به ثمر رساندن گل در ثانیه‌های پایانی همواره از جذاب‌ترین صحنه‌های فوتبال به شمار می‌رود؛ روندی که استقلال طی دو مسابقه گذشته‌اش آن را تجربه کرد. ابتدا یاسر آسانی در دقیقه ۱+۹۰ توانست دروازه الشمال قطر را باز کند تا تیمش به پیروزی دست یابد و سپس صالح حردانی در دقیقه ۱۲+۹۰ برابر استقلال خوزستان گل تساوی را زد تا شاگردان سهراب بختیاری‌زاده از شکستی دیگر بگریزند.
با این حال، تکرار این سناریو پرسش مهمی را ایجاد می‌کند؛ آیا استقلال به تیمی وابسته به لحظات واپسین تبدیل شده است؟ گلزنی در پایان بازی در نگاه اول نشان‌دهنده اراده و تسلیم‌ناپذیری بازیکنان است، ولی یک تیم مدعی باید در طول تمامی دقایق بازی، چه هنگام حمله و چه در زمان پیش بودن از حریف، نظم و تمرکز تاکتیکی خود را حفظ کند.
رویدادهای مسابقه با استقلال خوزستان مصداق بارز این چالش بود. پس از اخراج عارف آقاسی در دقیقه ۶۹، کار برای آبی‌پوشان دشوار شد و در ادامه دروازه‌شان دو مرتبه فر ریخت. گل‌های مهدی موسوی در دقیقه ۸۸ و عارف رستمی در دقیقه ۵+۹۰، استقلال را تا آستانه باختی تلخ پیش برد. هرچند بازی با دو بازیکن کمتر امری غیرمتعارف است، اما انتظار می‌رفت بازیکنان با رعایت اصول دفاعی، کمترین فضا را به حریف بدهند.
مدافعان استقلال نباید تصور کنند نزدیک شدن به سوت پایان به معنای اتمام وظایفشان است. کوچک‌ترین غفلت و اشتباه در جایگیری در این دقایق می‌تواند تمامی تلاش‌های تیم را بر باد دهد. دروازه تیم باید در تمام دقایق مسابقه با یک حواس‌جمع کامل حراست شود و تا پیش از سوت داور، خطر گلزنی حریف وجود دارد.
این موضوع برای سهراب بختیاری‌زاده به عنوان سرمربی اهمیتی دوچندان دارد. او علاوه بر ترمیم ساختار دفاعی، باید روی کنترل بحران و پایداری تمرکز بازیکنان متمرکز شود. تیمی که به دنبال قهرمانی در لیگ برتر و موفقیت در آسیاست، نمی‌تواند به امید حوادث دقایق پایانی بماند و تضمینی وجود ندارد که این فرصت‌ها همیشه تکرار شوند.
تلاش توأمان در فاز هجومی و دفاعی نشان‌دهنده انگیزه بالای استقلال تا آخرین لحظه است، اما جنگندگی زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که با انضباط تاکتیکی همراه باشد. حفظ دروازه خودی در دقایق حساس به همان اندازه اهمیت دارد که تلاش برای باز کردن دروازه حریف اهمیت دارد.
تناقض اصلی استقلال در همین نقطه نمایان می‌شود؛ تیمی که در دو دیدار پیاپی در ثانیه‌های پایانی گل می‌زند، در حفاظت از دروازه‌اش دچار چالش است. هیجان گلزنی نباید تمرکز خط دفاعی را تحت‌الشعاع قرار دهد زیرا مسابقه تا سوت پایان جریان دارد.
پیام این دو بازی برای کادر فنی و بازیکنان کاملاً شفاف است؛ گلزنی در لحظات آخر ارزشمند است، اما پایداری تمرکز تا آخرین ثانیه یک ضرورت انکارناپذیر محسوب می‌شود. مدعیان قهرمانی علاوه بر هنر کامبک و نجات مسابقه، باید نحوه جلوگیری از فروپاشی دفاعی را نیز به خوبی بدانند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.