به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از سنندج، گاهی فاصله میان آنچه مسئولان در جلسات و مراسم‌ها می‌گویند با آنچه مردم در زندگی روزمره تجربه می‌کنند، آن‌قدر زیاد می‌شود که حتی واژه‌هایی مانند «پیگیری»، «دلسوزی»، «تلاش» و «موفقیت» نیز معنای واقعی خود را از دست می‌دهند. نمونه روشن این فاصله را می‌توان در سرنوشت طرح مسکن ملی و به‌ویژه پروژه مسکن خبرنگاران در کردستان مشاهده کرد؛ پروژه‌ای که قرار بود بخشی از دغدغه معیشتی و آینده شغلی اهالی رسانه را کاهش دهد، اما اکنون پس از گذشت نزدیک به سه سال از ثبت‌نام، همچنان متقاضیان آن چشم‌انتظار نخستین نشانه‌های جدی اقدام عملی هستند.
قرار بود نهضت ملی مسکن، یکی از بزرگ‌ترین برنامه‌های تأمین مسکن در کشور باشد و در این میان، وضعیت مسکن خبرنگاران حکایت دیگری دارد. خبرنگارانی که سال‌ها در خط مقدم اطلاع‌رسانی، مطالبه‌گری و انعکاس مشکلات مردم ایستاده‌اند و بارها از مسئولان درباره سرنوشت پروژه‌های نیمه‌تمام، وعده‌های محقق‌نشده و مطالبات بی‌پاسخ گزارش تهیه کرده‌اند، حالا خود به جمع متقاضیانی پیوسته‌اند که برای ابتدایی‌ترین حق خود، یعنی برخورداری از مسکن، باید ماه‌ها و سال‌ها منتظر بمانند.
نزدیک به سه سال از زمان ثبت‌نام مسکن خبرنگاران گذشته است؛ اما وقتی هنوز اقدام عملیاتی متناسب با این مدت در پروژه مشاهده نمی‌شود، دیگر نمی‌توان صرفاً با برگزاری نشست، صدور اطلاعیه، ارائه توضیحات و تکرار وعده‌های جدید، افکار عمومی و متقاضیان را به آینده امیدوار کرد. حکایت دیدار اخیر هیئت مدیره با استاندار و سرپرست معاونت امور عمرانی استاندار کردستان؛ سؤال روشن است: چرا تاکنون نتیجه ملموسی حاصل نشده است؟
البته هیچ‌کس منکر پیچیدگی‌های تأمین زمین، منابع مالی، زیرساخت‌ها و فرآیندهای اداری ساخت مسکن نیست؛ اما پیچیدگی اجرایی نمی‌تواند به مجوزی دائمی برای تأخیر، بلاتکلیفی و پاسخ‌ندادن تبدیل شود. مسئولیت دستگاه متولی، دقیقاً در همین شرایط معنا پیدا می‌کند؛ یعنی جایی که باید موانع را شناسایی، مشکلات را حل و زمان‌بندی مشخصی برای اجرای تعهدات ارائه کند.
گاهی برای درک بهتر فاصله میان توان فنی و عملکرد اجرایی، کافی است نگاهی به تجربه‌های دیگر کشورها بیندازیم. چرا خبرنگار متقاضی باید همچنان با پاسخ‌هایی از جنس «در حال پیگیری است»، «مشکل در حال بررسی است» و «به‌زودی خبرهای خوبی اعلام می‌شود» مواجه باشد؟
از سوی دیگر، آنچه بیش از تأخیر در اجرای پروژه نگران‌کننده است، عادی‌شدن همین وضعیت و تبدیل بلاتکلیفی به یک امر پذیرفته‌شده است. وقتی پروژه‌ای به نتیجه نمی‌رسد، به‌جای پاسخ‌گویی درباره علت تأخیر، مراسم و مناسبت‌هایی برای تبریک و تشکر برگزار می‌شود، باید پرسید معیار ارزیابی عملکرد دستگاه‌ها دقیقاً چیست؟ آیا صرف حضور در جلسات و اعلام پیگیری، دستاورد محسوب می‌شود یا نتیجه‌ای که مردم بتوانند آن را لمس کنند؟
تشکر از مسئولان دلسوز و قدردانی از پیگیری‌های واقعی، امری پسندیده و ضروری است؛ اما تشکر زمانی معنا دارد که موضوعی برای قدردانی وجود داشته باشد. نمی‌توان مطالبه‌گری را با تشریفات جایگزین کرد و نمی‌توان از متقاضیانی که هنوز به سرپناه نرسیده‌اند انتظار داشت بابت وعده‌های تکراری جشن بگیرند.
مسکن خبرنگاران صرفاً یک پروژه ساختمانی نیست؛ آزمونی برای سنجش میزان پایبندی دستگاه‌های مسئول به تعهداتشان است. خبرنگاری که هر روز از مسئولان درباره عملکردشان سؤال می‌کند، نباید زمانی که نوبت به مطالبه شخصی و صنفی خودش می‌رسد، با دیوار سکوت، وعده‌های بی‌پایان و پاسخ‌های غیرشفاف روبه‌رو شود.
انتظار می‌رود اداره‌کل راه و شهرسازی کردستان به‌جای وعده‌های تکراری، اکتفا به توضیحات کلی، گزارشی شفاف و مستند از وضعیت پروژه مسکن خبرنگاران ارائه کند؛ گزارشی که در آن وضعیت زمین، مراحل طی‌شده، موانع موجود، مسئول هر بخش، علت تأخیر و زمان دقیق آغاز عملیات اجرایی و تحویل زمین مشخص باشد.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.