خبرگزاری تسنیم، یادداشت؛ آیتالله سیدمحسن طاهری، عضو مجلس خبرگان رهبری| سیزدهم آبان در تقویم انقلاب اسلامی، صرفاً یک مناسبت تاریخی یا روزی برای بازخوانی چند واقعه نیست؛ این روز نماد یک مسیر مستمر از مبارزه با استبداد و سلطهطلبی است؛ مسیری که از قیام دانشآموزان علیه رژیم وابسته پهلوی آغاز شد، با تسخیر لانه جاسوسی آمریکا در سال 1358 ابعاد تازهای پیدا کرد و در طول دهههای گذشته، با ایستادگی ملت ایران در برابر فشارها و توطئههای خارجی استمرار یافته است.
سه واقعه مهم در سیزدهم آبان، هر یک بخشی از ماهیت این تقابل تاریخی را آشکار میکند. تبعید امام خمینی(ره) در سال 1342، اعتراض و شهادت دانشآموزان در سال 1357 و تسخیر سفارت آمریکا به دست دانشجویان پیرو خط امام در سال 1358، رویدادهایی جدا از یکدیگر نیستند؛ بلکه در امتداد یک مطالبه مشترک شکل گرفتهاند: نفی استبداد داخلی و مقابله با سلطه خارجی.
قیام دانشآموزان در 13 آبان 1357، نماد حضور نسلی بود که در برابر رژیم پهلوی و وابستگی آن به قدرتهای خارجی ایستاد و برای آزادی و استقلال کشور هزینه داد. یک سال بعد نیز تسخیر سفارت آمریکا، در شرایطی رقم خورد که شواهد و اسناد منتشرشده از آن، از استمرار مداخلات واشنگتن در امور داخلی ایران و تلاش برای تأثیرگذاری بر مسیر انقلاب حکایت داشت. از همین رو، امام خمینی(ره) این رویداد را «انقلاب دوم» نامیدند؛ تعبیری که نشاندهنده اهمیت آن در تثبیت استقلال سیاسی کشور بود.
واقعیت این است که پیروزی انقلاب اسلامی به معنای پایان مداخلات و دشمنیهای آمریکا با ملت ایران نبود. تحریمهای اقتصادی، حمایت از رژیم بعث عراق در جنگ تحمیلی، فشارهای سیاسی و تبلیغاتی، اقدامات بیثباتکننده و پشتیبانی از جریانهای معارض، بخشهایی از کارنامه چند دههای سیاستهای خصمانه واشنگتن در قبال جمهوری اسلامی ایران است. در سالهای اخیر نیز این تقابل، ابعاد آشکارتری پیدا کرده و فشارهای اقتصادی و تلاش برای ایجاد اختلال در ثبات داخلی کشور، همچنان در دستور کار دشمنان قرار داشته است.
نکته قابل تأمل آن است که وقتی ابزارهای سیاسی، اقتصادی و تبلیغاتی نتوانستند اهداف مورد نظر آمریکا و متحدانش را محقق کنند، تقابل به عرصه نظامی نیز کشیده شد. جنگ 12 روزه، حوادث دیماه و سپس جنگ رمضان، از جمله مقاطعی بودند که ابعاد مختلف این رویارویی را آشکار کردند. در جریان این تجاوزها، شهادت رهبر انقلاب، دانشآموزان، از جمله دانشآموزان میناب و لامرد، دانشمندان، فرماندهان نظامی، مسئولان و جمعی از شهروندان، بار دیگر هزینههای سنگین ایستادگی در برابر زیادهخواهیهای دشمن را به نمایش گذاشت. آسیب به زیرساختهای کشور نیز بخشی دیگر از پیامدهای این تقابل بود.
با این حال، آنچه در این سالها اهمیت دارد، ناکامی دشمن در تحمیل اراده خود بر ملت ایران است. پایان یافتن درگیری با آتشبس، به معنای پایان خصومتها نیست؛ بهویژه آنکه تلاش برای اعمال فشار و وادار کردن ایران به عقبنشینی از مواضع و حقوق خود همچنان ادامه دارد. از این منظر، نباید تحولات پس از آتشبس را به معنای تغییر ماهیت تقابل با آمریکا و رژیم صهیونیستی تلقی کرد.
در چنین شرایطی، 13 آبان بیش از آنکه یادآور گذشته باشد، فرصتی برای بازخوانی تجربه تاریخی ملت ایران و شناخت دقیقتر ماهیت سیاستهای سلطهطلبانه است. نسل امروز باید بداند استقلال و امنیتی که کشور از آن برخوردار است، حاصل مسیری بدون هزینه نبوده و دانشآموزان، دانشجویان، رزمندگان و مردم این سرزمین برای صیانت از آن هزینههای سنگینی پرداختهاند.
البته مقابله با استکبار تنها در بیان شعار خلاصه نمیشود. تقویت انسجام ملی، ارتقای توان دفاعی، حفظ اقتدار علمی و اقتصادی، خنثیسازی جنگ روانی و هوشیاری در برابر عملیات رسانهای دشمن، از الزامات استمرار این مسیر است. تجربه سالهای گذشته نشان داده است که فشار خارجی زمانی میتواند به نتیجه برسد که شکاف داخلی، ضعف مدیریتی و غفلت از ظرفیتهای ملی، زمینه تحقق اهداف آن را فراهم کند.
از همین رو، پیام سیزدهم آبان باید فراتر از یک مراسم و راهپیمایی، به یک باور و رویکرد پایدار در جامعه تبدیل شود. مرگ بر آمریکا، در منطق تاریخی انقلاب اسلامی، صرفاً یک شعار نیست؛ بیانگر مخالفت با مداخلهگری، سلطهطلبی و سیاستهایی است که استقلال ملتها را هدف قرار میدهد.
امروز نیز در شرایطی که تجربه چند دهه تقابل با آمریکا و تحولات نظامی اخیر، ماهیت این دشمنی را بیش از گذشته آشکار کرده است، حفظ هوشیاری، تقویت همبستگی ملی و ایستادگی در برابر زیادهخواهیها ضرورتی انکارناپذیر است. سیزدهم آبان یادآور این حقیقت است که استقلال یک ملت با تسلیم در برابر فشارها به دست نمیآید و صیانت از آن، نیازمند اراده، آگاهی و مقاومت مستمر است.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.