خبرگزاری تسنیم، رشت؛ معصومه پاداش ستوده: بعضی دیدارها را نمی‌شود با واژه‌ها روایت کرد؛ باید آن‌ها را با تمام وجود زندگی کرد. بعضی مهمان‌ها هم بی‌خبر از راه می‌رسند، اما آمدنشان چنان غوغایی در دل به پا می‌کند که تا مدت‌ها عطر حضورشان از خاطر نمی‌رود. این بار، مهمان ما از شرق دجله آمده بود؛ مسافری که نزدیک به چهار دهه در غربت مانده بود و درست در روزهای فاطمیه، بی‌نام و نشان به خانه برگشته بود.
در تمام سال‌های خبرنگاری‌ام، این سومین بار بود که توفیق حضور در محفلی خصوصی، صمیمی و سرشار از معنویت برای ملاقات با یک شهید گمنام نصیبم می‌شد. آن هم در ایام فاطمیه؛ روزهایی که دل‌ها بیشتر از همیشه هوای مادر دارد.
وقتی وارد سالن اداره‌کل تبلیغات اسلامی شدم، یکی از دوستانم با شوق گفت: آماده شو، باید برویم پایین؛ پیکر شهید را تحویل بگیریم و برای مراسم به بالا بیاوریم.
از خوشحالی در پوست خودم نمی‌گنجیدم. دسته‌گل‌های گلایل سرخ و سفیدی را که همکارم به دستم داده بود، محکم گرفتم و با شتاب خودم را به مقابل اداره‌کل تبلیغات اسلامی رساندم؛ جایی که آمبولانس حامل پیکر شهید پارک شده بود.
مردی از خودرو پیاده شد و درب آمبولانس را باز کرد. درست روبه‌رویم، تابوتی قرار داشت که مسافر سال‌های دورمان را در آغوش گرفته بود. اما درست در همان لحظه، اتفاقی افتاد که هنوز هم نمی‌توانم برایش واژه‌ای پیدا کنم.
هم‌زمان با باز شدن درب آمبولانس، عطری عجیب و آشنا به مشامم رسید؛ عطری که انگار مرا از هیاهوی این دنیا جدا کرد و به دنیای شهید و شهادت برد. نمی‌دانم بوی گلاب بود، گل سرخ، گل رز، مشک، عنبر یا کافور؛ نمی‌دانم از کجا می‌آمد و چه بود، اما می‌دانم بویی معمولی نبود. عطر غریبی بود؛ عطر یک حضور آسمانی.
مرد همراه شهید رو به من کرد و گفت: حاج‌خانم، می‌توانید تابوت را بیرون بکشید؟»
بی‌درنگ دست‌هایم را به سمت تابوت بردم. ابتدا زیارتش کردم و بعد با تمام توان آن را به سمت خودم کشیدم. تابوت سنگین بود؛ سنگین‌تر از آنچه تصور می‌کردم. تمام نیروی دست‌هایم را به کار گرفتم تا آن را حرکت بدهم. لحظاتی بعد، همکاران و دوستان دیگر هم رسیدند و کمک کردند تا تابوت را از آمبولانس بیرون بیاوریم.
نفسم در سینه حبس شده بود. با خودم زمزمه می‌کردم: منّتی بر گردنم افکنده دوست؛ می‌کشد هر جا که خاطرخواه اوست.
خدایا! با من چه می‌کنی؟ این سومین بار است که در سال‌های خبرنگاری‌ام، توفیق تشییع پیکر یک شهید را پیدا می‌کنم؛ آن هم نه در یک مراسم معمولی، بلکه در مسیری که انگار خود شهید مرا برای همراهی انتخاب کرده است.
چادرم را از ترس اینکه مبادا از سرم بیفتد، به دندان گرفتم و با دو دست، تابوت را محکم بالای سرم نگه داشتم. دوستان دیگر نیز اطراف تابوت را گرفته بودند. در آن لحظات، نه سنگینی تابوت را می‌فهمیدم و نه خستگی را؛ فقط می‌ترسیدم مبادا لحظه‌ای از این قافله عاشقی جا بمانم.
