به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از سنندج، این روزها در کوچه‌ها و خیابان‌های کردستان، عطر دیگری پیچیده است؛ عطری آشنا، اما متفاوت؛ عطر ایثار، غربت، دلدادگی و مردانی که روزگاری از خانه و خانواده دل کندند تا خانه و سرزمینشان پابرجا بماند. سه مسافر آمده‌اند؛ بی‌آنکه نامشان را بدانیم، بی‌آنکه چهره‌شان را بشناسیم و بی‌آنکه مادرانشان فرصت دوباره در آغوش گرفتنشان را داشته باشند. اما مردم این دیار، آنان را غریبه نمی‌دانند؛ سه شهید گمنام، این روزها مهمان مردم کردستان هستند.
پیکرهای مطهر این سه شهید، از همان لحظه ورود به استان، حال‌وهوای شهر را دگرگون کردند. گویی نسیمی از سال‌های حماسه و روزهای پرخطر دفاع از میهن در میان مردم وزیدن گرفته است؛ نسیمی که خاطرات فداکاری‌ها، دلاوری‌ها و جوانانی را زنده می‌کند که بی‌هیچ چشمداشتی، جان خود را در راه امنیت و آرامش مردم فدا کردند.
کردستان، سرزمین مجاهدت‌های خاموش و مردمان وفادار به ایران است؛ سرزمینی که در طول سال‌های دفاع از انقلاب و میهن، داغ شهادت فرزندان بسیاری را بر دل داشته و نام‌های فراوانی را در دفتر ایثار و مقاومت ثبت کرده است. برای مردم این دیار، شهید واژه‌ای دور و متعلق به کتاب‌های تاریخ نیست؛ شهدا بخشی از حافظه زنده این سرزمین‌اند.
حالا سه شهید گمنام آمده‌اند تا بار دیگر این پیوند عمیق میان مردم و فرهنگ ایثار را به تصویر بکشند. آنان نه با نام و نشان، بلکه با همان حقیقتی شناخته می‌شوند که سال‌ها پیش برای آن از همه تعلقات خود گذشتند؛ حقیقتی به نام وطن.
شاید کسی نداند این سه جوان در کدام کوچه بزرگ شده‌اند، چه آرزوهایی داشته‌اند، چه کسی چشم‌انتظار بازگشتشان بوده و آخرین نگاهشان پیش از رفتن به میدان نبرد به کدام عزیز افتاده است؛ اما همین ندانستن، غربتشان را عمیق‌تر و حضورشان را تأثیرگذارتر می‌کند.
گمنامی آنان به معنای فراموش‌شدن نیست. چه بسیار نام‌هایی که در شناسنامه‌ها ثبت شده‌اند، اما در حافظه مردم جایی ندارند و چه بسیار مردانی که نامشان هنوز پیدا نشده، اما یاد و راهشان در جان یک ملت ریشه دوانده است. این سه شهید از همین جنس‌اند؛ بی‌نام در ظاهر و ماندگار در حافظه تاریخی مردم.
استقبال مردم کردستان از پیکرهای مطهر این شهدا، تنها یک آیین رسمی و تشریفاتی نبود؛ جلوه‌ای از دلبستگی مردمی بود که با وجود همه تفاوت‌ها و مشغله‌های زندگی، در برابر نام شهید و یاد فداکاری سر تعظیم فرود می‌آورند. حضور مردم، نشان داد که گذر زمان نتوانسته پیوند عاطفی آنان با شهدا را از میان ببرد.
در میان جمعیت استقبال‌کنندگان، هرکس شاید روایت خودش را داشت؛ یکی با خاطره پدر شهیدش آمده بود، دیگری با یاد برادر یا دوستی که روزی رفت و دیگر بازنگشت و شاید جوانی نیز ایستاده بود تا بداند نسل پیش از او چگونه برای آرامش امروز هزینه داده است.
این روزها پیکرهای سه شهید، فقط در میان مردم عبور نمی‌کنند؛ آنان حامل پیامی‌اند که باید از نسل‌ها عبور کند. پیام اینکه امنیت، آرامش و استقلال، دستاوردهای بی‌هزینه‌ای نیستند و پشت بسیاری از آسودگی‌های امروز، روزها و شب‌هایی از ایثار و فداکاری نهفته است.
