روایت اصحاب رسانه تبریز از غلامرضا، جانباز تبریزی جنگ 40 روزه که لبخندش یادآور قاب عکس شهداست.

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از تبریز، مهسا صبحی، فعال رسانه‌ای، در دلنوشته‌ای با عنوان «لبخند غلامرضا بوی شهادت می‌دهد» که در اختیار تسنیم گذاشته است، به روایت زندگی و مجاهدت‌های غلامرضا، از رزمندگان هوافضای کشورمان و جانباز جنگ 40 روزه پرداخته است.

لبخند غلامرضا بوی شهادت می‌دهد

تا به حال شده که محو لبخند شهدا در قاب عکس‌هایشان شوی؟ به چهره‌هایشان خیره بمانی و چین گوشه چشم‌هایشان را دنبال کنی؛ همان چین‌هایی که از لبخندی رضایتمندانه روایت می‌کند. اما آن لبخندها از چه چیزی روایت می‌کنند؟ از رضایت به شهادت؟ از رسیدن به آرامش پس از سال‌ها مجاهدت؟ یا از اینکه در لحظه‌ای که باید، پای تکلیفشان ایستاده‌اند و آنچه را بر عهده داشته‌اند، به سرانجام رسانده‌اند؟

راستش را بخواهی، همیشه در پس آن لبخندها به دنبال رازی بوده‌ام؛ رازی که باید در چشم‌ها و لبخندهای شهدا جست‌وجو کرد.

حالا تصور کن همین لبخند را بر لبان کسی ببینی که هنوز زنده است و شهید نشده! شاید عجیب به نظر برسد، اما من در همین برههٔ تاریخ، مردی را دیده‌ام که می‌توان گفت یک قدم با شهادت فاصله دارد و همان لبخند آشنا بر لبانش نشسته است؛ غلامرضا، از رزمندگان هوافضای کشورمان. مردی تبریزی، برخاسته از خطهٔ دلاورخیز و شهیدپرور آذربایجان.

غلامرضا در جریان جنگ چهل‌روزه جانباز شده است. ترکش‌ها به سرش اصابت کرده‌اند و یک دست و هر دو پایش از کار افتاده‌اند. جسمش حالا دیگر آن توان و تحرک گذشته را ندارد، اما وقتی پای حرف‌هایش می‌نشینی، چیزی در وجودش می‌بینی که هیچ ترکش و جراحتی نتوانسته از او بگیرد؛ عشق به وطن و ایمان به خدا.

«اگر دوباره به عقب برگردم، باز هم همین مسیر را انتخاب می‌کنم؛ حتی حاضرم علاوه بر آنچه از دست داده‌ام، دو چشمم را هم در این راه فدا کنم» این جمله را مردی می‌گوید که انجام تکلیفش کوتاهی نکرده است. مگر می‌شود انسان به تکلیفش عمل کند و بهای آن را با جانش بپردازد و باز هم از انتخابش راضی باشد؟ مگر چه چیزی در جان آدمی ریشه می‌دواند که حتی پس از، از دست دادن بخش بزرگی از توان جسمی‌اش، حاضر است دوباره همان راه را انتخاب کند؟

از لابه‌لای سخنان غلامرضا متوجه شدم که وقتی سوار کشندهٔ لانچر شده و آن را از چنگ دشمن نجات داده، با حملهٔ دشمن، جانباز شده است. او از شلیک موشک‌ها می‌گوید؛ از لحظاتی که بعدها رفیق‌هایش با همان لانچر، موشک‌هایی را به قلب تلاویو نشانه رفته‌اند. در میان صحبت‌هایش هر بار که به آن لحظات می‌رسد، لبخند بر لبانش می‌نشیند و چشمانش برق می‌زند. گویی هنوز در همان میدان است، مبارزه می‌کند و صدای شلیک موشک‌ها را می‌شنود و احساس غرور می‌کند.

انگار غلامرضا هنوز خودش را در همان میدان می‌بیند؛ همان‌جا که مسئولیتی بر دوشش بوده است و باید تا آخرین توان، پای آن می‌ایستاده. شاید به همین دلیل است که وقتی از آن روزها حرف می‌زند، در چهره‌اش نه نشانی از حسرت آنچه از دست داده می‌بینی و نه گِله‌ای؛ فقط رضایتی عمیق که از میان کلماتش به نگاهش راه پیدا می‌کند و در آخر به لبخند شهدایی‌اش می‌رسد.
اصلاً شاید رازی که در لبخند شهدا نهفته همین است؛ رضایت از آنچه که باید می‌شد!

در تمام لحظات روایتش، لبخند از لبانش جدا نمی‌شد. لبخندی که مرا به یاد همان قاب عکس‌های شهدا می‌انداخت؛ همان چین‌های گوشهٔ چشم، همان آرامش و رضایتی که انگار از جایی فراتر از جزئیاتِ این دنیا سرچشمه می‌گیرد.

اما لبخندش تنها یک‌بار محو شد؛ همان لحظه‌ای که با حسرت گفت «لایق شهادت نبودم». او خودش را این‌گونه توصیف می‌کنند و با این حال رفیقانش به او می‌گویند «شهیدِ زنده».

غلامرضا را که دیدم، دوباره به لبخند شهدا فکر کردم. به مردی از دیار ستارخان و باقرخان، از سرزمین غیرت و ایستادگی آذربایجان، که گویی میراث مردانگی این خطه را علاوه بر میدان نبرد، با روایتِ فرزندانِ ایران، برای نسل‌های آینده نقل خواهد شد.

امروز دیگر می‌توان گفت که آن لبخندها فقط متعلق به قاب عکس‌ها نیست؛ بلکه حتی روی لبان مردانی جاری‌ست که از قافلهٔ شهادت جا مانده‌اند، تا روایت کنند و روایت شوند.

حالا غلامرضا زنده است؛ اما لبخندش بوی شهادت می‌دهد. و من نمی‌دانم باید او را جانبازی دانست که از شهادت جا مانده، یا رزمنده‌ای‌ست که در این دنیا مانده تا از میدان نبرد برای‌مان روایت ‌کند.

©‌ وبانگاه، خبرگزاری تسنیم