هنگام بالا رفتن از پله‌ها، مرد همراه شهید بلند گفت اجازه بدهید آقایان پیکر را از پله‌ها بالا ببرند و پس از رسیدن به طبقه بالا، خانم‌ها دوباره زیر تابوت را بگیرند. اما من از ترس عقب ماندن از این همراهی کوتاه و شیرین، پله‌ها را دوتا یکی بالا می‌رفتم. دلم نمی‌خواست حتی یک لحظه از مهمان آسمانی‌مان دور بمانم.
مقابل سالن جلسات، آقایان پیکر را بر دوش گرفتند و با سلام و صلوات وارد سالن شدند. همکاران خانم، گلبرگ‌های سرخ و سفیدی را که از پیش آماده کرده بودند، بر تابوت می‌پاشیدند. مجری برنامه با دیدن پیکر شهید، از حاضران صلوات گرفت و ناگهان صدای صلوات، سلام، اشک و گریه در تمام فضای سالن پیچید.
مسئولان و حاضران یکی پس از دیگری به استقبال شهید آمدند؛ چشم‌هایی که خیس بود و دل‌هایی که بی‌قرار.
مداح آغاز به سخن کرد و از شهید گمنام گفت. پیکر را به جایگاه ویژه‌ای که برایش تدارک دیده بودند، روی سن قرار دادیم. سپس از مادر شهید محمدحسین جمشیدی دعوت شد تا بالای سر پیکر شهید گمنام بیاید و برای این مسافر بی‌نشان، مادری کند و اینجا بود که خود مراسم به یک روضه تمام‌عیار تبدیل شد.
مادر شهید محمدحسین جمشیدی، با عکس پسرش به سمت تابوت آمد؛ جوانی 21 ساله، زیبا و رشید که در لباس نیروی انتظامی به شهادت رسیده بود. پسر جوانی که در ایام فاطمیه آسمانی شد و داغ نبودنش، زندگی خانواده را دگرگون کرد.
پدرش نیز که سال‌ها رنج جانبازی را بر دوش کشیده بود، پس از شهادت فرزند تاب نیاورد و سرانجام به پسر شهیدش پیوست.
حالا مادر مانده بود و دو دخترش؛ مادری شیرازی که عروس گیلانی‌ها شده بود و پس از سال‌ها، در این شهر با داغ دو عزیز و خاطراتی بی‌پایان زندگی می‌کرد.
او با عکس پسر شهیدش بالای سر پیکر شهید گمنام نشست؛ گویی آمده بود تا به نمایندگی از تمام مادرانی که سال‌ها چشم‌انتظار بازگشت فرزندانشان مانده‌اند، برای این جوان بی‌نام مادری کند. سالن در سکوتی آمیخته با اشک فرو رفت. انگار همه ما در برابر عظمت داغ این مادر، کلماتمان را گم کرده بودیم.
با خودم فکر می‌کردم خدایا! در این سال‌ها بر سر این سرزمین چه آمده است؟ چه جوانانی از خانه و آغوش مادر دل کندند و برای دفاع از این خاک رفتند و هرگز بازنگشتند؟ چه مادرانی سال‌ها با قاب عکسی زندگی کردند و چه پدرانی با حسرت دیدار فرزند، چشم از جهان فروبستند؟
و حالا این جوانان پس از دهه‌ها غربت، درست در روزهای شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)، به وطن بازمی‌گردند؛ گمنام، بی‌نشان و غریب، درست مانند مادرشان حضرت زهرا (س).
وقتی پیکر شهید را از جایگاه پایین آوردیم و روی زمین قرار دادیم، تا آخرین لحظه کنار تابوت نشستم. زیارتش کردم و در دل، راز و نیازهایی را که با او داشتم، زمزمه کردم. حرف‌هایی که شاید هیچ‌وقت نتوانم برای کسی بازگو کنم؛ حرف‌هایی که فقط میان من و او ماند.
