برد پرگل پرسپولیس مقابل پیکان برای بسیاری از رسانهها تنها یک مفهوم داشت: پاسخ مهدی تارتار به منتقدان! اما آیا واقعاً قرار است از هر بازی پرسپولیس، تفسیری متفاوت درباره پاسخگویی سرمربی به افراد مختلف بیرون بیاید؟ آیا هر پیروزی باید به تسویه حساب با منتقدان تبدیل شود و هر لغزش، بهانهای برای زیر سوال بردن تمام ارکان کادر فنی؟
واقعیت این است که هر مربی دیگری هم جای تارتار روی نیمکت پرسپولیس بود، نمیتوانست هفته به هفته و به صورت زنده در ورزشگاهها به هواداران پاسخگو باشد. تصور کنید در هفته چهاردهم، پرسپولیس مقابل آلومینیوم امتیاز از دست بدهد؛ آن وقت چه اتفاقی میافتد؟ دوباره موج انتقادها، دوباره مطالبه تغییرات فوری و دوباره نسخه آشنای برکناری دستهجمعی کادر فنی؟ آیا قرار است هر نتیجهای که مطابق میل هواداران نباشد، با یک جابهجایی تازه در نیمکت پاسخ داده شود؟
نه فقط مهدی تارتار، بلکه هر مربی دیگری که هدایت پرسپولیس را بر عهده میگیرد، باید با کارنامهاش در طول فصل ارزیابی شود. این حرف نه دفاع بیقیدوشرط از سرمربی فعلی است و نه تلاشی برای توجیه کیفیت فنی پرسپولیس. اتفاقاً از این تیم میتوان انتظار بیشتری داشت. پرسپولیس در مقایسه با دیگر مدعیان قهرمانی، چیزی کم ندارد و ظرفیت رقابت برای رسیدن به جام را دارد.
اما توقع قهرمانی با این تصور که پرسپولیس باید هر هفته نمایش بینقصی ارائه کند، دو موضوع کاملاً متفاوت است. هیچ تیمی در فوتبال دنیا هر هفته شقالقمر نمیکند؛ حتی مدعیان بزرگ هم امتیاز از دست میدهند، روزهای بد دارند و گاهی از انتظار هواداران فاصله میگیرند.
پرسپولیس هم از این قاعده مستثنی نیست. هوادار حق دارد مطالبهگر باشد و کادر فنی هم باید پاسخگوی عملکردش باشد؛ اما پاسخگویی قرار نیست به محاکمه هفتگی تبدیل شود. یک برد، تارتار را از تمام انتقادها مبرا نمیکند و یک باخت هم بهتنهایی حکم برکناری او نیست.
پرسپولیس را باید با پایان فصل سنجید، نه با شعارهای هیجانی در طول هر مسابقه!





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.