به گزارش بخش استانها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از کرمانشاه، صدای برخورد قلممو با بوم بهسختی شنیده میشود. زیر سقف بلند کارگاه نقاشی، جوانانی مقابل بومهای خود ایستادهاند و هرکدام در سکوت و تمرکز، تصویری را شکل میدهند. رنگها آرامآرام روی سطح سفید بوم مینشینند و آنچه روز گذشته تنها طرحی اولیه بود، حالا شکل و هویت مشخصتری پیدا کرده است.
اینجا هنرستان هنرهای زیبای کرمانشاه است؛ محل برگزاری کارگاههای سیوسومین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران. جشنوارهای که پس از افتتاحیه در محوطه تاریخی طاقبستان، اکنون به بخش عملی خود رسیده و هنرمندان جوان را از استانهای مختلف کشور کنار یکدیگر نشانده است؛ جایی که هر کارگاه روایت متفاوتی از خلاقیت، تجربه و نگاه نسل تازه هنرمندان دارد.

روایت یک بوم نیمهتمام
سجاد موسویپور از یاسوج آمده است. مقابل بوم نقاشی ایستاده، قلممو در دست دارد و مشغول کار روی رنگهایی است که از روز گذشته روی بوم نشانده است. او در دومین روز برگزاری کارگاهها، از روند شکلگیری اثرش میگوید؛ از روز نخست که صرف زیررنگگذاری و پرداخت اولیه شد تا امروز که نوبت به تکهگذاری رنگ و پرداخت بیشتر رسیده است.
موسویپور میگوید: دیروز کارگاه با کمی تأخیر آغاز شد، اما امروز زودتر شروع کردیم. حالا که روز دوم است، کار بیشتر دستمان آمده و میدانیم قرار است اثر را به چه سمتی ببریم.
برای این هنرمند جوان، سفر به کرمانشاه نخستین تجربه حضور در این شهر است؛ شهری که به گفته خودش، با وجود این آشنایی کوتاه، احساس نزدیکی زیادی به آن دارد.
او میگوید: اولین بار است به کرمانشاه میآیم، اما احساس نزدیکی خاصی به این شهر داریم.
در کارگاه نقاشی، هر بوم داستان متفاوتی دارد؛ اما تجربهای مشترک هنرمندان را به یکدیگر پیوند میدهد: فرصت کارکردن در کنار جوانانی که از شهرهای مختلف آمدهاند و هرکدام با نگاه و تجربهای متفاوت به هنر میپردازند.

زیر شاخههای بید مجنون؛ وقتی میلگرد به مجسمه تبدیل میشود
کمی آنطرفتر، فضای کارگاه تغییر میکند. خبری از بومهای نقاشی نیست؛ اینجا سیم و میلگرد جای رنگ و قلممو را گرفتهاند.
زیر شاخههای آویزان یک درخت بید مجنون، نفیسه حسینپور با لباس کار مشغول ساخت اثری است که اسکلت آن از سیم و میلگرد شکل میگیرد. دستهایش درگیر شکلدادن به سازه است و قطعات فلزی کنار هم قرار میگیرند تا آنچه در ذهن هنرمند وجود دارد، آرامآرام به حجمی قابل لمس تبدیل شود.
حسینپور از مشهد به کرمانشاه آمده و بیش از هر چیز، از تجربه کار گروهی در این جشنواره رضایت دارد.
او میگوید: خیلی خوب است که چنین فضایی فراهم شده و بچهها میتوانند دور هم جمع شوند. تجربه هنری جالبی است که کنار یکدیگر کار میکنیم؛ مخصوصاً بچههای مجسمهسازی که همه با هم درگیر کار هستند.
برای او، جشنواره تنها فرصتی برای ساخت یک اثر نیست؛ تجربهای است از همراهی با هنرمندانی که دغدغه مشترکی دارند و در جریان کار، از تجربههای یکدیگر بهره میبرند. حسینپور همچنین از افتتاحیه جشنواره در طاقبستان یاد میکند و برگزاری این مراسم در فضای تاریخی کرمانشاه را تجربهای جذاب میداند.