پنجشنبه‌شب، مردم کردستان فرصتی دیگر خواهند داشت تا در مراسم وداع با این سه شهید گمنام، آخرین شب میزبانی خود را با اشک، دعا و دلدادگی سپری کنند. شبی که قرار است دل‌های بسیاری به یاد مردانی بتپد که شاید خانواده‌هایشان هنوز چشم‌انتظار نشانی از آنان باشند.
مراسم وداع، صرفاً بدرقه چند پیکر مطهر نیست؛ فرصتی برای تجدید عهد با آرمان‌هایی است که شهدا برای آن جان خود را تقدیم کردند. فرصتی برای مکث در روزمرگی‌ها و پرسیدن این سؤال که ما با میراثی که آنان برایمان به یادگار گذاشتند، چه کرده‌ایم؟
در آن شب، شاید مادری با دیدن تابوت‌ها، فرزندش را به یاد بیاورد؛ پدری خاطره روزهای انتظار را مرور کند و فرزندی با خود بیندیشد که اگر آن جوانان نبودند، امروز چه سرنوشتی در انتظار این سرزمین بود. شهید گمنام، نام ندارد، اما هرکس می‌تواند بخشی از دلتنگی و خاطره خود را در غربت او پیدا کند.
جمعه، فصل دیگری از این میزبانی آغاز می‌شود؛ روزی که پیکرهای مطهر این سه شهید در اردوگاه سلیمان‌خاطر سنندج به خاک سپرده خواهند شد. آنان پس از سال‌ها دوری از وطن، سرانجام در خاکی آرام می‌گیرند که برای حفظ آن جانفشانی کردند.
اردوگاه سلیمان‌خاطر، از این پس تنها یک مکان برای برگزاری مراسم یا فعالیت‌های روزمره نخواهد بود؛ خاک آن امانت‌دار پیکرهایی می‌شود که روزگاری در دفاع از سرزمینشان ایستادند و امروز نیز با حضور خاموش خود، یادآور مسئولیت زنده نگه‌داشتن فرهنگ ایثار و شهادت هستند.
خاک‌سپاری این شهدا، پایان میزبانی کردستان نیست؛ آغاز عهدی تازه است. از جمعه به بعد، هر رهگذری که از کنار مزار آنان عبور کند، با سه نام نانوشته روبه‌رو خواهد شد؛ سه زندگی که جزئیاتشان هنوز برای ما روشن نیست، اما انتخاب بزرگشان در تاریخ این سرزمین ثبت شده است.
گمنامی این شهدا، مسئولیت ما را سنگین‌تر می‌کند. وقتی نام و نشان و خانواده‌ای در کنار مزارشان نیست تا روایت زندگی‌شان را بازگو کند، این جامعه است که باید حافظ یاد و پیام آنان باشد؛ به‌ویژه نسل جوانی که لازم است بداند آرامش امروز چگونه به دست آمده و چه کسانی برای آن از جان خود گذشتند.
کردستان بار دیگر میزبان فرزندان آسمان شده است؛ سه شهیدی که شاید سال‌ها در دل خاک آرام گرفته بودند، اما اکنون با حضورشان، دل‌های بسیاری را بیدار کرده‌اند. عطر حضورشان در شهر پیچیده و مردم، فارغ از آنکه نامشان چیست و از کدام نقطه ایران برخاسته‌اند، آنان را از خود می‌دانند.
پنجشنبه‌شب، سنندج با سه مهمان آسمانی وداع می‌کند و جمعه، آنان را در اردوگاه سلیمان‌خاطر به خاک می‌سپارد؛ اما حقیقت این است که شهدا را نمی‌توان به خاک سپرد و از یاد برد. پیکرها آرام می‌گیرند، اما راه و آرمانشان باقی می‌ماند. سه شهید گمنام می‌روند تا در خاک کردستان آرام بگیرند، اما عطر حضورشان، خاطره‌شان و پیامی که با خود آورده‌اند، در جان این دیار خواهد ماند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.