آرام از کنار تابوت بلند شدم و به سمت صندلی‌های سالن رفتم. مدتی بعد دوباره برخاستم تا چند عکس از این دیدار ثبت کنم؛ اما پیش از آن، نگاهم به اطراف تابوت افتاد. می‌خواستم بدانم آیا نشانی از این مسافر در گوشه‌ای نوشته شده است؟ آیا چیزی هست که بتواند ما را به نام و نشانش نزدیک کند؟
اما از نام و نشان خبری نبود. تنها چند کلمه روی تابوت نوشته شده بود: عملیات بدر؛ شرق دجله»
نفسم دوباره در سینه حبس شد. خدایا! برادر من، تو از کجای این سرزمین به میدان نبرد رفتی؟ در کدام خانه چشم‌هایی منتظرت بودند؟ کدام مادر برای رفتنت قرآن بالای سرت گرفت؟ کدام خواهرت با اشک بدرقه‌ات کرد؟ کدام پدری هر روز پشت در چشم به راهت ماند؟
تو چه روزهایی را در غربت گذراندی و چه سال‌هایی را در دل خاک آرمیدی که امروز، پس از نزدیک به چهار دهه، نشانی از تو در شرق دجله پیدا شد؟
عزیز دل کدام مادری؟ عزیز دل کدام خواهری؟ و حالا در روزهایی که آسمان گیلان به عطر فاطمیه آغشته است، به سرزمینت بازگشته‌ای؛ بی‌آنکه کسی بداند نامت چیست، چند سال داشتی و آخرین بار چه کسی را در آغوش گرفتی.
تو آمدی، اما با خودت هزاران سؤال آوردی؛ سؤال‌هایی که شاید هیچ‌گاه پاسخی برایشان پیدا نکنیم.
آن روز، من برای سومین بار در سال‌های خبرنگاری‌ام، نه فقط راوی یک مراسم، بلکه یکی از همراهان کوتاه‌مدت یک شهید گمنام بودم. برای چند دقیقه تابوتش را بر دوش کشیدم، عطر حضورش را نفس کشیدم، در کنارش نشستم و با او حرف زدم.
شاید سهم من از این دیدار همین بود؛ چند قدم همراهی با مسافری که نزدیک به چهل سال راه آمده بود تا در روزهای فاطمیه به خانه برسد. اما این مهمانی، نه تنها یک دیداربلکه تلنگری بود برای همه ما که فراموش نکنیم آرامش امروزمان را مدیون چه کسانی هستیم.
شهید گمنام! نمی‌دانم کدام مادر هنوز چشم‌انتظار توست و نمی‌دانم آیا کسی در گوشه‌ای از این سرزمین، با شنیدن خبر بازگشتت، قلبش لرزیده است یا نه؛ اما می‌دانم امروز مردم این دیار به استقبالت آمدند و تو را در آغوش گرفتند.
تو از شرق دجله آمدی؛ از دل سال‌هایی که گذشتند، اما یاد و نام شهیدانشان هرگز کهنه نشد. خدایا! کمکمان کن از رهروان واقعی شهدا باشیم؛ نه فقط در اشک و احساس و مراسم استقبال، بلکه در انتخاب‌ها، رفتارها و مسیر زندگی‌مان.
کمکمان کن پیروان واقعی حضرت فاطمه زهرا (س) باشیم؛ در دفاع از حق، در ایستادگی پای حقیقت و در وفاداری به راه ولایت. خدایا! ما را از منتظران واقعی قرار بده؛ منتظرانی که شایستگی همراهی با شهدا و سربازی در رکاب امام زمانشان را داشته باشند.
و چه زیباست که گاهی خداوند، در میان تمام مشغله‌های زندگی، تو را برای چند قدم همراهی با یک شهید انتخاب می‌کند؛ تا دوباره یادت بیاورد از کجا آمده‌ای، به کجا باید بروی و برای چه باید زندگی کنی.
خدایا، این توفیق را از ما نگیر…
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.