پارچه سبز نذری؛ روایتی از فرهنگ عامه در هنر معاصر
در یکی دیگر از کلاسهای هنرستان، روی پوستری نارنجیرنگ با حروف سفید نوشته شده است: رسانههای جدید.
فضای این کلاس با کارگاههای نقاشی و مجسمهسازی تفاوت دارد. دو سوی کلاس میزهای رایانه قرار گرفته و پنج، شش هنرمند جوان پشت آنها مشغول کار هستند. روی لبه سکوی کلاس، هنرمندی نشسته و روی پارچهای بزرگ چیزی مینویسد. کمی پایینتر، نادیا کریمی روی زمین نشسته و چند ظرف پلاستیکی کوچک و بزرگ مقابل خود گذاشته است.
اینجا قرار نیست هنر الزاماً روی بوم شکل بگیرد یا از دل فلز بیرون بیاید؛ اشیای معمولی، پارچه و نشانههای آشنا از زندگی روزمره نیز میتوانند بخشی از یک اثر هنری باشند.
کریمی درباره کاری که در جشنواره انجام میدهد، توضیح میدهد: کار من با پارچه سبز نذری است و اینجا در رشته هنرهای جدید، یک چیدمان با موضوع فرهنگ عامه انجام میدهیم.
انتخاب پارچه سبز نذری، پای نشانهای آشنا از آیینها و باورهای مردم را به فضای هنر معاصر باز کرده است؛ جایی که هنرمند میکوشد با استفاده از عناصر فرهنگی، بیان تازهای برای اثر خود پیدا کند.
کریمی از تجربه حضور در کرمانشاه نیز میگوید و برگزاری افتتاحیه جشنواره در طاقبستان را یکی از جذابترین بخشهای این سفر میداند.
او میگوید: اینکه افتتاحیه برای نخستین بار در طاقبستان و یک محوطه تاریخی برگزار شد، خیلی جذاب بود. آشنایی با فرهنگ جدید اینجا هم تجربه بسیار خوبی است.

دوربین العالم میان بومهای نقاشی
در میان هنرمندانی که مشغول خلق آثار خود هستند، دوربینها نیز حرکت میکنند. در کارگاه نقاشی، خبرنگاری با میکروفنی که نشان شبکه العالم روی آن دیده میشود، همراه با همکار تصویربردارش از میان بومها عبور میکند. گاهی مقابل اثری توقف میکنند و گاهی دوربین به سمت هنرمندی میچرخد که مشغول نقاشی است.
عاشور الکتانی، خبرنگار شبکه العالم، برای نخستین بار در این جشنواره حضور یافته است. او درباره مشاهدات خود میگوید: این نخستین بار است که در این جشنواره شرکت میکنیم و از نزدیک ظرفیت و توانمندی جوانان را میبینیم.
الکتانی حضور هنرمندان جوان و مهمانان خارجی را از ویژگیهای مهم این دوره جشنواره میداند و معتقد است چنین رویدادهایی نشاندهنده اهمیتی است که در جمهوری اسلامی ایران به هنر داده میشود.
به گفته او، گردهمایی هنرمندان و حضور مهمانان بینالمللی میتواند زمینهساز جریانسازی فرهنگی و معرفی ظرفیتهای هنری ایران باشد.
حضور دوربین یک رسانه برونمرزی در میان کارگاهها، بخش دیگری از فضای جشنواره را نشان میدهد؛ جایی که آثار هنرمندان جوان، علاوه بر مخاطبان حاضر در هنرستان، امکان دیدهشدن در قاب رسانههای بینالمللی را نیز پیدا میکنند.
چند روز برای خلق اثر؛ تجربهای فراتر از رقابت
در هنرستان هنرهای زیبای کرمانشاه، هر کارگاه زبان مخصوص خود را دارد. در یکی رنگها روی بوم کنار هم مینشینند، در دیگری سیم و میلگرد به حجم تبدیل میشوند و چند قدم آنطرفتر، پارچهای نذری به بخشی از یک چیدمان هنری بدل میشود.
بااینحال، آنچه میان این فضاهای متفاوت مشترک است، حضور جوانانی است که از شهرهای مختلف آمدهاند تا چند روزی را در کنار یکدیگر تجربه کنند؛ از هنرمند نقاشی که برای نخستین بار به کرمانشاه سفر کرده تا مجسمهسازی که زیر درخت بید مجنون مشغول ساخت اثر است، همه از تجربهای سخن میگویند که تنها به نتیجه نهایی کار محدود نمیشود.
سیوسومین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران، در کارگاههای هنرستان هنرهای زیبای کرمانشاه، فرصتی برای دیدن شیوههای متفاوت خلق اثر، آشنایی با تجربههای تازه و شکلگیری ارتباط میان نسل جوان هنرمندان فراهم کرده است.
اینجا، زیر سقف بلند کارگاه نقاشی و در سایه شاخههای بید مجنون، آثار هنوز کامل نشدهاند. قلمموها همچنان حرکت میکنند، سیمها شکل میگیرند و هنرمندان جوان سرگرم آزمودن ایدههای خود هستند.
شاید چند روز دیگر این آثار از هنرستان خارج شوند، اما تجربه کنار هم کارکردن، گفتوگو و آشنایی با فرهنگ و نگاه یکدیگر، چیزی است که با پایان جشنواره تمام نمیشود.








نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.