به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، هرچند توانایی‌های تیم فوتبال فولاد خوزستان در مقابل پرسپولیس انکارناپذیر است و شاگردان این تیم با شناخت کافی از حریف، از فرصت‌ها به بهترین نحو بهره بردند، اما نباید از ضعف‌های فنی و تاکتیکی پرسپولیس در این دیدار به سادگی عبور کرد. قبول شکست در خانه، آن هم در حالی که پرسپولیس صدرنشین لیگ برتر بوده و از آمادگی بالایی برخوردار است، نشانه‌هایی از یک الگوی تکراری را بروز می‌دهد که نیازمند بررسی دقیق است.
پرسپولیس دومین ناکامی فصل خود را با نتیجه‌ای حداقل و در دقایق پایانی تجربه کرد. این اتفاق دیگر نمی‌تواند به صورت یک «حادثه» تلقی شود. به نظر می‌رسد مهدی تارتار، سرمربی پرسپولیس، پیش از پایان بازی و در همان رختکن، مقصران اصلی دریافت گل را شناسایی کرده و راهکارهایی برای جلوگیری از تکرار این مشکل در دیدارهای آتی در دستور کار قرار خواهد داد.
نگاهی دوباره به صحنه گلزنی فولاد، عمق مشکلات دفاعی پرسپولیس را آشکار می‌سازد. فضای خالی پشت سر مجید عیدی، که در دقایق پایانی برای شرکت در حملات جلو کشیده بود، توسط بازیکنان فولاد شناسایی شد. پس از ارسال توپ به این منطقه، بازیکن فولاد مسافت قابل توجهی را با توپ طی کرد و با ایجاد تاخیر، به هم‌تیمی‌های خود فرصت اضافه شدن به حمله را داد. نکته تأمل‌برانگیز این بود که در تمام این مدت، هیچ بازیکنی از پرسپولیس فشاری بر روی صاحب توپ وارد نکرد.
سپس، مهاجم فولاد با آرامش و بدون هیچ مانعی، توپ را به عرض فرستاد. در این صحنه نیز، هیچ بازیکنی از مدافعان یا هافبک‌های پرسپولیس برای تصاحب توپ، قطع پاس یا حتی ایجاد مزاحمت برای زننده ضربه، اقدام نکرد. در این میان، وحید امیری، مدافع باتجربه پرسپولیس، با وجود محدودیت‌های فیزیکی ناشی از افزایش سن، تلاش کرد تا خود را به منطقه دفاعی برساند، اما در مواجهه با آرایش خطی مدافعان حریف و شناسایی نقطه کور، نتوانست مانع از پیشروی توپ شود.
نکته اساسی‌تر، غیبت پررنگ هافبک‌های دفاعی پرسپولیس در این صحنه بود. این بازیکنان نه تنها پست خود را ترک کردند، بلکه فرصت استفاده از موج دوم حملات و توپ‌های سرگردان در میانه میدان را به حریف دادند. حتی اصل پوشش و فشار بر روی بازیکن صاحب توپ نیز رعایت نشد. این ضعف، پرسپولیس را در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار داد و حریف توانست با استفاده از این فضای وسیع، بازی را به سود خود پیش ببرد.
با وجود موفقیت حریف، لازم است تاکید شود که این تحلیل به معنای زیر سوال بردن توانایی‌های تیم فولاد نیست. سؤال اصلی اینجاست که چرا بازیکنی مانند وحید امیری، با وجود ۳۹ سال سن و دوری از میادین به دلیل مصدومیت، در آن منطقه وسیع از زمین بدون یارگیری بود؟ هافبک دفاعی در کجا قرار داشت؟ چرا فضای خالی ایجاد شده شناسایی نشد و فشاری بر روی بازیکن صاحب توپ اعمال نگردید؟
مهدی تارتار، که خود سابقه بازی در پست هافبک دفاعی و تخصص در دکترین دفاعی را دارد، قطعاً در رختکن به این مسائل پرداخته و در بازی‌های آینده، شاهد رویکردی متفاوت از سوی پرسپولیس در فاز دفاعی خواهیم بود.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.