علیرضا منصوریان، سرمربی ایرانی، با وجود نتایج اولیه در عراق، با چالش تکرار ناکامی‌های بلندمدت خود مواجه است. کارشناسان توصیه می‌کنند او ابتدا باید جایگاه خود را در لیگ ستارگان عراق مستحکم کند و سپس به فکر مربیگری تیم ملی این کشور باشد.

علیرضا منصوریان از اواسط فصل گذشته به عنوان سرمربی تیم الطلبه عراق معرفی شد و در ابتدای کار، نتایج قابل توجهی کسب کرد. او توانست تیم الطلبه را در پایان فصل گذشته با ۶۳ امتیاز به رده چهارم جدول لیگ عراق برساند. عملکرد مثبت او باعث شد تا همکاری‌اش با باشگاه عراقی در فصل جاری ادامه یابد، اما این همکاری پس از ۱۳ هفته و قرار گرفتن تیم الطلبه در رده چهاردهم جدول، به پایان رسید. منصوریان پس از جدایی از الطلبه، هدایت تیم الزوراء را بر عهده گرفت.

الزوراء در نخستین بازی با سرمربیگری منصوریان، موفق شد تیم سابق او، الطلبه، را با نتیجه‌ای پرگل شکست دهد و به رده چهارم جدول صعود کند؛ همان جایگاهی که منصوریان با الطلبه در فصل قبل به آن دست یافته بود. با این حال، انتقاداتی به سبک مربیگری منصوریان وارد است؛ مبنی بر اینکه او غالباً تیم‌هایش را در کوتاه‌مدت به اوج می‌رساند اما در بلندمدت ناکام می‌ماند. منتقدان معتقدند روش‌های او برای ایجاد انگیزه در بازیکنان پس از مدتی تکراری شده و منجر به سلب اعتماد بازیکنان و در نهایت ناکامی او می‌شود.

علیرضا منصوریان که پیش از این بلندپروازی خود را در لیگ داخلی ایران نیز نشان داده بود، اخیراً در تلویزیون ادعا کرد که مذاکراتی برای نشستن روی نیمکت تیم ملی عراق با او صورت گرفته است. این در حالی است که عراق مشکلی برای جذب بهترین مربیان خارجی ندارد و هنوز یک سال از حضور منصوریان در این کشور نمی‌گذرد. انتظار می‌رود او ابتدا جایگاه خود را در لیگ ستارگان عراق تثبیت کند.

به نظر می‌رسد بهتر باشد علیرضا منصوریان بلندپروازی خود را ابتدا به موفقیت و کسب جام در لیگ ستارگان عراق، که نخستین تجربه مربیگری او در لیگ یک کشور خارجی محسوب می‌شود، محدود کند. سپس می‌تواند به گام‌های بعدی فکر کند، در غیر این صورت، مسیر میانبر او ممکن است به سقوطی زودتر از تصور منجر شود.

©‌ خبر ورزشی