کشیدن شود. این نتیجه، صرفاً انجام وظیفهای بود که باید بسیار زودتر از این رقم میخورد.
اگر مسئولان تیم ملی ایران، این تیم را همچنان قدرت اول، دوم یا سوم آسیا میدانند، باید بپذیرند که پیروزی برابر تیمهای درجه چندم قاره دیگر نیازمند هیچ اما و اگری نیست و چنین بردهایی نباید موجب خوشحالی یا تشویق اغراقآمیز هواداران شود.
در ادامه این فیفادی، دومین دیدار دوستانه تیم ملی روز سهشنبه مقابل میزبان، تیم ملی عراق برگزار خواهد شد. آن بازی محک جدیتری برای سنجش عیار واقعی تیم ملی ایران خواهد بود.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.